2007 AT&T 250 -2007 AT&T 250

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

2007 AT&T 250
Szczegóły wyścigu
Wyścig 17 z 35 sezonu 2007 NASCAR Busch Series
Układ owalnego Milwaukee Mile. Pit lane wystaje z pola bramkowego na ćwierć drogi do przedniego odcinka i rozciąga się do pierwszego zakrętu.
Mapa Milwaukee Mile
Data 23 czerwca 2007 ( 2007-06-23 )
Oficjalne imię AT&T 250
Lokalizacja Milwaukee Mile w West Allis, Wisconsin, USA
Kurs Stały obiekt wyścigowy
1.000 mil (1,609 km)
Dystans 250 okrążeń, 250,0 mil (402,25 km)
Pogoda Temperatury wahają się między 66 ° F (19 ° C) i 55 ° F (13 ° C); prędkość wiatru dochodząca do 13,8 mil na godzinę (22,2 km/h)
Średnia prędkość 85.203 mil na godzinę (137,121 km/h)
Pozycja bieguna
Kierowca Wyścigi Joe Gibbsa
Czas 29,608
Większość okrążeń prowadziła
Kierowca Carl Edwards Wyścigi Roush Fenway
Okrążenia 123
Zwycięzca
nr 20 Aric Almirola Wyścigi Joe Gibbsa
Telewizja w Stanach Zjednoczonych
Sieć ESPN2
Spikerzy Allen Bestwick, Rusty Wallace, Andy Petree

2007 AT&T 250 był wyścigiem samochodów seryjnych NASCAR Busch Series, który odbył się 23 czerwca 2007 r. Odbył się w Milwaukee Mile w West Allis w stanie Wisconsin, wyścig był 17. z 35. w sezonie 2007 NASCAR Busch Series . Aric Almirola z Joe Gibbs Racing (JGR) był wymienionym zwycięzcą wyścigu, Scott Wimmer z Richard Childress Racing zajął drugie mice, a Jason Leffler z Braun Racing zajął trzecie mice.

Wyścig stał się kontrowersyjny z powodu zmiany kierowcy dokonanej przez zespół nr 20 JGR. Almirola zakwalifikował samochód na pole position, chociaż Gibbs zamierzał, aby Denny Hamlin poprowadził regularny wyścig NASCAR Nextel Cup Series . Cup Series ścigał się w ten weekend na torze Infineon Raceway w Sonoma w Kalifornii, a helikopter Hamlina nie mógł znaleźć mica do lądowania w Milwaukee Mile na czas przed rozpoczęciem wyścigu. Almirola został więc zmuszony do rozpoczęcia wyścigu i przebiegł pierwsze 59 okrążeń, zanim został ostrożnie wyciągnięty z samochodu; Hamlin ukończył wyścig i wyszedł z tyłu, aby wygrać po utracie okrążenia do liderów podczas zmiany kierowcy. Zasady NASCAR mówią, że kierowca, który rozpoczyna wyścig, otrzymuje uznanie za wynik, dzięki czemu Almirola jest oficjalnym zwycięzcą wyścigu. Zmiana kierowcy sfrustrowała Almirolę, który zaczął opuszczać tor przed zakończeniem wyścigu, co zostało dodatkowo skrytykowane przez pisarza ESPN Terry'ego Blounta, który nazwał zmianę „ ruchem ligi Busch ”.

Wygrana, za którą Almirola została uznana za pierwszą w jego karierze w Busch Series. Carl Edwards, który prowadził prawie połowę wyścigu dla Roush Fenway Racing (RFR), odzyskał siły po przebitej oponie i zajął ósme mice, utrzymując znaczną przewagę w Mistrzostwach Kierowców . Zespół Edwardsa nr 60 RFR również utrzymał prowadzenie w Mistrzostwach Właścicieli, a Chevrolet nadal prowadził w Mistrzostwach Producentów .

Tło

Scott Wimmer w swoim niebieskim kombinezonie wyścigowym z białą klatką piersiową wypełnioną sponsorami, w okularach przeciwsłonecznych i czarnej czapce bbolowej Fastenal
Pochodzący z Wisconsin Scott Wimmer (na zdjęciu w 2009 roku) wszedł do wyścigu z optymizmem, jeśli chodzi o dobre występy na swoim torze domowym.

