Bitwa o Romów -Battle of Romani

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Bitwa pod Romami
Część bliskowschodniego teatru I wojny światowej
8. lekki koń Romani.jpg
8 Pułk Lekkich Koni w Romani
Data 3-5 sierpnia 1916 r
Lokalizacja
Na wschód od Kanału Sueskiego i na północ od
półwyspu Ismailia Synaj, Egipt
Wynik Zwycięstwo Imperium Brytkiego
Wojownicy

Imperium Brytkie

Imperium Osmańskie Cesarstwo Niemieckie Austro-Węgry

Dowódcy i przywódcy
Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Archibald Murray Herbert Alexander Lawrence Harry Chauvel
Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii
Australia
Cesarstwo Niemieckie Friedrich Freiherr Kress von Kressenstein
Jednostki zaangażowane
Anzac 1. brygada lekkiej konnej dywizji konnej
2. lekka brygada konna
52. (nizinna) dywizja
3 Dywizja
Pasza I
Wielbłądy Osmańskie
Batalion karabinów maszynowych
Wytrzymałość
14 000 16 000
Ofiary i straty
1,130 9200, w tym 4000 więźniów

Bitwa o Romów była ostatnim atakiem lądowym państw centralnych na Kanał Sueski na początku kampanii na Synaju i Palestynie podczas I wojny światowej . Bitwa toczyła się między 3 a 5 sierpnia 1916 r. w pobliżu egipskiego miasta Romani i mica starożytnego Pelusium na Półwyspie Synaj, 23 mil (37 km) na wschód od Kanału Sueskiego. Zwycięstwo 52. (nizinnej) dywizji i dywizji konnej Anzac egipskich sił ekspedycyjnych (EEF) nad połączonymi siłami osmańsko - niemieckimi, które przemaszerowały przez Synaj, oznaczało koniec kampanii Obrony Kanału Sueskiego. znany jako Offensive zur Eroberung des Suezkanals i İkinci Kanal Harekâtı, który rozpoczął się 26 stycznia 1915 roku.

To zwycięstwo Imperium Brytkiego zapewniło bezpieczeństwo Kanałowi Sueskiemu przed atakami naziemnymi i zakończyło plany mocarstw centralnych dotyczące zakłócenia ruchu przez kanał poprzez przejęcie kontroli nad strategicznie ważnymi północnymi podejściami do niego. Pościg dywizji konnej Anzac, który zakończył się 12 sierpnia w Bir el Abd, rozpoczął kampanię na Synaju i Palestynie. Następnie dywizja konna Anzac wspierana przez Imperialną Brygadę Wielbłądów rozpoczęła ofensywę, ścigając armię niemiecką i osmańską wiele mil przez półwysep Synaj, odwracając w najbardziej dobitny sposób klęskę poniesioną pod Katią trzy miesiące wcześniej.

Od końca kwietnia 1916 r., po tym, jak niemieckie siły osmańskie zaatakowały brytką ziemiankę w Katii, siły Imperium Brytkiego w regionie początkowo podwoiły się z jednej brygady do dwóch, a następnie rosły tak szybko, jak tylko mogła je wspierać rozwijająca się infrastruktura. Budowa linii kolejowej i wodociągu umożliwiła wkrótce dołączenie dywizji piechoty do lekkich brygad konnych i konnych w Romani. W upalne lato z bazy w Romani odbywały się regularne patrole konne i rozpoznanie, podczas gdy piechota budowała rozległą serię redut obronnych. 19 lipca zgłoszono natarcie dużych sił niemieckich, austriackich i osmańskich przez północny Synaj. Od 20 lipca, aż do rozpoczęcia bitwy, australka 1. i 2. brygada lekkich koni na zmianę popychały się do walki z nadciągającą kolumną wroga.

W nocy z 3 na 4 sierpnia nacierające siły, w tym niemiecka formacja Pasza I i osmańska 3. Dywizja Piechoty, przypuściły atak z Katii na Romów. Wysunięte oddziały szybko weszły w konflikt z osłoną założoną przez 1. Brygadę Lekkiej Konnej (Dywizja Konna Anzac). Podczas zaciekłych walk przed świtem 4 sierpnia australcy jeźdźcy lekkozbrojni zostali zmuszeni do powolnego wycofania się. O świcie ich linia została wzmocniona przez 2. Brygadę Lekkich Konnych, a około południa do bitwy dołączyły 5. Brygada Konna i Nowozelandzka Brygada Strzelców Konnych . Razem te cztery brygady Dywizji Konnej Anzac zdołały powstrzymać i skierować zdeterminowane siły niemieckie i osmańskie na głęboki piasek. Tutaj znaleźli się w zasięgu silnie okopanej 52. (nizinnej) dywizji broniącej Romów i kolei. Skoordynowany opór wszystkich tych formacji EEF, głęboki piasek, upał i pragnienie panowały, a natarcie niemieckie, austriackie i osmańskie zostało powstrzymane. Chociaż następnego ranka siły atakujące mocno walczyły o utrzymanie pozycji, o zmroku zostały zepchnięte z powrotem do punktu wyjścia w Katii. Wycofujące się siły były ścigane przez dywizję konną Anzac między 6 a 9 sierpnia, podczas której siły Osmanów i Niemców stoczyły szereg silnych akcji straży tylnej przeciwko nacierającym australkim lekkim konnym, brytkim rycerstwom i nowozelandzkim brygadom strzelców konnych. Pościg zakończył się 12 sierpnia, kiedy siły niemieckie i osmańskie opuściły swoją bazę w Bir el Abd i wycofały się do El Arish .

Tło

Mapa egipskiego półwyspu Synaj (Bi'r ar Rummanah to Romowie, a Al Qantjarah to Kantara).

Na początku I wojny światowej egipska policja kontrolująca Półwysep Synaj wycofała się, pozostawiając obszar w dużej mierze bez ochrony. W lutym 1915 r. siły niemieckie i osmańskie bezskutecznie zaatakowały Kanał Sueski. Mnize siły osmańskie i beduińskie działające na Synaju nadal zagrażały kanałowi od marca przez kampanię Gallipoli do czerwca, kiedy praktycznie ustały aż do jesieni. W międzyczasie Imperium Niemieckie i Osmańskie poparły powstanie Senussi (grupy polityczno-religijnej) na zachodniej granicy Egiptu, które rozpoczęło się w listopadzie 1915 roku.

Jednak do lutego 1916 r. nie było widocznych oznak jakiejś niezwykłej aktywności wkowej na samym Synaju, kiedy Brytyjczycy rozpoczęli budowę pierwszego 40-kilometrowego odcinka standardowego o długości 4 stóp i 8 cali (1,42 m). tor kolejowy i wodociąg z Kantary do Romów i Katii. Samoloty zwiadowcze Królewskiego Korpusu Lotniczego i wodnosamoloty Królewskiej Służby Powietrznej Marynarki Wojennej znalazły tylko niewielkie, rozproszone siły osmańskie w regionie Synaju i brak oznak większej koncentracji wk w południowej Palestynie.

Pod koniec marca lub na początku kwietnia brytka obecność na Synaju rosła; Ułożono 16 mil (26 km) torów, w tym bocznice. Między 21 marca a 11 kwietnia zniszczono źródła wody w Wady Um Muksheib, Moya Harab i Jifjafa na szlaku centralnym na Synaj z południowej Palestyny. W 1915 r. były używane przez centralną grupę około 6–7000 żołnierzy osmańskich, którzy przeszli przez pustynię Synaj, by zaatakować Kanał Sueski w Ismailii. Bez tych studni i cystern centralna trasa nie byłaby już wykorzystywana przez duże siły.

Niemiecki generał Friedrich Freiherr Kress von Kressenstein w odpowiedzi na rosnącą brytką obecność zaatakował szeroko rozproszoną 5. Brygadę Konną 23 kwietnia — w Niedzielę Wielkanocną, a także w Dzień Św. . Konna brygada Yeomanry została wysłana do ochrony wodociągów i linii kolejowych, gdy były przedłużane poza osłonę Kanału Sueskiego na pustynię w kierunku Romów.

W odpowiedzi na ten atak, obecność Imperium Brytkiego w regionie podwoiła się. Następnego dnia Nowozelandzka Brygada Strzelców Konnych i 2. Brygada Lekkich Koni, które służyły zdemontowane podczas kampanii na Gallipoli, z australkiej dywizji konnej Anzac generała dywizji Harry Chauvel zajęły obszar Katii bez sprzeciwu.

Preludium

24 kwietnia — dzień po Katii i Oghratinie — Chauvel, dowódca dywizji konnej Anzac, objął dowództwo nad wszystkimi wysuniętymi oddziałami: 2. Brygadą Lekkiej Konnej i Nowozelandzkimi Brygadami Strzelców Konnych w Romani oraz dywizją piechoty; 52. (Nizina) w Dueidar. Piechota ruszyła do Romów między 11 maja a 4 czerwca 1916 r.

Układanie torów kolejowych przez pustynię Synaj.

Budowa linii kolejowej i rurociągu nie ucierpiała znacząco w wyniku walk 23 kwietnia, a do 29 kwietnia cztery pociągi dziennie kursowały regularnie do czoła toru, obsługiwane przez Kompanię Kolejową nr 276, a główna linia do Romów została otwarta. 19 maja. Druga normalnotorowa linia kolejowa z Romów do Mahamdiyah na wybrzeżu Morza Śródziemnego została ukończona do 9 czerwca. Jednak warunki na ziemi były ekstremalne; po połowie maja, a zwłaszcza od połowy czerwca do końca lipca, upały na pustyni Synaj wahały się od ekstremalnych do ostrych, kiedy można było oczekiwać, że temperatury będą w okolicach 123 ° F (51 ° C) w cień. Straszliwy upał nie był tak straszny jak burze piaskowe w Khamsin, które wieją raz na 50 dni przez kilka godzin do kilku dni; powietrze zamienia się w mgiełkę unoszących się cząstek piasku, wyrzucanych przez silny, gorący wiatr z południa.

W tych miesiącach letnich nie przeprowadzono żadnych większych operacji naziemnych, a garnizony osmańskie na Synaju były rozproszone i poza zasięgiem sił brytkich. Jednak stałe patrole i rozpoznanie były prowadzone od Romów do Ogratina, do Bir el Abd i 16 maja do Bir Bayud, 19 mil (31 km) na południowy wschód od Romów, 31 maja do Bir Salmana 22 mil (35 km) na wschód na północny wschód od Romów przez Nowozelandzką Brygadę Strzelców Konnych, kiedy pokonali 100 kilometrów (62 mil) w 36 godzin. Patrole te koncentrowały się na obszarze o dużym znaczeniu strategicznym dla dużych formacji wkowych, chcących przejść przez Synaj drogą północną. Tutaj woda była swobodnie dostępna w dużym obszarze oaz, który rozciąga się od Dueidar, 15 mil (24 km) od Kantara nad Kanałem Sueskim, wzdłuż Darb es Sultani (stary szlak karawan) do Salmany oddalonej o 52 mile (84 km) .

W dniach 10-14 czerwca ostatnie źródło wody na trasie centralnej przez półwysep Synaj zostało zniszczone przez kolumnę Mukhsheib. Ta kolumna, składająca się z inżynierów i jednostek 3. Brygady Lekkich Koni, Bikaner Camel Corps i egipskiego Korpusu Transportu Wielbłądów, osuszyła 5 000 000 galonów amerykańskich (19 000 000 l; 4 200 000 galonów imp) wody z basenów i cystern w Wadi Mukhsheib i uszczelniła cysterny. Akcja ta skutecznie zawęziła obszar, na którym można się spodziewać ofensywy osmańskiej, do przybrzeżnej lub północnej trasy przez Półwysep Synaj.

