Bitwa pod Lewes -Battle of Lewes

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Bitwa pod Lewes
Część II wojny baronów
Lewes.jpg
Plan bitwy pod Lewes
Data 14 maja 1264
Lokalizacja
Wynik Zwycięstwo barona
Wojownicy
Siły królewskie Siły baronów
Dowódcy i przywódcy
Król Henryk III ( POW )
Książę Edward ( POW )
Ryszard Kornwalki ( POW )
Humphrey de Bohun ( POW )
John de Warenne
William de Valence
Roger Mortimer ( POW )
Simon de Montfort
Gilbert de Clare
Nicholas de Segrave
Henry de Montfort
Guy de Montfort
Humphrey (V) de Bohun
Hugh le Despenser
Wytrzymałość
~10 000 ~5000
Ofiary i straty
2700 Nieznany
Pomnik bitwy pod Lewes

Bitwa pod Lewes była jedną z dwóch głównych bitew konfliktu znanego jako Druga Wojna Baronów . Miało to mice w Lewes w Sussex, 14 maja 1264 roku. Stanowiło szczytowy moment w karierze Simona de Montfort, 6. hrabiego Leicester i uczyniło go „niekoronowanym królem Anglii”. Henryk III opuścił bezpieczny zamek Lewes i klasztor St. Pancras, aby zaangażować baronów w bitwę i początkowo odniósł sukces, jego syn książę Edward pokonał część armii baronów szarżą kawalerii. Jednak Edward ścigał swój zdobycz poza polem bitwy i pozostawił ludzi Henry'ego odsłoniętymi. Henry został zmuszony do rozpoczęcia ataku piechoty na wzgórze Offham, gdzie został pokonany przez ludzi baronów broniących szczytu wzgórza. Rojaliści uciekli z powrotem do zamku i klasztoru, a król został zmuszony do podpisania Mise of Lewes, scedując wiele swoich uprawnień na Montfort.

Tło

Henryk III był niepopularnym monarchą ze względu na swój autokratyczny styl, przejawy faworyzowania i odmowę negocjacji z baronami. Baronowie w końcu nałożyli na Henry'ego reformę konstytucyjną znaną jako Postanowienia Oksfordzkie, która wzywała do trzyletniego spotkania kierowanego przez Szymona de Montfort w celu omówienia spraw rządowych. Henryk starał się uniknąć ograniczeń wynikających z przepisów i zwrócił się do Ludwika IX z Francji o rozstrzygnięcie sporu. Ludwik zgodził się z Henrykiem i unieważnił postanowienia. Montfort był tym rozgniewany i wraz z innymi baronami zbuntował się przeciwko królowi podczas Drugiej Wojny Baronów .

Wojna nie była początkowo toczona otwarcie, każda ze stron podróżowała po kraju, aby zebrać poparcie dla swojej armii. Szereg masakr Żydów w Worcester, Londynie, Canterbury i innych miastach zostało dokonanych przez sojuszników Montforta.

W maju siły króla dotarły do ​​Lewes, gdzie zamierzali zatrzymać się na chwilę, aby umożliwić dotarcie do nich posiłków. Król rozbił obóz w St. Pancras Priory z piechotą, ale jego syn, książę Edward (późnizy król Edward I ), dowodził kawalerią w zamku Lewes 500 jardów (460 m) na północ. De Montfort zbliżył się do króla z zamiarem wynegocjowania rozejmu lub nieudanej próby wciągnięcia go do otwartej bitwy. Król odrzucił negocjacje i de Montfort przeniósł swoich ludzi z Fletching do Offham Hill, milę na północny zachód od Lewes, w nocnym marszu, który zaskoczył siły rojalistów.