Busch Series po raz pierwszy pojawił się na Milwaukee Mile w sezonach 1984 i 1985, po czym zrezygnował z siedmioletniej nieobecności na torze. Wrócił do harmonogramu w 1993 roku i od tego czasu co roku pojawiał się w kalendarzu serii, aż do edycji wyścigu w 2007 roku. Sam tor został pierwotnie zbudowany jako tor wyścigów konnych, a później odbył się tam pierwszy wyścig samochodowy w 1903 roku, co czyni go ntarszym torem wyścigów samochodowych w Stanach Zjednoczonych.

Wchodząc do wyścigu, ostatnie dwa wyścigi Busch Series w Milwaukee zostały wygrane przez Johnny'ego Sautera i Paula Menarda, obaj z Wisconsin. Czterech kierowców urodzonych w Wisconsin wzięło udział w wyścigu z nadzieją, że utrzyma ten trend: Scott Wimmer, Todd Kluever, Kelly Bires i Frank Kreyer . Wimmer, który przystąpił do wyścigu z trzema kolejnymi finiszami w pierwszej piątce i pięcioma prostymi micami w pierwszej dziesiątce, stwierdził: „Za każdym razem, gdy wracam do Wisconsin na wyścigi, zwłaszcza na Milwaukee Mile, to jest naprawdę ekscytujące. Jeżdżę tam, odkąd pamiętam i oglądanie wielu wspaniałych kierowców ścigających się tam”. Wyraził także podekscytowanie perspektywą wygrania nadchodzącego wyścigu, mówiąc: „Naprawdę fajnie byłoby wygrać tam wyścig. Myślę, że każdy kierowca z Wisconsin, bez względu na serię, chce tam wygrać”.

Carl Edwards prowadził w Mistrzostwach Kierowców startując do wyścigu z 2534 punktami. Dave Blaney był drugi z 1,833, a Kevin Harvick był trzeci z 1798. Pierwszą dziesiątkę zamknęli David Reutimann, Regan Smith, David Ragan, Greg Biffle, Marcos Ambrose, Bobby Hamilton Jr. i Jason Leffler . Jack Roush, właściciel samochodu nr 60 Edwardsa , prowadził w Mistrzostwach Właścicieli, również z 2534 punktami. 29-ty zespół Richarda Childressa , dzielony przez Wimmera i Jeffa Burtona, zajął drugie mice z 2323, podczas gdy Joe Gibbs nr 20, Childress nr 21 i DeLana Harvick nr 33 uzupełniły pierwszą piątkę . Chevrolet prowadził w Mistrzostwach Producentów z 115 punktami; Na kolejnych micach znalazły się Ford, Dodge i Toyota, które uzyskały odpowiednio 109, 69 i 59 punktów. Menard, obrońca zwycięzcy wyścigu, nie brał udziału.

Tabele przed wyścigiem

Raport

Trening i kwalifikacje

Almirola, ze spiczastymi włosami, uśmiecha się do kamery, mając na sobie czarny kombinezon wyścigowy. Zapełnione trybuny są w tle.
Aric Almirola zakwalifikował samochód na pole position i oczekiwano, że przekaże samochód Denny'emu Hamlinowi na wyścig.

Przed wieczornym wyścigiem odbyły się dwie sesje treningowe rano i po południu. Z czasem 29,981 sekundy Wimmer był nzybszy w sesji otwarcia, wyprzedzając Arica Almirolę, Stephena Leichta, Reutimanna i Shane'a Huffmana . Pozycje od szóstego do dziesiątego zajmowali Hamilton, Erik Darnell, Travis Kvapil, Todd Bodine i Kelly Bires . W drugiej sesji treningowej Wimmer po raz kolejny był nzybszy z czasem okrążenia wynoszącym 29,821 sekundy, za nim uplasowali się Almirola, Johnny Benson Jr., Brad Coleman, Jason Keller, Leffler, Darnell, Huffman, Scott Lagasse Jr. i Leicht.