Członkowie australkiego Korpusu Lotniczego w 1916 roku

Samoloty osmańskie zaatakowały Kanał Sueski dwukrotnie w maju, zrzucając bomby na Port Said. Brytkie samoloty zbombardowały miasto i lotnisko w El Arish 18 maja i 18 czerwca, a 22 maja zbombardowały wszystkie obozy osmańskie na froncie 45 mil (72 km) równolegle do kanału. W połowie czerwca Australki Dywizjon Australki, Australki Korpus Lotniczy, rozpoczął aktywną służbę, a lot „B” w Suezie przeprowadzał zwiad. 9 lipca lot „A” stacjonował w Sherika w Górnym Egipcie, a lot „C” stacjonował w Kantarze.

Siły niemieckie i osmańskie

Na początku lipca szacowano, że w rejonie Gaza - Beer Szewa w południowej Palestynie znajdowało się co najmniej 28 000 żołnierzy osmańskich, a tuż przed rozpoczęciem bitwy pod Romami 3 000 żołnierzy znajdowało się w Oghratinie, niedaleko Katii, kolejne 6 000 w przedniej bazie Bir el Abd, na wschód od Oghratiny, 2000-3000 w Bir Bayud na południowym wschodzie i kolejne 2000 w Bir el Mazar, jakieś 68 km na wschód, niedaleko El Arisz.

Romowie i okolice, 1916
(Jezioro Serbskie znane również jako Laguna Bardawil)

Czwarta armia Kressa von Kressensteina składała się z trzech pułków 3. (anatolkiej) dywizji piechoty, 31., 32. i 39. pułków piechoty, w sumie 16 000 ludzi, z których 11 000 do 11 873 stanowili kombatanci, arabskie siły pomocnicze; i jeden pułk Korpusu Wielbłądów. Szacunki ich uzbrojenia wahają się od 3293 do 12 000 karabinów, od 38 do 56 karabinów maszynowych i od dwóch do pięciu dział przeciwlotniczych ; ustawiono również cztery baterie ciężkiej artylerii i dział górskich (30 sztuk artylerii) oraz formację Pasha I. Nacierało blisko 5000 wielbłądów i 1750 koni.

Formacja Pasza I o sile racji żywnościowej około 16 000 składała się z personelu i materiałów dla batalionu karabinów maszynowych ośmiu kompanii z czterema działami każda z kierowcami osmańskimi, pięciu grup przeciwlotniczych, 60. batalionu ciężkiej artylerii składającej się z jednej baterii dwóch Działa 100 mm, jedna bateria czterech haubic 150 mm i dwie baterie haubic 210 mm (po dwa działa w każdej baterii). Oficerami, podoficerami i „człowiekami” tego batalionu artylerii byli Niemcy; pozostali to personel armii osmańskiej. Ponadto Pasza I obejmował również dwie kompanie moździerzy okopowych, 300. oddział lotniczy, oddział bezprzewodowy, trzy kompanie kolejowe i dwa szpitale polowe. Austria dostarczyła dwie baterie haubic górskich po sześć dział każda. Z wyjątkiem dwóch haubic 210 mm, moździerzy okopowych i personelu kolejowego, pozostała część Paszy I brała udział w natarciu na Romów.

300. Dywizjon Lotniczy zapewnił eskadrę do zwiadu powietrznego i zwiększył liczbę samolotów dostępnych do wsparcia natarcia na Synaju. Te samoloty Pasha I były szybsze i skutecznize niż „beznadziejnie zdeklasowane” brytkie samoloty i były w stanie utrzymać przewagę w powietrzu nad polem bitwy.

Niewykluczone również, że 81. pułk 27. Dywizji dotarł do Bir el Abd i brał udział w obronie tego mica.

Celem niemieckiej, austriackiej i osmańskiej natarcia było zdobycie Romów, a następnie ustanowienie silnie okopanych pozycji naprzeciwko Kantary, skąd ich ciężka artyleria miałaby znajdować się w zasięgu Kanału Sueskiego. Atakujące siły zebrały się w południowym Imperium Osmańskim w Shellal, na północny zachód od Beer-Szeby i wyruszyły na Synaj 9 lipca; dotarli do Bir el Abd i Ogratiny dziesięć dni później.

siły brytkie

Generał Sir Archibald Murray, dowódca sił Imperium Brytkiego w Egipcie, utworzył w marcu Egipskie Siły Ekspedycyjne (EEF), łącząc siły w Egipcie, które chroniły Egipt od początku wojny, ze Śródziemnomorskimi Siłami Ekspedycyjnymi, które walczył pod Gallipoli . Rolą tych nowych sił była zarówno obrona brytkiego protektoratu Egiptu, jak i zapewnienie posiłków na froncie zachodnim . Murray miał swoją siedzibę w Kairze, aby lepiej radzić sobie z wieloma obowiązkami, chociaż przebywał w Ismailii podczas bitwy o Romów.

Wraz z okupacją Romów obszar ten stał się częścią północnego lub trzeciego sektora obronnego Kanału Sueskiego, który pierwotnie rozciągał się wzdłuż kanału od Ferdan do Port Said. Dwa kolejne sektory zgrupowały siły obronne wzdłuż środkowej i południowej części Kanału; Nr 2, Sektor Centralny, rozciągał się na południe od Ferdana do siedziby głównej w Ismailii i dalej do Kabrit, gdzie Nr 1 lub Sektor Południowy rozciągał się od Kabrit do Suezu.

Lotnisko Ismailia z dwumicowym samolotem BE 2C na zewnątrz hangarów

Murray uważał za bardzo mało prawdopodobne, aby atak miał mice gdziekolwiek poza sektorem północnym i dlatego był przygotowany na zredukowanie wk w sektorach nr 1 i 2 do minimum. Postanowił nie wzmacniać swoich czterech brygad piechoty, ale zwiększyć dostępną siłę ognia w Romani, przesuwając do góry 160. i 161. kompanie karabinów maszynowych z 53. (walkiej) i 54. (wschodniej Anglii) dywizji . Nakazał również koncentrację małej ruchomej kolumny złożonej z 11. Lekkiej Koni, londyńskiego City Yeomanry (mniej po jednej eskadrze każda) z 4., 6. i 9. kompanią Imperialnej Brygady Wielbłądów w sektorze nr 2. Obliczył, że wszystkie siły obronne, łącznie z transportem wielbłądów, niezbędnym do umożliwienia piechocie 42 Dywizji (East Lancashire) przejścia na pustynię, będą w pełni wyposażone, a wielbłądy zostaną zebrane do 3 sierpnia. Około 10 000 wielbłądów egipskiego Korpusu Transportowego Wielbłądów skoncentrowało się w Romach przed bitwą. Brytkie monitory na Morzu Śródziemnym w pobliżu Mahamdiyah zajęły pozycje, aby ostrzeliwać gromadzące się siły osmańskie, podczas gdy pociąg pancerny w Kantarze był gotowy do pomocy w obronie prawej flanki, a wszystkie dostępne samoloty były w pogotowiu w Ismailia, Kantara, Port Said i Romowie.

Obszar romski, kiedy kolej dotarła do Canterbury Hill

Generał dywizji HA Lawrence dowodził Obroną Kanału nr 3, a w ramach tej obrony stanowisko romskie dowodził Lawrence, który miał swoją kwaterę główną w Kantarze. W Kantarze stacjonowała piechota z 42. Dywizji, brygady piechoty z 53. (walkiej) Dywizji z 36 działami i 3. Brygady Lekkiej Konnej, odłączonej od Dywizji Konnej Anzac. Lawrence przeniósł dwa bataliony piechoty z 42. Dywizji z linii obrony kanału nr 2 do Kantary, a 20 lipca wysłał piechotę ze 158. Brygady (Północna Walia) 53. (Walkiej) Dywizji do Romów.

Rozmieszczenia 3 sierpnia na polu bitwy i w jego pobliżu wyglądały następująco:

  • na Wzgórzu 70, 12 mil (19 km) na południowy zachód od Romów, Nowozelandzka Brygada Strzelców Konnych (mniej Wellington Mounted Rifles Regiment, ale z 5 Pułkiem Lekkich Koni 2. Lekkiej Brygady, tymczasowo dołączonym), dowodzona przez Edwarda Chaytora i Do 5. Brygady Konnej, pod bezpośrednim dowództwem Lawrence'a, dołączyła piechota ze 126. Brygady (Wschodnia Lancashire) (42. Dywizja). Wraz z 5 Pułkiem Lekkich Koni, przydzielonym do Nowozelandzkiej Brygady Strzelców Konnych w Dueidar, na wschód od Wzgórza 70, siły te miały powstrzymać lub opóźnić atak von Kressensteina, gdyby próbował ominąć Romów i posuwać się bezpośrednio w kierunku Kanału Sueskiego,
  • na wzgórzu 40, nieco dalej na południowy zachód od wzgórza 70, piechota ze 125. (Lancashire Fusiliers) brygady i 127. (Manchester) brygady (42. dywizja) również znajdowała się na linii kolejowej na stacji Gilban,
  • Kolumna Ruchoma miała siedzibę na Synaju na końcu linii kolejowej El Ferdan, podczas gdy 3. Brygada Lekkich Koni znajdowała się w Ballybunion, również na Synaju na końcu linii kolejowej Ballah.
  • Siły w Romani, odpowiedzialne za ich obronę w momencie rozpoczęcia bitwy, składały się z piechoty z brytkiej 52. Dywizji Nizinnej, dowodzonej przez generała majora WEB Smitha i dywizji konnej Anzac dowodzonej przez Chauvela (bez 3. Brygady Lekkiej Brygady Konnej). 1. i 2. Brygady Lekkich Koni (nie licząc 5. Pułku Lekkich Koni, ale z dołączonym Pułkiem Strzelców Konnych Nowozelandzkiej Brygady Strzelców Konnych Wellington) dowodzone były odpowiednio przez podpułkowników JB H Mereditha i JR Roystona .

Rozwój pozycji obronnych

Obrona romska o zmroku 3 sierpnia 1916 r

Piechota z 52. (nizinnej) dywizji dołączyła do dwóch brygad konnych w romskim okresie od 11 maja do 4 czerwca, kiedy rozbudowa linii kolejowej umożliwiła transport i zaopatrzenie tak dużej liczby żołnierzy. Piechota zajęła pozycję obronną znaną jako Wellington Ridge, naprzeciw plątaniny wydm. Teren sprzyjał obronie; piaszczyste wydmy, ciągnące się w głąb lądu około 6 mil (9,7 km), zajmowały obszar 30 mil kwadratowych (78 km 2 ), w tym na południe od Romów trasa północna z El Arish. Na południowym i południowo-wschodnim krańcu ciąg wydm ruchomego piasku z wąskimi pochyłymi pasami prowadził do płaskowyżu głębokiego miękkiego piasku.

52. (nizinna) dywizja rozwinęła silną pozycję obronną w Romani, która miała lewą flankę na Morzu Śródziemnym, tutaj zbudowano szereg redut biegnących na południe od Mahamdiyah wzdłuż linii wysokich piaszczystych wzgórz około 7 mil (11 km) do wydma znana jako Katib Gannit o wysokości 100 stóp (30 m). Ta linia piaszczystych wzgórz, które były wystarczająco wysokie, aby można było z nich zobaczyć oazę Katia, wyznaczała wschodnią krawędź obszaru bardzo miękkiego i ruchomego piasku, za którym znajdowały się niższe wydmy i twardszy piasek, gdzie poruszanie się zarówno piechoty, jak i sił konnych było znacznie łatwize. Pomiędzy brzegiem na zachodnim krańcu Zalewu Bardawil a Katib Gannit (główny punkt taktyczny na wschodnich zboczach wyżyn romskich) piechota zbudowała linię 12 redut oddalonych o około 750 jardów (690 m), z drugą serią redut obejmujących romski dworzec kolejowy i prawo od pozycji obronnej, która zakrzywiała się jak hak na zachód, a potem na północ. W sumie zbudowano 18 redut, które w pełnej obsadzie mieściły od 40 do 170 karabinów każda, z karabinami Lewisa i średnio dwoma karabinami maszynowymi Vickers przydzielonymi na każde stanowisko; były dobrze okablowane po prawej stronie każdej z pozycji, chociaż między redutami nie było żadnego drutu. Ta linia obronna była wspierana przez artylerię.