Rozlokowanie

Armia rojalistów była nawet dwukrotnie większa od armii de Montforta. Henryk dzierżył dowództwo centrum, z księciem Edwardem, Williamem de Valence, 1. hrabia Pembroke i Johnem de Warenne, 6. hrabia Surrey po prawej stronie; i Richard, 1. hrabia Kornwalii i jego syn, Henryk z Almain, po lewej stronie. Baronowie trzymali się wyżej, z widokiem na Lewes i kazali swoim ludziom nosić białe krzyże jako znak rozpoznawczy. De Montfort podzielił swoje siły na cztery części, dając swojemu synowi, Henrykowi de Montfort, dowództwo jednej czwartej; Gilbert de Clare z Johnem FitzJohnem i Wilhelmem z Montchensy inny; trzecia część składająca się z londyńczyków znalazła się pod Nicholasem de Segrave, podczas gdy sam de Montfort prowadził czwartą kwartę z Thomasem z Pelveston .

Bitwa

Siły magnackie rozpoczęły bitwę od niespodziewanego ataku o świcie na zbieraczy, wysłanych z sił rojalistów. Król następnie wykonał swój ruch. Edward poprowadził szarżę kawalerii przeciwko londyńczykom Segrave'a, umieszczonym na lewo od linii magnackiej, co spowodowało, że złamali się i uciekli do wioski Offham . Edward ścigał swojego wroga przez jakieś cztery mile, pozostawiając króla bez wsparcia. Henry został zmuszony do ataku swoimi środkowymi i prawymi dywizjami prosto w górę Offham Hill na linię magnacką, która czekała na nich w defensywie. Podział Kornwalii osłabł prawie natychmiast, ale ludzie Henryka walczyli dalej, dopóki nie zostali zmuszeni do odwrotu przez przybycie ludzi de Montforta, którzy byli przetrzymywani jako rezerwa barona.

Ludzie króla zostali zmuszeni do zjazdu ze wzgórza do Lewes, gdzie rozpoczęli odwrót bojowy do zamku i klasztoru. Edward wrócił ze swoimi zmęczonymi kawalerzystami i rozpoczął kontratak, ale po zlokalizowaniu jego ojca przekonano się, że gdy miasto płonie i wielu zwolenników króla uciekło, nadszedł czas, aby zaakceptować ponowną ofertę negocjacji de Montforta. Hrabia Kornwalii został schwytany przez baronów, gdy nie był w stanie dotrzeć do bezpiecznego klasztoru, a gdy został odkryty w wiatraku, został wyszydzony okrzykami: „Zejdź, zstąp, zły młynarzu”.

Następstwa

Król został zmuszony do podpisania tzw. Mise of Lewes . Chociaż dokument nie przetrwał, jasne jest, że Henryk został zmuszony do zaakceptowania postanowień Oksfordu, podczas gdy książę Edward pozostał zakładnikiem baronów. To postawiło Montfort w pozycji najwyższej władzy, która trwała aż do ucieczki księcia Edwarda i późnizej porażki Montforta w bitwie pod Evesham w sierpniu 1265. Po bitwie długi wobec Żydów zostały anulowane, a zapisy zniszczone; to był kluczowy cel wojny.

W 1994 r. badania archeologiczne cmentarza szpitala św. Mikołaja w Lewes ujawniły szczątki ciał, które uważano za uczestników bitwy pod Lewes. Jednak w 2014 roku ujawniono, że niektóre szkielety mogą być w rzeczywistości znacznie starsze, przy czym szkielet znany jako „szkielet 180” pochodzi z czasów inwazji Normanów.

Lokalizacja

Pozostaje pewna niepewność co do mica bitwy, a wschodnie i niższe zbocza Offham Hill pokryte są nowoczesną zabudową. Ostatnio nowy konsensus co do lokalizacji głównego starcia umieszcza go w obecnej lokalizacji HMP Lewes. Współczesne źródła sugerują, że początkowe zaangażowanie miało mice w przybliżeniu na tym, co jest obecnie Neville Road. Górne i południowe zbocza pozostają dostępne dla pieszych przez tereny rolnicze, a ruiny klasztoru i zamku są również otwarte dla zwiedzających.

Zobacz też

Uwagi

Bibliografia

Zewnętrzne linki

Współrzędne : 50°52′43″N 0°0′50″W / 50,87861°N 0,01389°W / 50,87861; -0,01389