Czterdzieści cztery samochody wzięły udział w kwalifikacjach; ze względu na procedurę kwalifikacyjną NASCAR tylko czterdzieści trzy mogło się ścigać. Almirola zakwalifikował swój samochód nr 20 na pole position z czasem 29,608 sekundy. Almirola miał jednak ustąpić przed wyścigiem, ponieważ regularny zawodnik Nextel Cup Series Denny Hamlin miał przybyć z Infineon Raceway w Sonoma w Kalifornii, aby wziąć udział w sobotnim wydarzeniu w Milwaukee. Almirola, który rok wcześniej również zakwalifikował samochód Hamlina na pole position, skomentował: „Człowieku, dwa bieguny z rzędu w Milwaukee i nie mogę się ścigać. pudełko i zegarek. Muszę się wiele nauczyć o ściganiu się tymi samochodami Busch, a Denny jest naprawdę dobry, więc po prostu siedzę, słucham i nauczę się wszystkiego, co mogę od Denny'ego.

Do Almiroli w pierwszym rzędzie dołączył Leffler, a Wimmer, Coleman i Huffman zamknęli pierwszą piątkę eliminacji. Bodine, Benson, Reutimann, Edwards i Lagasse zajęli pozycje od szóstej do dziesiątej. Danny Efland był jedynym kierowcą, który nie zakwalifikował się, ponieważ nie wyznaczył czasu kwalifikacji. Edwards zastąpił Kvapila w samochodzie nr 60 po treningu, kwalifikując się na dziewiątym micu. Podobnie jak Hamlin, Edwards również podróżował z Sonomy i prawie przeoczył kwalifikacje, a później zauważył: „Jedną minutę później nie osiągnęlibyśmy tego”.

Wyścig

Kierowca NASCAR Denny Hamlin macha do fanów przed wyścigiem.
Denny Hamlin wsiadł do samochodu Almiroli na 59 okrążeniu i wygrał wyścig.

Wyścig na 250 okrążeń rozpoczął się o godzinie 20:00 . EDT i był transmitowany na żywo w Stanach Zjednoczonych na ESPN2 . Helikopter Hamlina nie mógł znaleźć mica do lądowania na polu bramkowym; lądowisko dla helikopterów zostało zablokowane przez zaparkowane samochody, co zmusiło Hamlina do lądowania w innym micu i spóźnienia się transportem naziemnym. Hamlin nie był więc w stanie rozpocząć wyścigu w samochodzie Almiroli, co zmusiło Almirolę do samodzielnego rozpoczęcia wyścigu. Ragan, trzeci regularny Nextel Cup podróżujący na tor z Sonoma wraz z Hamlinem i Edwardsem, zastąpił Darnella w bolidzie nr 6 Roush'a; Ragan został zmuszony do przeniesienia się na tył pola z powodu zmiany kierowców i wymiany silnika, podobnie jak Chase Miller, który udał się do zapasowego samochodu.

Almirola utrzymał prowadzenie z pole position przez pierwsze 43 okrążenia, zanim został wyprzedzony przez Edwardsa. Ostrzeżenie pojawiło się na 30. okrążeniu z powodu oleju na torze z kolei czwartego, a wkrótce po ponownym uruchomieniu 43 okrążenia Edwards objął prowadzenie w wyścigu. Na 57. okrążeniu Ron Hornaday Jr. uległ wypadkowi, co skłoniło go do kolejnego ostrzeżenia. W tym okresie ostrożności zespół Gibbsa wybrał zmianę kierowcy, a Hamlin przejął prowadzenie samochodu do końca wyścigu.

Hamlin stracił okrążenie i spadł na 34. mice, pozostając okrążenie w dół aż do okrążenia 149, kiedy otrzymał wolne podanie, co pozwoliło mu wrócić na pierwsze okrążenie. Tymczasem Edwards nadal prowadził w wyścigu przez łącznie 123 okrążenia, zanim Mike Wallace objął prowadzenie. Sześć okrążeń później, na 173 okrążeniu, Hamlin zakończył jazdę powrotną, aby odzyskać prowadzenie dla zespołu nr 20. Tymczasem Edwards doznał nieszczęścia w postaci spłaszczonej prawej tylnej opony w tym samym okresie wyścigu, co zmusiło go do zjazdu do boksów na 77 okrążeń przed końcem.