Szczegółowa mapa romska przedstawiająca obronę

Lawrence w porozumieniu z dowódcami dywizji rozważał zagrożenie atakiem osmańskim w kierunku Kanału Sueskiego, a drugi obszar obronny został opracowany w celu rozwiązania ich obaw. W ich planach uwzględniono możliwość, że armia osmańska pod Katią ruszy do ataku na Romów lub podąży starym szlakiem karawan do szturmu na Wzgórze 70 i Dueidar w drodze do Kanału Sueskiego. Każda próba ominięcia Romów na prawej flance byłaby otwarta na atak ze strony garnizonu, który mógłby wysłać piechotę i oddziały konne na twardym gruncie na równinie na południowym zachodzie. Nowozelandzka Brygada Strzelców Konnych stacjonowała na Wzgórzu 70 pod koniec czerwca, a 5 Pułk Lekkich Koni w Dueidar, aby uniemożliwić takim siłom osmańskim dotarcie do Kanału Sueskiego.

Patrole Light Horse przed bitwą

Obóz na wzgórzu 70 między Dueidar i Kantara z zacienionymi liniami koni i zasiekami z drutu kolczastego

Przez cały okres poprzedzający bitwę kontynuowano aktywne patrolowanie przez oddziały konne, ale na początku lipca nic nie wskazywało na rychłe wznowienie działań wojennych. Najbliższy osmański garnizon liczący 2000 ludzi znajdował się w Bir el Mazar, 42 mile (68 km) na wschód od Romani, a 9 lipca patrol znalazł Bir Salmana niezamieszkane. Jednak znacznie wzmożona aktywność powietrzna nad obszarem romskim rozpoczęła się około 17 lipca, kiedy szybsze i lepiej wznoszące się niemieckie samoloty szybko uzyskały przewagę nad brytkimi samolotami. Nie udało im się jednak powstrzymać brytkich samolotów przed kontynuowaniem rozpoznania kraju na wschodzie, a 19 lipca brytki samolot z generałem brygady EWC Chaytorem (dowódcą Nowozelandzkiej Brygady Strzelców Konnych) jako obserwatorem odkrył siły osmańskie około 2500 w Bir Bayud. Nieco mnizą siłę wykryto w Gameil, a inną o podobnej wielkości w Bir el Abd z około 6000 wielbłądów widzianych w obozach lub przemieszczających się między Bir el Abd i Bir Salmana. Następnego ranka znaleziono okopy 3000 mężczyzn w Mageibra, z zapasem zaopatrzenia i zapasami w Bir el Abd. Niewielki oddział został zauważony tak daleko, jak oaza Oghratina, która następnego dnia, 21 lipca, rozrosła się do 2000 ludzi.

20 lipca 2. Brygada Lekkich Koni z dwoma działami zamontowanymi na poręczach baterii Ayrshire demonstrowała przeciwko Oghratinie, chwytając kilku jeńców i rozpoczynając serię patroli, które wraz z 1. Brygadą Lekkich Koni kontynuowały do ​​wieczora. bitwy. Każdego dnia do 3 sierpnia te dwie brygady na przemian wyjeżdżały ze swojej bazy w Romani w kierunku Katii około godziny 02:00 i biwakowały do ​​świtu, po czym posuwały się szerokim frontem, aż do sprowokowania niemieckiego lub osmańskiego ognia. Jeśli pozycja wroga była słaba, lekki koń parł do przodu, a jeśli zaczynał się kontratak, brygada powoli wycofywała się, by o zmroku wrócić do obozu w Romani. Następnego dnia druga brygada wykonała podobne manewry w kierunku Katii i nacierających kolumn osmańskich, zabierając patrole oficerów, które zostały pozostawione w nocy w celu monitorowania ruchów wroga. W tym okresie jedno z wielu starć miało mice 28 lipca w Hod Um Ugba, 5 mil (8,0 km) od linii brytkiej. Dwie eskadry pułku strzelców konnych Wellington, dowodzone przez podpułkownika W. Meldruma, dokonały ataku bagnetowego, wsparte kilkoma karabinami maszynowymi i dwoma 18-funtowymi działami. Wyparli Osmanów z Hod, pozostawiając 16 zabitych i zabierając ośmiu jeńców z osmańskiego 31. pułku piechoty.

Lekki 18-funtowy z kołami piaskowymi (ped-rail). Obrona Kanału Sueskiego 1916

Taktyka ciągłego patrolowania do przodu była tak skuteczna, że ​​każdy ruch nacierających sił był znany obrońcom, ale lekcy jeźdźcy mieli znaczną przewagę liczebną i nie mogli zatrzymać natarcia. O świcie 3 sierpnia siły niemieckie, austriackie i osmańskie zajęły Katię i znajdowały się w bliskiej odległości od Romów, Dueidar, Wzgórza 70 i Kanału Sueskiego. Ich linia biegła na północny wschód i południowy zachód od laguny Bardawil na wschód od Katii, z lewą flanką wysuniętą daleko do przodu.

Plany

Celem niemieckim i osmańskim nie było przekroczenie kanału, ale zdobycie Romów i ustanowienie silnie okopanego stanowiska ciężkiej artylerii naprzeciwko Kantary, z którego można by bombardować żeglugę po kanale. Plan Kressa von Kressensteina dotyczący ataku na Romów polegał na zbombardowaniu linii redut obronnych ciężką artylerią i użycie przeciwko nim jedynie słabych oddziałów piechoty, podczas gdy jego główne siły atakowały prawą i tyły pozycji romskiej.

Obrona romska o zmroku 3 sierpnia 1916: szczegóły redut o numerach od 1 do 11 i od 21 do 23

Obrońcy spodziewali się, że atak niemiecki i osmański będzie atakiem powstrzymującym przygotowaną linię obrony oraz atakiem totalnym na prawo na południe od Katib Gannit. Docenili również, że taki atak odsłoniłby lewą flankę niemiecką i osmańską. Plan Murraya polegał po pierwsze na opóźnieniu atakujących i utrudnieniu im zdobycia terenu na południe od Katib Gannit, a po drugie, dopiero gdy siły niemieckie i osmańskie były całkowicie zaangażowane, a następnie zdezorganizowanie ataku z flanki przez atak Oddziałów Sekcji w Wzgórze 70 i Dueidar, z 3. Brygadą Lekkich Koni i Mobilną Kolumną operującą szerzej na flankach i tyłach.

Chauvel wybrał pozycję do obrony Romów, która rozciągała się na 4 mile (6,4 km) między Katib Gannit i Hod el Enna, z drugą pozycją rezerwową obejmującą szereg równoległych wąwozów biegnących na południowy wschód i północny zachód, dając dostęp do obszaru z miękkim piaskiem na tyłach obrony romskiej. Nie wykonano żadnych widocznych prac, ale wraz z Chauvelem dowódcy dwóch lekkich brygad konnych, których zadaniem miało być zatrzymanie napastników na tym terenie do czasu rozpoczęcia ataku z flanki, dokładnie zbadali teren.

Bitwa 4 sierpnia

Tuż przed północą 3/4 sierpnia trzy kolumny niemieckiej Paszy I i 4. Armii Osmańskiej, składające się z około 8000 ludzi, rozpoczęły atak na linię placówki utrzymywaną przez 1. Brygadę Koni Lekkich trzy i pół godziny po powrocie. z 2. Brygady Konnej Lekkiej z ich regularnego dziennego patrolu. Oprócz zwykłych patroli oficerów pozostawionych na noc w celu monitorowania pozycji wroga, Chauvel postanowił pozostawić na noc całą 1. Brygadę Lekkich Koni, aby utrzymać linię posterunku o długości około 3 mil (4,8 km), obejmującą wszystkie wejścia do płaskowyż sandhill, który tworzył pozycję romską i który nie był chroniony przez posterunki piechoty. Jeden lub dwa strzały oddane na pustyni na południowy-wschód od ich pozycji postawiły długą linię pikiety 1. i 2. pułku koni lekkich (1. brygada koni lekkich) o północy, gdy 3 pułk koni lekkich (1 . Brygady Konnej) został powołany na linię frontu. Natarcie austriackie, niemieckie i osmańskie zatrzymało się po znalezieniu wąwozów trzymanych przez lekkich jeźdźców, ale około godziny 01:00 nagły, ciężki wybuch ognia wzdłuż całego frontu rozpoczął atak znacznie przewagi sił osmańskich i niemieckich. 0:00 w wielu micach przesunęli się na odległość 50 jardów (46 m) od linii australkiej.

Stanowiska od 19 lipca do 9 sierpnia. Brytkie linie na czerwono, osmańskie nacierają, a ataki 3 i 4 sierpnia na zielono

Osmańskie centrum i lewe kolumny zostały umiejętnie poprowadzone wokół otwartego skrzydła okopów piechoty i dalej w kierunku obozu i linii kolejowej. Po zachodzie księżyca około 02:30 Niemcy i Turcy dokonali szarży bagnetowej na górę Meredith. Mimo znacznej przewagi liczebnej, lekkozbrojni jeźdźcy prowadzili skuteczną akcję opóźniającą z bliskiej odległości, ale zostali zmuszeni do powolnej rezygnacji z terenu i ostatecznej ewakuacji pozycji do godziny 03:00. Nie korzystając ze światła księżyca, lekkozbrojni jeźdźcy strzelali do błysków karabinów wroga, dopóki nie znaleźli się na tyle blisko, by użyć bagnetów. 1. Brygada Koni Lekkich została ostatecznie zmuszona do odwrotu; wycofując się powoli, oddział osłaniający oddział stałym, celnym ogniem, powstrzymując ogólny atak bagnetem w ich pozycji cofania; duża wydma wschód/zachód zwana Wellington Ridge na południowym skraju obozowiska Romów. Podczas odwrotu do Wellington Ridge zaatakowano również eskadry osłaniające po lewej stronie w pobliżu Katib Gannit, podobnie jak eskadrę po prawej, która została zajęta na flance i poniosła znaczne straty, ale zdołała utrzymać pozycję aż do pozycji w jej tył był zajęty. O 03:30 wszyscy lekkozbrojni jeźdźcy na południe od Góry Meredith zostali zmuszeni do powrotu do swoich prowadzonych koni i zdołali się wycofać i spaść z powrotem na swoją drugą pozycję. Niedługo potem na lekkim koniu z góry Meredith strzelał osmański karabin maszynowy.

Chauvel polegał na stabilności 1. Brygady Lekkich Koni, którą dowodził podczas kampanii na Gallipoli, która miała utrzymać linię przeciwko znacznie przewadze liczebnej przez cztery godziny do świtu, kiedy można było ocenić ogólną sytuację. Światło dzienne ujawniło słabość lekkich obrońców konnych na ich drugiej pozycji na Wellington Ridge i to, że ich prawa część została oskrzydlona przez silne siły niemieckie i osmańskie. O 04:30 2. Brygada Lekkiej Brygady Konnej, dowodzona przez pułkownika JR Roystona, została wysłana przez Chauvela z Etmaler i ruszyła do akcji przed Mount Royston, aby wesprzeć i przedłużyć prawe skrzydło 1. Lekkiej Brygady Konnej poprzez przesunięcie w górę 6. i 7. Pułki Lekkich Koni na linię frontu. Artyleria niemiecka, austriacka lub osmańska otworzyła teraz ogień do obrony i obozów piechoty na tyłach; szrapnel zadał pewne straty, ale pociski odłamkowo-burzące zostały stłumione przez miękki piasek. Atakującym udało się zepchnąć lekkiego konia z Wellington Ridge, co umieściło ich w odległości 700 metrów (2300 stóp) od obozu romskiego. Jednak nie byli w stanie dalej naciskać, ponieważ zostali teraz narażeni na ostrzał karabinów maszynowych i karabinów okopanych piechoty 52. ​​(nizinnej) dywizji oraz ostrzał artylerii konnej wspierającej zdecydowaną obronę lekkich jeźdźców.