Na 223 okrążeniu Kreyer miał wypadek, przez co ostrzeżenie zostało ponownie wyświetlone. Wimmer objął prowadzenie po pit stopach, utrzymując go do czasu, gdy ponownie pojawiła się uwaga dotycząca wypadku Kevina Hamlina . Po ponownym uruchomieniu Wimmer walczył o prowadzenie z Lefflerem, a Hamlin zdobył trzy szerokości, aby odzyskać prowadzenie na trzynaście okrążeń przed końcem. Marc Mitchell, Richard Johns i Brent Sherman rozbili się na 24 okrążeniu, co wymagało pokazania kolejnego ostrzeżenia. Wyścig został wznowiony na cztery okrążenia przed końcem, a prowadzenie do mety utrzymał Hamlin. Ponieważ przepisy NASCAR przypisują pozycję końcową kierowcy startującemu, Almirola została nagrodzona zwycięstwem. Wimmer, Leffler i Coleman zajęli mica od drugiej do czwartej, a Keller, Bodine, Reutimann, Edwards, Benson i Huffman uzupełnili pierwszą dziesiątkę. Margines zwycięstwa Hamlina nad Wimmerem wynosił 0,502 sekundy.

Komentarze po wyścigu

„Nie chciałem tego robić. Wiedziałem, że będzie naprawdę zdenerwowany”.

Hamlin po wyścigu, wyjaśniając swoje wahanie przed wejściem do samochodu

Hamlin pojawił się na Victory Lane, by reprezentować pierwsze zwycięstwo Almiroli w karierze przed 41.900 kibicami, zdobywając 66 823 $ za zwycięstwo; zarówno wygrana, jak i pieniądze z nagrody zostały przekazane Almiroli, podczas gdy prezes drużyny J.D. Gibbs potwierdził, że Almirola otrzyma czek zwycięzcy. Hamlin przyznał, że Almirola postawił zespół na dobrej pozycji przed wyścigiem, mówiąc, że Almirola „wykonał całą ciężką pracę”. Drugie mice Wimmer był zaskoczony, że Gibbs zdecydował się na zmianę kierowcy: „Byłem zaskoczony, że to zrobili, ponieważ Aric prowadził dobry wyścig”. Wierzył również, że mniej okresów ostrożności może dać mu większą szansę na wygranie wyścigu, mówiąc: „Po prostu jechałem tak ciężko, jak tylko mogłem i niestety nie byliśmy tak dobrzy na krótkich dystansach. okrążeń i nie potrzebowałem tych ostrzeżeń. Może pewnego dnia wygramy. Może nie. Nie wiem. Gibbs wyjaśnił, że Almirola był sfrustrowany po wyprowadzeniu go z samochodu: „Jest zdenerwowany. Zostawiłem mu wiadomość [w sobotę] wieczorem. Wiem, że jest zdenerwowany. Ja też byłbym na jego micu”. Wyraził również ulgę, że Hamlin był w stanie wygrać wyścig, argumentując: „Dzięki Bogu, że wygrał. Wyglądałoby to źle, gdyby tego nie zrobił”.