Utrzymywane na południe od Romów, siły niemieckie i osmańskie podjęły próbę dalszego manewru oskrzydlającego na zachód, koncentrując 2000 żołnierzy wokół kolejnej wydmy Mount Royston, położonej na południowy zachód od Romów. O 05:15 osmański 31 pułk piechoty ruszył do przodu; potem 32. i 39. pułki piechoty skręciły w lewo i skierowały się na tyły brytkie. Ten oskrzydlający ruch posuwał się stopniowo wzdłuż zboczy Mount Royston i skręcał na prawo od 2. Brygady Lekkiej Konnej, której trzeci pułk, Strzelców Konnych Wellington, został teraz oddany na linię frontu.

Dwie brygady lekkich koni stopniowo wycofywały się, obracając się na skrajne prawe stanowisko piechoty, które osłaniało lewą flankę i tyły Romów. Zostali zepchnięci między Wellington Ridge i Mount Royston, około 2,25 mil (3,62 km) na zachód od pierwszego; atakujący nieustannie wypychają prawą flankę. Między 05:00 a 06:00 zmuszono ich również do powolnego wycofywania się z tej grani, chociaż 6. i 7. Pułk Koni Lekkich (2. Brygada Lekkich Koni) nadal utrzymywały zachodnią krawędź. O 06:15 Meredith otrzymał rozkaz wycofania 1. Brygady Lekkich Koni za linię zajmowaną przez 7. Pułk Lekkich Koni na północ od obozu Etmaler. O godzinie 07:00 6. i 7. Pułk Lekkich Koni wycofał się, eskadra po eskadrze, z pozostałej części Wellington Ridge. Około godziny 08:00 niemiecki, austriacki i osmański ostrzał ze szczytu grzbietu skierował się na obóz oddalony o kilkaset metrów, ale baterie Ayrshire i Leicester szybko powstrzymały ten atak artylerki.

... ich odwaga, zręczność i wytrzymałość są nie do opisania. Nie chodzi mi tylko o Australijczyków i Nowozelandczyków, ale także o Terytorialne Terytoria Artylerii Konnej... stoczyliśmy i wygraliśmy wielką bitwę, a moi ludzie wykonali popis, który jest ponad wszelkimi precedensami, choć zmęczony oglądaniem i nękaniem Nacierał dzień i noc wroga przez dwa tygodnie... Walka wczesnym rankiem czwartego dnia była najdziwnizą rzeczą, jaką kiedykolwiek podjąłem. To było nad falującymi wydmami i wróg, który był w tysiącach, na piechotę, mógł zobaczyć nasze konie, zanim my zobaczyliśmy je w półmroku i strasznie trudno było znaleźć dla nich osłonę ... Nasze straty były ciężkie, rzędu Oczywiście, ale absolutnie nic w porównaniu z tym, co udało się osiągnąć.

List generała Chauvel do żony z 13 sierpnia

Stało się jasne, że niemiecka i osmańska prawa kolumna (31. pułku piechoty) podjęła próbę frontalnego ataku na reduty utrzymywane przez piechotę w 52. (nizinnej) dywizji. Obrońcy byli w stanie utrzymać się, ale w ciągu dnia byli narażeni na silny ostrzał artylerki. Przednie ataki rozpoczęły się ciężkim ostrzałem niemieckim lub austriackim ich artylerii, która próbowała przełamać linię obrony piechoty. Około godziny 08:00 rozpoczęły się ataki na reduty nr 4 i 5, które rozpoczęły się ciężkim ostrzałem artylerkim, ale ataki zostały całkowicie przerwane, gdy 31. pułk piechoty osmańskiej znalazł się w odległości 150 jardów (140 m) od reduty nr 4; kolejne próby były mniej udane. Około godziny 10:00 Chauvel skontaktował się z generałem brygady ES Girdwoodem, dowodzącym 156 Brygadą Piechoty, prosząc swoją brygadę o tymczasowe zwolnienie lekkich brygad konnych, dopóki nie napoją koni w ramach przygotowań do kontrataku konnego. Girdwood odmówił, ponieważ jego brygada była przetrzymywana w rezerwie, aby wesprzeć zamierzony atak piechoty na wschód z 52. Dywizji Nizinnej.

Lekki koń stopniowo wycofywał się, aż około godziny 11:00 główny atak niemiecki i osmański został zatrzymany przez dobrze skierowany ogień baterii Królewskiej Artylerii Konnej Dywizji Konnej Anzac oraz lekki ogień z karabinów konnych i karabinów maszynowych, do których 52. (nizinna) dywizja wniosła znaczną siłę ognia. Wyglądało na to, że napastnicy byli wyczerpani, ale utrzymali swoje pozycje, podczas gdy artyleria austriacka i osmańska różnych kalibrów, w tym z dział 5,9" i 10,5 cm, strzelała do obrońców i ich obozów, a samoloty niemieckie i osmańskie poważnie bombardowały obrońców. Kolumny atakujących sił niemieckich, austriackich i osmańskich zostały zatrzymane przez skoordynowaną, skoordynowaną i zdecydowaną obronę 1. i 2. brygady lekkiej jazdy konnej oraz 52. (nizinnej) dywizji.

Natarcie osmańskie było wszędzie zatrzymane. Po długim nocnym marszu wka niemieckie i osmańskie stanęły w obliczu trudnego dnia pod pustynnym słońcem, nie będąc w stanie uzupełnić wody i wystawione na ostrzał artylerki ze strony Romów. W tym czasie siły atakujące utrzymywały linię biegnącą od Bardawil (na wybrzeżu Morza Śródziemnego) na południe wzdłuż okopów 52. Dywizji Piechoty, a następnie na zachód przez bardzo duże wydmy Mount Meredith i Mount Royston włącznie. Jednak ze swojej pozycji na Mount Royston siły niemieckie, austriackie i osmańskie zdominowały obszar obozu Romów i zagroziły linii kolejowej.

Wzmocnienia

Chaytor, dowódca Nowozelandzkiej Brygady Strzelców Konnych, został poinformowany o natarciu Austrii, Niemiec i Turków na Romów o godzinie 02:00. O 5:35 Lawrence w swojej kwaterze głównej Sektora Obrony Kanału Północnego nr 3 w Kantara został poinformowany o nadchodzącym ataku. Uznał, że główny cios spadł na Romów i nakazał 5. Brygadzie Konnej Yeomanry na Wzgórzu 70 ruszyć w kierunku Mount Royston. Dowodził nimi Pułk Złożony, który natychmiast ruszył, a reszta brygady przygotowywała się do naśladowania. O 07:25 Lawrence nakazał nowozelandzkiej brygadzie strzelców konnych, składającej się z kwatery głównej brygady i pułku strzelców konnych Canterbury (bez karabinów konnych z Auckland i dołączonych do nich 5. pułków lekkich koni, 2. brygady lekkich koni), aby przemieściła się w kierunku Mount Royston przez Dueidar i tam podnieś Pułk Strzelców Konnych Auckland. Brygady Yeomanry i Nowej Zelandii stacjonowały na wzgórzu 70, 12 mil (19 km) od Romów, kiedy otrzymano ich rozkazy przeprowadzki. Nowozelandczycy mieli „działać energicznie, aby odciąć wroga, który, jak się wydaje, okrążył prawo od dywizji konnej Anzac”.

W międzyczasie 3. Brygada Lekkich Koni w Ballybunion została skierowana do przodu na Wzgórze 70 i wysłać jeden pułk do Dueidar, podczas gdy Mobilna Kolumna otrzymała od GHQ rozkaz marszu w kierunku Mageibry.

Kontratak na Mount Royston

Niemiecki, austriacki i osmański atak na Mount Royston został powstrzymany od północy przez 3. i 6. Pułk Lekkich Koni (1. i 2. Brygada Lekkich Koni), a także pod ciągłym ostrzałem artylerii konnej i ciężkiej artylerii piechoty z 52. ) Podział. O godzinie 10:00 front utrzymywany przez dwie lekkie brygady konne skierował się na południe od punktu 700 jardów (640 m) na północny zachód od reduty 22 na północ od Wellington Ridge do piaskowych wzgórz na północ od Mount Royston. Gdy linia się cofnęła, 2. i 3. pułki koni lekkich (1. brygada koni lekkich) znalazły się między 6. i 7. pułkami koni lekkich (2. brygada koni lekkich); od prawej do lewej, linia była teraz utrzymywana przez 6., 3., 2. i 7. Pułk Strzelców Konnych Wellington, a 1 milę (1,6 km) na północny-zachód od Mount Royston dywizjon „D” Królewskiego Gloucestershire Hussars (pułk w 5. Brygadzie Konnej) utrzymał swoją pozycję.

Bitwa o Romów, którą można by nazwać drugą bitwą pod Pelusium ... składała się z wielkiego tureckiego ataku i naszego kontrataku.

C. Guy Powles

Australki sygnalizator z heliografem w Egipcie w 1916 r.

Plan zakładał, że 1. i 2. brygada konnych lekkich koni, 5. brygada konna i nowozelandzka brygada strzelców konnych okrążą lewą flankę napastników i otoczą ich. Pierwsze posiłki, które przybyły, to Złożony Pułk 5. Brygady Konnej; weszli na flankę ich konnego pułku; Royal Gloucestershire Hussars „D” Squadron 1500 jardów (1400 m) na zachód od Mount Royston, który był atakowany przez silną grupę żołnierzy osmańskich. Pułk zaatakował Osmanów w enfiladzie i zmusił ich do odwrotu.

Kiedy dowództwo nowozelandzkiej brygady strzelców konnych i pułki strzelców konnych Canterbury znajdowały się w odległości 1,6 km od Dueidar na starej szosie karawan, polecono im przenieść się bezpośrednio na Canterbury Hill, ostatnią obronę pozycji przed torami kolejowymi, na wschód od stacji Pelusium, ponieważ silny atak niemiecki i osmański groził przejęciem kolei i Romów. Pułk Strzelców Konnych Auckland przybył ze swoją brygadą między 11:00 a 11:30, aby znaleźć Composite Yeomanry Regiment (5. Brygada Konna Yeomanry) w kontakcie z siłami niemieckimi i osmańskimi na południowo-zachodniej stronie Mount Royston.

1. i 2. Brygada Lekkiej Konnej Brygady po raz pierwszy nawiązały kontakt z Nowozelandzką Brygadą Strzelców Konnych za pomocą heliografu, po czym Royston, dowodzący 2. Brygadą Lekkiej Konnej, pogalopował, aby wyjaśnić sytuację. Chaytor następnie przeniósł pułki strzelców konnych z Auckland i Canterbury, wspierane przez baterię Somerset, na wzniesienie między prawą stroną lekkiego konia a Yeomanry, do którego wkrótce dołączyła pozostała część 5. Brygady Konnej pod dowództwem generała brygady Wigginie. W najbardziej krytycznym okresie walk, kiedy niemieckie i osmańskie siły w liczbie 2000 zdominowały obszar romski od strony Mount Royston, pięć brygad konnych (jeszcze mniej 5 Pułk Lekkich Koni) rozpoczęło kontratak o godzinie 14:00 z zachodu w kierunku Góra Roystona.

Stanowisko o godz. 16:00 w dniu 4 sierpnia 1916 r.

Nowozelandzcy strzelcy wkrótce osiedlili się na Mount Royston, wspomagani celnym i szybkim strzelaniem z Somerset Royal Horse Artillery Battery. Do godziny 16:00 atak dotarł do punktu, w którym Chaytor zorganizował z 5. Brygadą Konną, aby szwadron Królewskich Hussarzy Gloucestershire i dwa oddziały Worcestershire Yeomanry galopowały na południową odnogę Mount Royston. Z łatwością zdobyli ostrogę, obrońcy nie czekając na atak konnej szarży. Z wierzchołka ostrogi szwadron Gloucestershire zestrzelił konne zespoły austriackiej, niemieckiej lub osmańskiej baterii karabinów jucznych skoncentrowanych w zagłębieniu za ostrogą, a atakujące siły zaczęły się poddawać. Nowozelandzki strzelec konny i 5. brygada konna były wspierane przez czołowe bataliony piechoty ze 127. brygady z Manchesteru (która właśnie przybyła), gdy osmańscy i niemieccy żołnierze zaczęli masowo poddawać się. Około godziny 18:00 schwytano 500 jeńców, dwa karabiny maszynowe i baterię juczną, a zewnętrzna flanka sił atakujących została całkowicie rozbita.

W międzyczasie wewnętrzna flanka sił niemieckich i osmańskich na Wellington Ridge podjęła ostatnią próbę przejścia przez grzbiet, ale została odepchnięta przez ogień artylerki. Nowe frontalne ataki na główny system redut brytkiej piechoty całkowicie się załamały. O 17:05 generał dywizji Smith rozkazał piechocie ze 156. (Scottish Rifles) brygady zaatakować siły wroga na Wellington Ridge na lewo od lekkiego konia i w koordynacji z kontratakiem na Mount Royston. Bombardowanie artylerkie Wellington Ridge rozpoczęło się o 18:45. Tuż przed godziną 19:00 piechota z VII i VIII Kameruńczyków (strzelców szkockich) ruszyła na południe zza 23 Reduty; 8. Pułk Strzelców Szkockich zbliżał się na odległość 100 jardów (91 m) od grzbietu Wellington Ridge, zanim został zatrzymany przez ciężki ogień karabinowy.

Gdy ciemność położyła kres walkom, 1. i 2. brygada konnych lekkich koni utworzyła linię placówki i spędziła noc na polu bitwy, podczas gdy nowozelandzkie strzelcy konne i 5. brygada konna wycofały się po wodę i racje żywnościowe na stację Pelusium, gdzie nowozelandzcy Zbierały się przybyłe brygady piechoty 42. Dywizji. 3. Brygada Lekkiej Koni Zatrzymała się na Wzgórzu 70, podczas gdy Mobile Force dotarł do Hod el Bada, 14 mil (23 km) na południe od stacji romskiej. O 19:30, kiedy nowozelandzki strzelec konny i 5. brygada konna przeniosły się z zdobytych pozycji na wodę i odpoczynek w Pelusium, obszar został skonsolidowany przez piechotę ze 127. (Manchester) brygady 42. dywizji. Generał brygady Girdwood nakazał piechocie z 7. i 8. batalionów strzelców szkockich utrzymać pozycje na Wellington Ridge aż do świtu, ale w nocy utrzymywać bliski kontakt z wrogiem w nadziei na schwytanie dużej liczby zmęczonych i zdezorganizowanych żołnierzy rano. Około 1200 nie rannych więźniów schwytano w ciągu dnia i wysłano na stację kolejową Pelusium.

Bitwa 5 sierpnia

W ciągu 24 godzin brytcy dowódcy byli w stanie skoncentrować siły 50 000 ludzi w rejonie Romów, co stanowiło przewagę trzech do jednego. W skład tej siły wchodziły dwie dywizje piechoty – 52. i nowo przybyła 42. – cztery brygady konne, z których dwie pełniły czynną służbę od 20 lipca, i dwie mocno zaangażowane na linii frontu dzień wcześniej i mogły obejmować 3. Brygada Lekkiej Koni, chociaż wciąż znajdowała się na Wzgórzu 70, oraz Ruchoma Kolumna w Hod el Bada. W tym czasie dowództwo 5. Brygady Konnej przeszło z Dywizji Konnej Anzac do dywizji piechoty; 42. Dywizja, sugerowano, że rozkazy wymagały od Dywizji Konnej Anzac pozostania na pozycji, a 3. Brygada Lekkich Koni miała zaatakować z flanki.

Jednak rozkazy Lawrence'a dotyczące ogólnej zaliczki w dniu 5 sierpnia rozpoczynającej się o godzinie 04:00 obejmowały zaliczkę dywizji konnej Anzac. Jego rozkazy brzmiały:

  • Dywizja Konna Anzac ma nacierać naprzód, mając prawą stronę na Hod el Enna, a lewą w bliskim kontakcie z piechotą ze 156. brygady (strzelców szkockich), 52. (nizinnej) dywizji, posuwającej się na linii Katib Gannit do góry Meredith.
  • 3. Brygada Lekkich Koni, aby ruszyć w kierunku Bir el Nuss i zaatakować Hod el Enna od południa, utrzymując bliskie kontakty z Dywizją Konną Anzac.
  • 5. Brygada Konna, działająca pod rozkazami 42. Dywizji Piechoty, aby wspierać połączenie 3. Brygady Konnej Lekkiej z prawą stroną dywizji konnej Anzac.
  • 42. Dywizja ma ruszyć na linię Canterbury Hill–Mount Royston–Hod el Enna i odeprzeć jakikolwiek opór przed natarciem wk konnych, ściśle wspierając prawą flankę Dywizji Konnej Anzac.
  • 52. (nizinna) dywizja ma ruszyć w ścisłym wsparciu lewego skrzydła dywizji konnej Anzac w kierunku Mount Meredith i przygotować się do generalnego natarcia w kierunku Abu Hamra, którego nie można było podjąć do czasu otrzymania dalszych rozkazów od Lawrence'a z Kwatery Głównej Sekcji 3.

W międzyczasie siły niemieckie, austriackie i osmańskie rozprzestrzeniły się teraz ze wzgórza 110 prawie do Bir en Nuss, ale z ich lewą flanką niechronioną. Nie mogli być w dobrej formie po walkach przez cały poprzedni dzień w intensywnym letnim upale i konieczności pozostawania na pozycji przez noc, z dala od wody i nękani przez brytką piechotę. Ich sytuacja była teraz niepewna, ponieważ ich główne siły atakujące znajdowały się daleko poza prawami głównych pozycji brytkiej piechoty; piechota w 52. (nizinnej) dywizji znajdowała się bliżej najbliższego kontrolowanego przez wroga źródła wody w Katii niż większość sił atakujących. Gdyby brytka piechota szybko opuściła swoje okopy i zaatakowała w kierunku południowo-wschodnim, siły von Kressensteina miałyby duże trudności z ucieczką.

Brytyjczycy zdobyli Wellington Ridge

O świcie piechota z 8. strzelców szkockich, 156. brygady strzelców szkockich, 52. dywizji nizinnej) ruszyła z 7. pułkiem strzelców konnych Wellington (2. brygada lekkiej jazdy konnej), osłaniana przez piechotę z 7. strzelców szkockich, 156. brygada szkockich strzelców, 52. dywizja nizinna po lewej, która przywiozła 16 karabinów maszynowych i karabinów Lewisa na pozycję, z której mogli zmieść grzbiet i odwrotne zbocza Wellington Ridge. Pułk Strzelców Konnych Wellington, z 7. Pułkiem Lekkich Koni i wspierany z lewej strony przez posterunki piechoty szkockich strzelców, naprawił bagnety i zaatakował Wellington Ridge. Napotkali ciężki ostrzał karabinów i karabinów maszynowych, ale rzucili się na piaszczyste zbocze i szybko przedarli się przez niemiecką i osmańską linię frontu. Po oczyszczeniu z Wellington Ridge konni strzelcy, lekcy jeźdźcy i piechota bez przerwy parli naprzód od grzbietu do grzbietu. Oddziały te zmiotły ciało około 1000 do 1500 osmańskich żołnierzy, którzy zostali zdemoralizowani. W wyniku tego ataku podniesiono białą flagę i do godziny 05:00 schwytano żołnierzy niemieckich i osmańskich, którzy uparcie bronili swoich pozycji na przełęczy Wellington, dominując w obozach romskich. Łącznie 1500 zostało więźniami w sąsiedztwie Wellington Ridge; 864 żołnierzy poddało się piechocie w samym 8. Pułku Strzelców Szkockich, podczas gdy inni zostali schwytani przez pułki lekkiej jazdy konnej i strzelców konnych. O 5:30 główne siły niemieckie i osmańskie były w niezorganizowanym odwrocie w kierunku Katii, a 1. i 2. brygada lekkich koni oraz baterie Ayrshire i Leicestershire nie były daleko w tyle. O 06:00 w III Reducie poddało się piechocie dalszych 119 żołnierzy; w trakcie zajmowania się tymi więźniami stało się jasne, że byli oni częścią straży tylnej i że trwał pełny odwrót. O 06:30 Lawrence rozkazał Chauvelowi przejąć dowództwo nad wszystkimi oddziałami i rozpocząć energiczny generalny marsz na wschód.

Brytka ofensywa na osmańskiej straży tylnej w Katia

Romowie 19 lipca do 9 sierpnia - pokazuje postęp osmański w dniach 19, 20, 28, 30 lipca, atak i odwrót osmański

Piechota z 42. Dywizji przybyła podczas bitwy dzień wcześniej pociągiem ze Wzgórza 70, Wzgórza 40 i stacji Gilban, a wraz z piechotą z 52. Dywizji (Lowland) otrzymała rozkaz wycofania się, by wesprzeć konną australką Nową Brygady zelandii i brygady Yeomanry. 42. Dywizja otrzymała rozkaz przejścia do Hod el Enna; ich 127. (Manchester) brygada wymaszerowała o 07:30 i dotarła do Hod el Enna między 09:30 a 10:00, podczas gdy ich 125. (Lancashire Fusiliers) Brygada przybyła o 11:15. Byli wspierani przez egipski Korpus Transportu Wielbłądów, który współpracował z Korpusem Służby Armii przy zaopatrywaniu ich w wodę pitną. W wielkim niebezpieczeństwie na palących piaskach lata, piechota 42. Dywizji maszerowała bardzo wolno i daleko z tyłu. 52 Dywizja (nizinna) również doświadczyła trudności; chociaż Lawrence nakazał dywizji ruszyć o 06:37, mężczyźni opuścili swoje okopy prawie do południa, osiągając cel Abu Hamra późnym wieczorem. W rezultacie Kress von Kressenstein był w stanie w ciągu dnia wydobyć większość swoich wk i ciężkiej broni z bezpośredniego obszaru bitwy. Chociaż stwierdzono, że 5 sierpnia „rezerwy brytkie sparaliżowały” Niemców i Turków, wydaje się, że jedna z dywizji piechoty niechętnie opuściła obronę; żadna z dywizji piechoty nie była szkolona w wojnie na pustyni i uważała, że ​​wydmy są niezwykle trudne do pokonania. Nie mogli dorównać tempem i wytrzymałością dobrze wyszkolonym siłom niemieckim i osmańskim i byli utrudnieni przez problemy z zaopatrzeniem w wodę.

O 06:30, kiedy Lawrence rozkazał Chauvelowi przejąć dowództwo nad wszystkimi oddziałami konnymi (z wyjątkiem Mobilnej Kolumny), nowozelandzkie strzelcy konne, 5. konna i 3. brygada konna były nieco rozrzucone. O 8.30 Nowozelandzka Brygada Strzelców Konnych dotarła do Bir en Nuss; tam znaleźli 3. Brygadę Lekkich Koni, której kazano najpierw ruszyć na Hamisah, a następnie wyruszyć w kierunku Katii, by współpracować w generalnym ataku. Straż przednia ruszyła do wykonania tych rozkazów o godzinie 09:00. O 10:30 generał konny rozpoczął natarcie i w południe znalazł się na linii od zachodu Bir Nagid na południe od Katib Gannit; w centrum Nowozelandzka Brygada Strzelców Konnych zbliżała się do południowo-zachodniego krańca oazy Katia; po ich lewej stronie 1., 2. Lekka Brygada Konna, 5. Brygada Konna i piechota z 52. Dywizji (nizinnej) atakowały Abu Hamra, na północ od starej szosy karawanowej, podczas gdy 3. Brygada Lekkiej Konnej Brygady była daleko do Nowozelandczyków. po prawej, na południe od starej drogi karawanowej, atakującej jednostki niemieckie i osmańskie w Bir el Hamisah.