Wyjaśniając, dlaczego zespół podjął decyzję o umieszczeniu Hamlina w samochodzie, Gibbs powiedział: „Powiedziałem tym facetom jako grupa, jeśli myślisz, że Denny może wsiąść do samochodu i wygrać wyścig, chodźmy. Zróbmy to. Nie myślcie, że może to zrobić, niech Aric to przesunie. Nasi faceci pomyśleli o tym jako o grupie i powiedzieli: „OK, myślimy, że Denny może dobrze biegać i jesteśmy wystarczająco szybcy, aby wygrać wyścig”. To było oczywiście ogromne zniechęcenie dla Arica. Inne powody obejmowały zobowiązania sponsorskie z firmą Rockwell Automation, która sponsorowała samochód nr 20. Coleman, kolega z zespołu Joe Gibbs Racing, wierzył: „To mogło mieć z tym coś wspólnego”. Almirola wyraził również przekonanie, że Rockwell, którego siedziba główna znajduje się w Wisconsin, chciał, aby Hamlin jeździł podczas wyścigu. „Całkowicie rozumiem stronę Gibbsa w tej sytuacji. Potrzebujesz tej supergwiazdy Pucharu, aby sprzedawać sponsoring. Nie jest łatwo sprzedawać sponsoring komuś, kto jeszcze się nie sprawdził, i rozumiem to. W tym momencie byłem głęboko w bitwie wyścigu. Nie do końca się zgodziłem i nie zrozumiałem sytuacji. Ale patrząc teraz wstecz, rozumiem. Rockwell zainwestował dużo w Denny Hamlina i Joe Gibbs Racing, więc zasłużyli na wszystko dotarli tam w Milwaukee. Zasłużyli na to, aby ich samochód wyścigowy był w centrum uwagi i byłem szczęśliwy, że zdobyłem dla nich pole position i Denny wygrał wyścig. Powiedział również, że nie uważał się za tego, który wygrał swój pierwszy wyścig w karierze. „Czuję, że byłem tego częścią, ale w żaden sposób, forma ani forma nie czuję, że to było moje pierwsze zwycięstwo. Czuję, że moje pierwsze zwycięstwo dopiero nadejdzie i faktycznie będę w samochodzie, kiedy to nastąpi przekracza linię startu i mety dla tego”.

Edwards, z krótko przystrzyżonymi włosami, macha, mając na sobie czerwony, wypełniony przez sponsorów kombinezon wyścigowy.
Carl Edwards pozostał po wyścigu liderem Mistrzostw Kierowców z 2686 punktami.

Zmiana kierowcy wywołała również krytykę ze strony dziennikarza ESPN Terry'ego Blounta, który nazwał to „ ruchem ligi Busch ”, pisząc: „Jakbyśmy nie mieli wystarczającej dominacji w Pucharze w serii Busch, teraz zastępują kierowców Busch po start wyścigu." Kontynuował: „Almirola był wściekły. Dobrze dla niego. Powinien być wściekły. Jeśli kierowca nie jest zły, że został wyciągnięty z samochodu w środku wyścigu, musi podjąć inny zawód”.

Edwards, który prowadził najwięcej okrążeń i wrócił do mety na ósmym micu po zdominowaniu wczesnych etapów wyścigu, twierdził, że ta noc była „nadal fajna”, mówiąc: „To było dość frustrujące. Ale wiesz, co jest fajne? Ścigaliśmy się ostro i mieliśmy wyścigi w Milwaukee to świetna zabawa. Gratulacje dla Denny'ego Hamlina. Nie mogę uwierzyć, że zmienili kierowcę, a on nadal wygrał wyścig; to całkiem niesamowite ... po prostu mieliśmy pechową noc.

Wynik utrzymał Edwardsa na prowadzeniu w Mistrzostwach Kierowców z nową łączną liczbą 2686 punktów. Reutimann i Ragan poprawili swoje pozycje odpowiednio na drugie i trzecie mice (choć 776 i 846 punktów mniej), a Blaney i Kevin Harvick spadli na czwarte i piąte mice. Leffler, Ambrose, Hamilton, Smith i Leicht zamknęli pierwszą dziesiątkę. Zespół nr 60 Roush utrzymał również prowadzenie w znacznie bliższych Mistrzostwach Właścicieli z 2686 punktami; Mocne drugie mice Wimmera pozostawiło drużynie Childress z 29. mice tylko 188 punktów za Roushem, podczas gdy Gibbs nr 20, Childress nr 21 i nr 33 DeLany Harvick pozostały na trzecim, czwartym i piątym micu. Chevrolet utrzymał prowadzenie w Mistrzostwach Producentów ze 124 punktami; Ford, Dodge i Toyota zdobyli odpowiednio 113, 72 i 65 punktów.