Między 12:00 a 13:00 dowódcy nowozelandzkich strzelców konnych, 1. i 2. lekkiego konia oraz 5. brygady konnej rozpoznali pozycje straży tylnej niemiecką, austriacką i osmańską 2 mile (3,2 km) na zachód od Katii. Zdecydowano, że trzy lekkie brygady konne posuwają się naprzód wraz z Yeomanry, by zaatakować prawą flankę niemiecką i osmańską. Tylna straż stanęła bardzo zdeterminowana na dobrze przygotowanej linii, ciągnącej się od Bir El Hamisah do Katii i Abu Hamra. Ich artyleria i karabiny maszynowe były dobrze rozmieszczone na palmach otaczających wschodnią stronę wielkiego płaskiego bagna, które rozciągało się przed ich stanowiskiem, dając im doskonałe pole ostrzału.

Ogólny atak konny rozpoczął się o 14:30. O 15:30 Nowozelandzka Brygada Strzelców Konnych oraz 1. i 2. brygada lekkich koni zbliżały się do galopu na Katii. Kiedy dotarli do krawędzi białego gipsu, brygady lekkiej konnej i konnej strzelców ustawiły się w szeregu, założyły bagnety i rzuciły się na odsłoniętą okolicę. Galopowali w długiej linii szarżujących koni, przez ogień pocisków i kule, trzymając naprawione bagnety. Daleko po lewej, intensywność ostrzału z tylnej straży sprawiła, że ​​5. Brygada Konna niosąca miecze Yeomanry musiała odesłać swoje konie i zsiąść z konia. Podczas gdy wszystkie brygady, które zaszarżowały, zostały ostatecznie zmuszone do ataku, również zdemontowały się, gdy ziemia stała się zbyt grząska. Spotkali się z dobrze wycelowanym, ciężkim ogniem artylerii niemieckiej, austriackiej i osmańskiej, który całkowicie przewyższył ostrzał wspierających baterii Ayrshire i Somerset; o zachodzie słońca natarcie brygad konnych Imperium Brytkiego zostało zatrzymane. 9. Pułk Koni Lekkich (3. Brygada Lekkich Koni) na skrajnej prawej stronie został zatrzymany przez zdeterminowaną niemiecką i osmańską straż tylną i nie był w stanie okrążyć prawego skrzydła tej pozycji. Ale po galopowaniu na odległość kilkuset jardów od tylnej straży, pod osłoną ognia z karabinów maszynowych i baterii Inverness, wykonali atak bagnetami. W rezultacie siły niemieckie i osmańskie opuściły swoje pozycje, pozostawiając do niewoli 425 ludzi i siedem karabinów maszynowych. Ale zamiast utrzymać pozycję, wycofali się, a wycofanie to doprowadziło do silnego kontrataku Niemców i Osmanów na pułk strzelców konnych Canterbury.

Ciemność w końcu położyła kres bitwie. W nocy Niemcy, Austriacy i Turcy wycofali się z powrotem do Oghrantiny, podczas gdy dywizja konna Anzac nawadniała Romani, pozostawiając oddział pułku strzelców konnych z Auckland jako nasłuch na polu bitwy.

Dwudniowa bitwa o Romów i Kanał Sueski została wygrana przez brytką piechotę oraz konne oddziały australkie, brytkie i nowozelandzkie. Złapali około 4000 niemieckich i osmańskich bojowników i zabili ponad 1200, ale główne siły wroga zdołały uciec z całą swoją artylerią, z wyjątkiem jednej przechwyconej baterii, i wycofać się z powrotem do Oghratiny po udanej akcji straży tylnej w Katii.

Ponosząc ciężar długich dni patrolowania, rozpoznania i drobnych starć z nacierającymi kolumnami austriackimi, niemieckimi i osmańskimi przed bitwą, 1. i 2. Brygada Lekkiej Konnej Samotnie wytrzymały atak od północy 3/4 sierpnia do świtu 4 sierpnia, a także kontynuowanie walk podczas długich dni bitwy. Pod koniec 5 sierpnia byli całkowicie wyczerpani; ich wyczerpane szeregi potykały się z powrotem na swoje linie biwakowe w Romani i Etmaler, gdzie kazano im jeden dzień odpoczynku.

Rozpoczyna się pościg

Von Kressenstein przygotowywał kolejne linie obrony podczas swojego natarcia na Romów i pomimo utraty jednej baterii artylerii i ponad jednej trzeciej swoich żołnierzy, stoczył serię skutecznych akcji straży tylnej, które spowolniły pościg konnych oddziałów Imperium Brytkiego i umożliwiły jego siłom wycofaj się z powrotem do El Arish.

Kantara do El Arish pokazuje główkę Ballah między Kantarą a Ferdan

W nocy z 5 na 6 sierpnia piechota ze 155. (południowoszkockiej) brygady i 157. (Highland Light Infantry) brygady znajdowała się w Abu Hamra, 127. (Manchester) brygada (42. Dywizja) w Hod el Enna, 125. (Lancashire Brygada Fizylierów (42. Dywizja) po lewej stronie w kontakcie ze 156. Brygadą Strzelców Szkockich (52. Dywizja), która miała po lewej stronie Redutę nr 21. Następnego ranka piechota z 42. Dywizji otrzymała rozkaz posuwania się na wschód o 04:00 i zająć linię od Bir el Mamluk do Bir Katia, podczas gdy 52. ​​(nizinna) dywizja miała wysunąć się z Abu Hamra i przedłużyć linię piechoty 42. dywizji na północny wschód. Chociaż podczas dwudniowego marszu ze stacji Pelusium do Katii wykonali rozkazy, piechota w 127. brygadzie (Manchester) straciła 800 ludzi, ofiary z pragnienia i słońca; podobnie ucierpiały inne brygady piechoty. Stało się jasne, że piechota nie może iść dalej i przestała być wykorzystywana w natarciu. Rzeczywiście, oddziały Bikanir Camel Corps i Yeomanry, a także służby medyczne, musiały przeszukać pustynię w poszukiwaniu tych, którzy zostali.

Ruchoma Kolumna na południu, składająca się z Imperialnej Brygady Wielbłądów, 11. Lekkiej Koni i konnych pułków City of London Yeomanry (mniej dwóch eskadr), ruszyła z Ferdanu i przyczółka Ballah, by zaatakować lewą flankę Niemiec i Turków, pracując przez Bir El Mageibra, Bir El Aweidia i Hod El Bayud. Znaleźli Mageibrę ewakuowaną 5 sierpnia. Po obozowaniu tam na noc, następnego dnia walczyli z silnymi wrogimi siłami między Bayud i Mageibrą, ale nie zrobili wrażenia. Kilka dni później, 8 sierpnia, Mobilnej Kolumnie udało się ominąć osmańską flankę, ale była zbyt słaba, by wywrzeć jakikolwiek efekt i wycofała się do Bir Bayud.

Natarcie w kierunku Oghratiny – 6 sierpnia

Siły Imperium Brytkiego obozowały w oazie Oghratina

Poprzedniej nocy siły niemieckie i osmańskie ewakuowały Katię i zmierzały w kierunku Oghratiny, gdy Chauvel nakazał dywizji konnej Anzac kontynuowanie ataku. Nowozelandzkie Brygady Strzelców Konnych i 5. Brygada Konna otrzymały rozkaz zdobycia Oghratiny. Mimo podejmowanych przez te dwie brygady prób zawrócenia flanki wroga, zostały one zmuszone do frontalnego ataku na silnie umocnioną tylną straż na pozycjach sprzyjających obrońcom i wspieraną przez starannie rozmieszczoną artylerię. W międzyczasie dwie dywizje piechoty przeniosły się do garnizonu Katia i Abu Hamra, a Lawrence przeniósł swoją kwaterę główną z Kantara do Romów. Trzecia Brygada Lekkich Koni po prawej ruszyła w kierunku Badieh, ale mogła zrobić tylko niewielkie postępy, przeciwko pozycjom bezpiecznie utrzymywanym przez siły niemieckie i osmańskie.

Nowozelandzka Brygada Strzelców Konnych ruszyła o świcie, a następnie 5. Brygada Konna bez wsparcia karetki, ponieważ nowozelandzkie pogotowie polowe nie wróciło z Romów, a 5. pogotowie polowe jeszcze nie przybyło. Na szczęście straty były niewielkie i obie karetki przyjechały wieczorem. 3. Karetka Polowa Lekkich Koni utworzyła punkt opatrunkowy w Bir Nagid na południe od Romów, lecząc rannych z walki 3. Brygady Lekkich Koni w Bir el Hamisah, konwój sprowadzający rannych Osmanów z hod na południe od Romów, i W ciągu dnia leczono 150 przypadków wycieńczenia cieplnego piechoty 42. Dywizji.

Nadal ścigamy, ale było to z konieczności powolne, gdy konie kończą, a wróg, gdy naciera, okopuje się w różnych punktach… co pozwoliło mu walczyć z najbardziej mistrzowską akcją tylnej straży… Gdy idę dalej, muszę zamknąć

—  List generała Chauvel do żony z 13 sierpnia

Oghratina weszła 7 sierpnia

Te same trzy brygady – jedna konna, jedna lekka konna i jedna Yeomanry, z 10. Pułkiem Lekkich Koni (3. Brygada Lekkich Koni) wspierającą Yeomanry – ruszyły do ​​ataku na pozycje niemiecką i osmańską w Oghratinie, ale pozycja straży tylnej została ponownie znaleziona być zbyt silnym. Przy braku wsparcia piechoty lub ciężkiej artylerii konna siła była zbyt mała, aby zająć tę silną pozycję straży tylnej, ale zagrożenie ze strony konnej natarcie wystarczyło, aby zmusić wrogie siły do ​​ewakuacji pozycji. W nocy wka niemieckie i osmańskie wycofały się z powrotem do Bir el Abd, gdzie znajdowały się trzy tygodnie wcześniej, 20 lipca, kiedy założyły bazę ze składem zaopatrzenia i zapasów.

7 sierpnia Wielki Bairam (święto z okazji zakończenia roku islamskiego) zbiegło się z rozkazem egipskiego Korpusu Transportowego Wielbłądów w Romani, aby wyruszyć z zaopatrzeniem dla nacierających oddziałów, ale 150 ludzi, z których większość minęła z ich umów i uprawnieni do zwolnienia, odmówili napełnienia butelek z wodą, pobrania racji żywnościowych i siodłania. Jednego człowieka uderzono w głowę kolbą pistoletu, a dysydenci zostali podzieleni na małe grupy i przydzieleni do różnych jednostek dywizji piechoty; 52. (nizinna) dywizja.

Debabis zajęte 8 sierpnia

Nowozelandzka Brygada Strzelców Konnych dotarła do Debabis 8 sierpnia. Gdy nadeszła 3. Brygada Lekkich Koni, minęli wielu martwych Osmanów i Yeomanry; jeden martwy osmański snajper miał przy sobie stos setek pocisków pustych łusek. Tymczasem Bikanir Camel Corps i eskadra samolotów kontynuowały poszukiwania zaginionych ludzi na piaskach pustyni.

Akcja Bir el Abd – od 9 do 12 sierpnia

Chauvel planował, za zgodą Lawrence'a, schwytać osmańską straż tylną w ich przedniej bazie Bir El Abd, 20 mil (32 km) na wschód od Romani. Stanowisko to było silnie utrzymywane przez znacznie większą liczbę Niemców, Austriaków i Turków, wspieranych przez dobrze rozlokowaną artylerię, ale widziano, jak garnizon palił zapasy i ewakuował obozy.

Chauvel wysłał do ataku Dywizję Konną Anzac, z Nowozelandzką Brygadą Strzelców Konnych w centrum, podążając za linią telegraficzną. Po ich prawej stronie, w odstępie 1 mili (1,6 km), znajdowała się 3. Brygada Koni Lekkich, która miała kontakt z małą latającą kolumną; Ruchoma Kolumna City of London Yeomanry, 11. Pułk Lekkich Koni i Imperialna Brygada Wielbłądów, która miała ponownie spróbować ominąć lewą flankę Niemców i Turków i odciąć ich odwrót. Pochód 3. Brygady Konnej i Nowozelandzkiej Brygady Konnej z Oghratiny do Bir el Abd miał rozpocząć się 9 sierpnia o świcie, a 5. Brygada Konna utworzyła rezerwę. Po lewej stronie Nowozelandczyków Kolumna Roystona; złożony z wyeksploatowanych 1. i 2. brygady lekkich koni, udał się do Katii nad wodę, a następnie przemaszerował przez noc do Hod Hamada 4 mile (6,4 km) na północny zachód od Bir el Abd, gdzie dotarli o 03:00 9 sierpnia. Mieli biwakować przez półtorej godziny, zanim zbliżyli się do punktu 2 mile (3,2 km) na północny wschód od Bir el Abd, aby współpracować z atakiem Nowozelandzkiej Brygady Strzelców Konnych na pozycje straży tylnej o 06:30. Ponieważ atak, wsparty tylko czterema bateriami artylerii konnej, odbywał się na przygotowanym stanowisku, utrzymywany w ogromnej sile, silny w karabiny maszynowe i osłonięty dwukrotnie większą liczbą dział, w tym ciężkich haubic, był to rodzaj hazardu. Jedyną zaletą atakującej siły była jej mobilność.

Atak 9 sierpnia

Szkic Fallsa Mapa 10 etapów bitwy pod Romami do Bir el Abd

3. Brygada Lekkiej Konnej Brygady wyruszyła na poszukiwanie i skręcenie Niemców i Osmanów w lewo, podczas gdy o godzinie 04:00 Nowozelandzka Brygada Strzelców Konnych skierowała się bezpośrednio w kierunku Bir el Abd wzdłuż starego szlaku karawan. O 5 wkroczyli na posterunki wroga i dotarli do wzniesienia z widokiem na Bir el Abd. Kolumna Roystona ruszyła o 05:00 z zamiarem okrążenia osmańskiej prawicy, podczas gdy Nowozelandczycy zaatakowali w centrum; cztery brygady o długości 5 mil (8,0 km).

Przednie oddziały niemieckiej i osmańskiej straży tylnej, które utrzymywały front o długości około 16 km, zostały odepchnięte przez Nowozelandczyków do Bir el Abd. W tym czasie wydawało się, że napastnicy odniosą sukces, ponieważ mocno osiedlili się po drugiej stronie linii telegraficznej i starej drogi karawanowej, wspierani przez baterie Somerset i Leicester. Ale straż tylna niemiecka, austriacka i osmańska szybko zorientowała się, jak cienka jest linia ataku, io 9:00 wyszła ze swoich okopów do kontrataku. Ten agresywny ruch został powstrzymany jedynie przez ostrzał artylerki z baterii Somerset skutecznie połączony z ogniem z karabinów maszynowych. Późniza walka ogniowa bardzo utrudniła konnym strzelcom utrzymanie pozycji, a na bokach zatrzymywano również lekkiego konia. Piechota niemiecka i osmańska ponowiła atak w kierunku luki między Nowozelandczykami a 2. Brygadą Lekkich Koni, ale 5. Pułk Lekkich Koni pokrył tę lukę, a natarcie Niemców i Turków zostało zatrzymane.

Chauvel nakazał 3. Brygadzie Lekkiej Konnej, która nie była w stanie obrócić flanki niemieckiej i osmańskiej, aby skierować się w stronę Nowozelandczyków, którzy ponowili swoje wysiłki, ale udało im się tylko odsłonić swoje flanki, ponieważ Australijczycy nie byli w stanie dostosować się do ich natarcia ruch. O 10:30 cały postęp się zatrzymał. Nowozelandzka Brygada Strzelców Konnych nadal utrzymywała się w centrum, podczas gdy obie flanki zostały odgięte pod naciskiem silnych sił niemieckich i osmańskich. W rezultacie Nowozelandczycy utrzymywali bardzo eksponowaną linię na wysuniętych zboczach wzgórz z widokiem na Hod. Świeże posiłki niemieckie lub osmańskie z El Arish, a następnie rozpoczęły zaciekły kontratak na froncie około 2,5 mil (4,0 km), pośrodku. To spadło na pułki Canterbury i Auckland oraz eskadrę Warwickshire Yeomanry z 5. Brygady Konnej pod dowództwem Chaytora. Nowozelandczycy byli wspierani przez karabiny maszynowe; jedna sekcja, dołączona do pułku strzelców konnych Canterbury, wystrzeliła wszystkie swoje pistolety bezpośrednio na nacierających żołnierzy, zatrzymując ich, gdy znajdowali się w odległości 100 jardów (91 m) od pozycji w Nowej Zelandii.

Do południa natarcie zostało całkowicie wstrzymane przez zdecydowane kontrataki wspierane przez świeże oddziały niemieckie lub osmańskie z El Arish. Jeszcze bardziej niż w Katii 5 sierpnia, ci żołnierze byli licznii, gotowi, pełni walki i silniej wspierani przez dobrze rozmieszczone działa austriackie i osmańskie, prowadzące zarówno ciężki, jak i celny ogień. W tym czasie straż tylna rozpoczęła kolejny ciężki kontratak z dwiema kolumnami 5000 i 6000 żołnierzy niemieckich i osmańskich przeciwko pułkom Canterbury i Auckland oraz eskadrze Warwickshire Yeomanry. Do godziny 14:00 atak rozszerzył się na lewą flankę sił konnych, gdzie bateria Ayrshire z kolumną Roystona została poważnie przecięta przez ten ogień, tracąc 39 zabitych koni i utrudniając poruszanie działami. Zostały one zmuszone do wycofania się prawie 1 milę (1,6 km), a 3. Brygada Lekkiej Konnej Brygady, po wysunięciu się na prawą flankę, również została zmuszona do ustąpienia pola celnością ostrzału pocisków wroga.

Kolejne wycofanie przez 3. Brygadę Lekkiej Konnej sprawiło, że pozycja Nowozelandzkiej Brygady Strzelców Konnych była krytyczna io 17:30 Chauvel wydał rozkazy do powszechnej emerytury. Wycofanie się okazało się wyzwaniem; dopiero wytrwałość Nowozelandczyków i zapadnięcie zmroku uratowały ich przed pewnym schwytaniem. W końcu Eskadra Karabinów Maszynowych ustawiła wszystkie działa w szeregu, niektóre strzelały z odległości 100 jardów (91 m); wspierały ich szwadrony 5. Brygady Konnej, które wspólnie z powodzeniem osłaniały wycofanie się Nowozelandczyków.

Po tym dniu zaciekłych walk, który został opisany jako najcięższa akcja w całej kampanii na Synaju, natarcie Dywizji Konnej Anzac zostało skutecznie zatrzymane. Chauvel nakazał dywizji powrót do wody w Oghratinie, pomimo życzeń Lawrence'a, aby biwakowali w pobliżu Bir el Abd, ale Chauvel doszedł do wniosku, że jego siły nie są w stanie pozostać w zasięgu tej silnej i agresywnej siły wroga. Co więcej, dywizja konna Anzac straciła znaczną część swojej siły; ponad 300 ofiar, w tym ośmiu oficerów i 65 innych szeregowych zginęło.

Planowany atak na 12 sierpnia

O świcie 10 sierpnia silne patrole ruszyły do ​​przodu i przez cały dzień pozostawały w kontakcie z siłami w Bir el Abd, ale bez nowych oddziałów nie można było przeprowadzić silnego ataku.

Nie doszło do żadnych poważnych walk 11 sierpnia, ale siły von Kressensteina w Bir el Abd były obserwowane i nękane, i planowano atak na 12 sierpnia. Natarcie dywizji konnej Anzac rozpoczęło się o świcie, ale wkrótce potem wysunięte patrole doniosły, że garnizon w Bir el Abd wycofuje się. Oddziały konne podążyły za Austriakami, Niemcami i Turkami aż do Salmany, gdzie kolejna akcja straży tylnej opóźniła kontynuację, gdy nieprzyjaciel kontynuował wycofywanie się z powrotem do El Arish.

Linie komunikacyjne Dywizji Konnej Anzac były teraz w pełni rozszerzone, a trudności z zaopatrzeniem konnych oddziałów z Romów uniemożliwiły siłom konnym Imperium Brytkiego rozważenie dalszych postępów w tym czasie. Poczyniono przygotowania, aby utrzymać i obsadzić kraj zdecydowanie zdobyty w tej serii niezdecydowanych potyczek, od Katii na wschód do Bir El Abd.

Von Kressensteinowi udało się wycofać swoje zmaltretowane siły z potencjalnie śmiertelnej sytuacji; zarówno jego awans do Romów, jak i wycofanie się były niezwykłymi osiągnięciami planowania, przywództwa, pracy personelu i wytrzymałości.

Ofiary wypadku

Zgodnie z oficjalną australką historią medyczną, całkowite straty w Imperium Brytkim wynosiły:

Zabity Zmarł z ran Ranny Całkowity
brytki 79 27 259 365
australki 104 32 487 623
Nowa Zelandia 39 12 163 214
Całkowity 222 71 909 1202

Inne źródła podają, że całkowita liczba zabitych to 202 osoby, a wszystkie ofiary to 1130, z czego 900 pochodziło z dywizji konnej Anzac.

Straty armii osmańskiej szacuje się na 9000; 1250 pochowano po bitwie, a 4000 wzięto do niewoli.

Ofiarami zajmowali się medycy, noszowie, poganiacze wielbłądów i wozów z piaskiem, którzy pracowali niestrudzenie, często na linii ognia, pokonując ogromne odległości w trudnych warunkach i robiąc wszystko, co w ich mocy, aby ulżyć cierpieniom rannych. Poszkodowanych przewożono na kacoletach na wielbłądach lub w wozach z piaskiem z powrotem do ambulansów polowych, ponieważ ciężki piasek uniemożliwiał korzystanie z ambulansów samochodowych lub konnych. Między 4 a 9 sierpnia pięć ambulansów polowych dywizji konnej Anzac przywiozło 1314 pacjentów, w tym 180 rannych wroga.

Ewakuacja koleją z Romów została przeprowadzona w sposób, który spowodował wiele cierpienia i szoku dla rannych. Doszło do niej dopiero w nocy 6 sierpnia – transport jeńców wojennych miał pierwszeństwo przed transportem rannych – dostępne były tylko otwarte ciężarówki bez słomy. Wymogi wkowe wymagały przetaczania się i wielu opóźnień, tak że podróż na odległość dwudziestu pięciu mil zajmowała pięć godzin. Przetaczanie pociągu pełnego rannych w otwartych ciężarówkach wydawało się okrutnym wstydem, ale trzeba było to zrobić. Każde uderzenie w naszym pozbawionym sprężyn pociągu było niezwykle bolesne.

—  Wyciąg z pamiętnika urzędnika medycznego, który został ciężko ranny w Katii 5 sierpnia.

W przypadku braku zarządzeń koordynujących ewakuację z ambulansów polowych, Zastępca Dyrektora Służby Medycznej (ADMS) poczynił własne ustalenia. ADMS, dywizja konna Anzac, uzgodniła ze swoimi odpowiednikami z dwóch dywizji piechoty utworzenie stacji oczyszczania na przyczółku toru, 4 mile (6,4 km) za Romani. Stacja ta została utworzona z jednostek medycznych z konnych Anzac, 42. i 52. (nizinnej) dywizji. Bez rozkazów z Dowództwa Oddziału nr 3, co do sposobu ewakuacji ofiar trzech dywizji, jeńców wojennych przetransportowano z powrotem do Kantary pociągiem przed rannymi, wywołując we wszystkich szeregach poczucie niechęci i nieufności wobec wyższego dowództwa który trwał przez długi czas.