Wyniki

Kwalifikacyjny

Wyniki kwalifikacyjne
Krata Nie. Kierowca Zespół Producent Czas Prędkość
1 20 Aric Almirola Wyścigi Joe Gibbsa Chevrolet 29,608 121,589
2 38 Jason Leffler Braun Racing Toyota 29.613 121.568
3 29 Scott Wimmer Wyścigi Richarda Childress Chevrolet 29,642 121.449
4 18 Brad Coleman Wyścigi Joe Gibbsa Chevrolet 29,675 121.314
5 88 Shane Huffman JR Motorsports Chevrolet 29,718 121,139
6 10 Todd Bodine Braun Racing Toyota 29,777 120.899
7 1 Johnny Benson Jr. Wyścigi Feniksa Chevrolet 29 797 120.817
8 99 David Reutimann Wyścigi Michaela Waltripa Toyota 29.824 120.708
9 60 Carl Edwards Wyścigi Roush Fenway Bród 29,835 120,664
10 41 Scott Lagasse Jr. Wyścigi Chipów Ganassi Unik 29,866 120,538
11 35 Bobby Hamilton Jr. Zespół Rensi Motorsports Bród 29,901 120,397
12 59 Marcos Ambroży Wyścigi JTG Bród 29,924 120.305
13 6 Erik Darnell Wyścigi Roush Fenway Bród 29,952 120.192
14 47 Kelly Bires Wyścigi JTG Bród 29,952 120.192
15 90 Stephen Leicht Wyścigi Roberta Yatesa Bród 29,971 120,116
16 66 Steve Wallace Rusty Wallace Wyścigi Unik 29.980 120.080
17 37 Bobby Wschód Brewco Motorsports Bród 30.018 119.928
18 22 Mike Bliss Sporty motorowe Fitz Unik 30.026 119,896
19 9 Chase Miller Evernham Motorsport Unik 30.050 119.800
20 7 Mike Wallace Wyścigi Feniksa Chevrolet 30.059 119,765
21 27 Jason Keller Brewco Motorsports Bród 30,111 119,558
22 42 Kevin Hamlin Wyścigi Chipów Ganassi Unik 30.181 119.280
23 16 Todd Kluever Wyścigi Roush Fenway Bród 30.201 119.201
24 21 Tim McCreadie Wyścigi Richarda Childress Chevrolet 30.202 119.197
25 25 Richard Johns Zespół Rensi Motorsports Bród 30.207 119.178
26 70 Oznacz zielony ML Motorsports Chevrolet 30,233 119,075
27 77 Ron Hornaday Jr. Spółka Kevin Harvick Chevrolet 30,234 119,071
28 33 Cale Gale Spółka Kevin Harvick Chevrolet 30,238 119,055
29 14 Kyle Krisiloff Carl A. Haas Motorsports Bród 30.260 118.969
30 36 Brent Sherman McGill Motorsport Chevrolet 30,368 118,546
31 11 Marc Mitchell Wyścigi CJM Chevrolet 30,606 117,624
32 56 Frank Kreyer Mac Hill Motorsport Chevrolet 30,712 117.218
33 72 DJ Kennington MacDonald Motorsports Unik 30.800 116,883
34 49 Derrike Cope Jay Robinson Wyścigi Chevrolet 30,879 116,584
35 0 Eric McClure DDL Motorsport Chevrolet 30,889 116,546
36 44 Mike Harmon Wyścigi Mike'a Harmona Chevrolet 31.194 115,407
37 89 Owczarek Morgana Wiara sporty motorowe Unik 31,763 115,339
38 28 Robert Richardson Jr. Jay Robinson Wyścigi Chevrolet 31,953 112.665
39 52 Ian Henderson Jimmy oznacza wyścigi Bród 32.201 111,798
40 71 Chłopcy Trevora MacDonald Motorsports Chevrolet 32,493 110,793
41 76 Jerick Johnson Zespół Johnson Racing Chevrolet 32.613 110,385
42 58 Chris Horn Wyścigi samochodowe z klaksonem Chevrolet 32,616 110,375
43 00 Mike Potter Davis Motorsport Chevrolet 32,674 110,179
Nie udało się zakwalifikować
44 01 Danny Efland DDL Motorsport Chevrolet Nie ustawiono czasu
Źródło:

Wyniki wyścigu

Wyniki wyścigu
Poz. Krata Nie. Kierowca Zespół Producent Okrążenia Zwrotnica
1 1 20 Aric Almirola 1 Wyścigi Joe Gibbsa Chevrolet 250 190 2
2 3 29 Scott Wimmer Wyścigi Richarda Childress Chevrolet 250 175 2
3 2 38 Jason Leffler Braun Racing Toyota 250 165
4 4 18 Brad Coleman Wyścigi Joe Gibbsa Chevrolet 250 160
5 21 27 Jason Keller Brewco Motorsports Bród 250 155
6 6 10 Todd Bodine Braun Racing Toyota 250 150
7 8 99 David Reutimann Wyścigi Michaela Waltripa Toyota 250 146
8 9 60 Carl Edwards Wyścigi Roush Fenway Bród 250 156 3
9 7 1 Johnny Benson Jr. Wyścigi Feniksa Chevrolet 250 138
10 5 88 Shane Huffman JR Motorsports Chevrolet 250 134
11 20 7 Mike Wallace Wyścigi Feniksa Chevrolet 250 135 2
12 13 6 David Ragan Wyścigi Roush Fenway Bród 250 127
13 11 35 Bobby Hamilton Jr. Zespół Rensi Motorsports Bród 250 124
14 15 90 Stephen Leicht Wyścigi Roberta Yatesa Bród 250 121
15 12 59 Marcos Ambroży Wyścigi JTG Bród 250 118
16 22 42 Kevin Hamlin Wyścigi Chipów Ganassi Unik 250 115
17 19 9 Chase Miller Evernham Motorsport Unik 249 112
18 23 16 Todd Kluever Wyścigi Roush Fenway Bród 249 109
19 25 25 Richard Johns Zespół Rensi Motorsports Bród 249 106
20 31 11 Marc Mitchell Wyścigi CJM Chevrolet 249 103
21 26 70 Oznacz zielony ML Motorsports Chevrolet 248 100
22 17 37 Bobby Wschód Brewco Motorsports Bród 248 97
23 28 33 Cale Gale Spółka Kevin Harvick Chevrolet 248 94
24 29 14 Kyle Krisiloff Carl A. Haas Motorsports Bród 248 91
25 18 22 Mike Bliss Sporty motorowe Fitz Unik 247 88
26 33 72 DJ Kennington MacDonald Motorsports Unik 247 85
27 16 66 Steve Wallace Rusty Wallace Wyścigi Unik 246 82
28 24 21 Tim McCreadie Wyścigi Richarda Childress Chevrolet 241 79
29 40 71 Chłopcy Trevora MacDonald Motorsports Chevrolet 241 76
30 14 47 Kelly Bires Wyścigi JTG Bród 241 73
31 35 0 Eric McClure DDL Motorsport Chevrolet 238 70
32 30 36 Brent Sherman McGill Motorsport Chevrolet 236 67
33 38 28 Robert Richardson Jr. Jay Robinson Wyścigi Chevrolet 232 64
34 32 56 Frank Kreyer Mac Hill Motorsport Chevrolet 217 61
35 10 41 Scott Lagasse Jr. Wyścigi Chipów Ganassi Unik 163 58
36 27 77 Ron Hornaday Jr. Spółka Kevin Harvick Chevrolet 56 55
37 39 52 Ian Henderson Jimmy oznacza wyścigi Bród 29 52
38 36 44 Mike Harmon Wyścigi Mike'a Harmona Chevrolet 10 49
39 37 89 Owczarek Morgana Wiara sporty motorowe Bród 9 46
40 42 58 Chris Horn Wyścigi samochodowe z klaksonem Chevrolet 4 43
41 41 76 Jerick Johnson Zespół Johnson Racing Chevrolet 4 40
42 43 00 Mike Potter Davis Motorsport Chevrolet 4 37
43 34 49 Derrike Cope Jay Robinson Wyścigi Chevrolet 0 34
Źródło:
1 Denny Hamlin zwolnił Almirolę na 59 okrążeniu; ze względu na przepisy NASCAR, Almirola została uznana za finisz
2 Zawiera pięć punktów bonusowych za prowadzenie okrążenia
3 Zawiera dziesięć punktów bonusowych za prowadzenie większości okrążeń

Tabele po wyścigu

Bibliografia