Następstwa

Bitwa o Romów była pierwszym zwycięstwem konnym i piechoty na dużą skalę przez Imperium Brytkie w I wojnie światowej. Wydarzyło się to w czasie, gdy narody sprzymierzone nie doświadczyły niczego poza klęską we Francji, w Salonikach i kapitulacji Kut w Mezopotamii. Bitwa została powszechnie uznana za strategiczne zwycięstwo i punkt zwrotny w kampanii na rzecz przywrócenia integralności terytorialnej i bezpieczeństwa Egiptu oraz oznaczała koniec kampanii lądowej przeciwko Kanałowi Sueskiemu.

Romowie byli pierwszym decydującym zwycięstwem brytkich wk lądowych i zmieniły całe oblicze kampanii w tym teatrze, wyrywając wrogowi inicjatywę, której nigdy więcej nie uzyskał. Uczyniło to również możliwą propozycją oczyszczenie jego wk z terytorium egipskiego.

—  Generał Chauvel

Ta seria udanych operacji brytkiej piechoty i jazdy konnej spowodowała całkowitą klęskę 16 000 do 18 000 silnych sił niemieckich, austriackich i osmańskich, z których około połowa została zabita lub ranna, a prawie 4000 wziętych do niewoli. Zdobyto także baterię karabinów górskich, składającą się z czterech ciężkich karabinów, dziewięciu karabinów maszynowych, kompletną kompanię karabinów maszynowych typu camel-pack, 2300 karabinów i milion sztuk amunicji, dwa kompletne szpitale polowe ze wszystkimi instrumentami, wyposażeniem i lekami, a także dużą ilość sklepów w magazynie zaopatrzenia w Bir el Abd zostało zniszczonych. Całe zdobyte uzbrojenie i wyposażenie wyprodukowano w Niemczech, a wyposażenie kompanii karabinów maszynowych wielbłądów zostało zaprojektowane specjalnie do działań wojennych na pustyni. Wiele karabinów było najnowszych wzorów i wykonanych ze stali nierdzewnej . Murray oszacował łączne straty niemieckie i osmańskie na około 9000, podczas gdy niemieckie szacunki określają straty na jedną trzecią sił (5500 do 6000), co wydaje się niskie, biorąc pod uwagę liczbę więźniów.

Taktyka zastosowana przez dywizję konną Anzac miała się sprawdzić w nadchodzących kampaniach na Synaju i w Lewancie (znanym również wówczas jako Palestyna). Kluczem do konnych karabinów i podejścia do lekkiego konia było szybkie przejście na teren taktyczny, a następnie skuteczne działanie jako piechota po zejściu z konia. W obronie artyleria i karabiny maszynowe siały spustoszenie w atakach wroga, a podczas natarcia konnego osłaniały i wspierały konne siły Imperium Brytkiego.

Bitwa ta toczyła się w ekstremalnych warunkach na pustyni Synaj w letnim upale przez wiele dni, przynosząc wiele cierpienia ludziom i zwierzętom oraz wymagającą wytrwałości i wytrwałości ze strony wszystkich biorących w niej udział.

Bitwa o Romów oznaczała koniec niemieckiej i osmańskiej kampanii przeciwko Kanałowi Sueskiemu; ofensywa przeszła zdecydowanie w ręce sił Imperium Brytkiego dowodzonych przez dywizję konną Anzac. Po bitwie siły von Kressensteina zostały odepchnięte przez półwysep Synaj, by zostać pokonane w bitwie pod Magdhabą w grudniu 1916 roku i z powrotem do granicy kontrolowanej przez Imperium Osmańskie Palestyny, gdzie zostały pokonane w bitwie pod Rafą w styczniu 1917 roku, która skutecznie zabezpieczył egipski półwysep Synaj. Ta udana, siedmiomiesięczna kampania Imperium Brytkiego, rozpoczęta w Rumunii w sierpniu, zakończyła się pierwszą bitwą o Gazę w marcu 1917 roku.

Trochę krytyki

Bitwa o Romów była jednak otoczona kontrowersją i krytyką. Sugerowano, że podobnie jak atak na Kanał Sueski w 1915 roku, był to jedynie nalot mający na celu zakłócenie ruchu morskiego, a nie zdecydowana próba przejęcia kontroli nad kanałem. To, że zamiarem Imperium Osmańskiego było silne zajęcie Romów i Kantary, potwierdzają przygotowania na południowym terytorium Palestyny, przylegającym do Synaju i rozciągającym się na niego. Obejmowały one rozszerzenie systemu kolejowego Palestyny ​​do Wadi El Arish, z dobrą autostradą obok linii kolejowej. Wzdłuż tej trasy zbudowano cysterny i inne obiekty do przechowywania wody, aw Wadi El Arish w grudniu 1916 r. budowano ogromne zbiorniki skalne, kiedy dywizja konna Anzac dotarła do tego mica tuż przed bitwą pod Magdhabą.

Bitwa powinna należeć albo do Murraya, albo, jeśli musiała należeć do Lawrence'a, powinien był oddać do dyspozycji Lawrence'a wszystkie dostępne dla niej wka, gdy tylko wróg przybył w sile do Oghratiny.

Generał Chauvel

Murray, Lawrence i Chauvel zostali skrytykowani za to, że pozwolili uciec siłom von Kressensteina. Co więcej, twierdzono, że taktyka oddziałów konnych faktycznie pomogła wycofaniu się wroga, koncentrując się na atakach bezpośrednich, a nie atakach z flanki. Oficjalny historyk brytki docenia rozczarowanie udanym wycofaniem się sił niemieckich, austriackich i osmańskich, ale zwraca również uwagę na jakość kolejnych pozycji tylnej straży budowanych podczas natarcia oraz siłę, determinację i wytrzymałość wroga. Siła tylnej straży została wyraźnie zademonstrowana w Bir el Abd 9 sierpnia, kiedy konna siła próbowała oskrzydlić duże siły okopowe. Nie udało im się, ponieważ byli znacznie licznii. Rzeczywiście, gdyby dywizji konnej Anzac udało się okrążyć flankę bez wsparcia piechoty, miałaby do czynienia ze znacznie lepszymi siłami i mogłaby zostać unicestwiona.

Sugerowano, że 5 sierpnia utracono szansę na okrążenie i schwytanie najeżdżających sił austriackich, niemieckich i osmańskich, kiedy pozwolono im wycofać się do Katii. Trudności piechoty związane z zaopatrzeniem w wodę i transport wielbłądów w połączeniu z brakiem szkolenia pustynnego, wraz z mylącymi rozkazami Lawrence'a dla piechoty z 52. Dywizji Nizinnej, aby przemieścić się na południe i wschód, powstrzymały ich przed szybkim posuwaniem się naprzód, by odciąć wycofujące się siły. we wczesnych godzinach bitwy drugiego dnia. Generał Lawrence został skrytykowany za podejmowanie poważnego i niepotrzebnego ryzyka, polegającego na tym, że w obronie Romów opierał się tylko na jednej okopanej dywizji piechoty i dwóch lekkich brygadach konnych. To, że silny atak nieprzyjaciela na 1. i 2. Brygadę Lekkiej Konnej Brygady podczas pierwszej nocnej bitwy odepchnął je tak daleko, że planowany atak flankowy Nowozelandzkiej Brygady Strzelców Konnych stał się niemal atakiem frontalnym. Lawrence został również oskarżony o pozostanie w swojej kwaterze głównej w Kantarze, która została uznana za zbyt daleko od pola bitwy, i że przyczyniło się to do utraty kontroli nad bitwą podczas pierwszego dnia, kiedy linia telefoniczna została odcięta i nie było go kontaktu z Romami. Lawrence został również skrytykowany za to, że nie poszedł do przodu, aby nadzorować wykonanie jego rozkazów 5 sierpnia, kiedy nie udało się skoordynować ruchów 3. Brygady Lekkiej Koni i Ruchomej Kolumny.

Chauvel odpowiedział, wskazując, że krytyka bitwy grozi zaciemnieniem znaczenia zwycięstwa.

Nagrody

Murray nie szczędził pochwał na temat Dywizji Konnej Anzac w depeszach do gubernatorów generalnych Australii i Nowej Zelandii oraz w swojej oficjalnej depeszy i listach do Robertsona, pisząc:

Każdego dnia pokazują, jak nieodzowną częścią moich sił są… Nie mogę mówić zbyt wysoko o waleczności, niezłomności i niestrudzonej energii, jaką ten wspaniały dywizja pokazuje podczas operacji… Te oddziały Anzac są podstawą obrony Egipt.

Ale nie udało mu się zapewnić, że bojowe cechy tych żołnierzy przyniosły im proporcjonalny udział w uznaniu i zaszczytach. Ponadto, pomimo twierdzeń, że tylko Chauvel miał jasny obraz bitwy, że jego chłód i umiejętności były kluczowe w osiągnięciu zwycięstwa, jego nazwisko zostało pominięte na długiej liście wyróżnień opublikowanej w Nowy Rok 1917. Murray zaoferował Chauvelowi mnizą nagrodę ( Zasłużony Zasługi ) dla Romów, której odmówił.

Po przeczytaniu opisu Murraya w jego oficjalnym komunikacie dotyczącym bitwy i przedrukowanym w paryskim wydaniu „Daily Mail”, Chauvel napisał do swojej żony 3 grudnia 1916 r.:

Obawiam się, że moi ludzie będą bardzo źli, gdy to zobaczą. Nie rozumiem, dlaczego starzec nie może oddać sprawiedliwości tym, którym tak wiele zawdzięczał, a cała sprawa jest tak całkowicie sprzeczna z tym, co już przekazał.

Dopiero po zwycięstwie w bitwie pod Rafą Chauvel został Komandorem Rycerskim Orderu Św . Nie uznano nie tylko jego służby wkowej w Romani, ale także służby wszystkich tych, którzy walczyli w Dywizji Konnej Anzac pod Romani, pod El Arish, pod Magdhabą i pod Rafą. We wrześniu 1917 r., niedługo po tym, jak generał Edmund Allenby został dowódcą egipskich sił ekspedycyjnych, Chauvel napisał do GHQ, aby zwrócić uwagę na niesprawiedliwość wyrządzoną jego żołnierzom na pierwszej linii, przyznając, że „trudno teraz zrobić cokolwiek, aby to naprawić, ale uważaj, że głównodowodzący powinien wiedzieć, że jest w tym dużo goryczy.

Uwagi

Bibliografia

Bibliografia

  • „Dziennik wojenny 3. Lekkiej Brygady Konnej” . Dzienniki I wojny światowej AWM4, 10-3-15 . Canberry: australki pomnik wojenny. Kwiecień 1916. Zarchiwizowane z oryginału w dniu 21 marca 2011 r.
  • Oficjalne nazwy bitew i innych potyczek toczonych przez siły zbrojne Imperium Brytkiego podczas Wielkiej Wojny 1914-1919 i III wojny afgańskiej 1919: Raport Komitetu Nomenklatury Bitew zatwierdzony przez Radę Armii przedstawiony Parlamentowi z rozkazu Jego Królewskiej Mości . Londyn: drukarnia rządowa. 1921. OCLC 29078007 .
  • Bostock, Harry P. (1982). Wielka Jazda: Pamiętnik Lekkiej Brygady Skautowej Wojny Światowej 1 . Perth: Artlook Books. OCLC 12024100 .
  • Bou, Jean (2009). Lekki koń: historia australkiego ramienia konnego . Historia armii australkiej. Port Melbourne: Cambridge University Press. OCLC 320896150 .
  • Kolektor Bowmana, MGE (1923). Zarys kampanii egipskiej i palestyńskiej, 1914-1918 (wyd. 2). Catham: The Institute of Royal Engineers, W. & J. Mackay & Co. OCLC 224893679 .
  • Bruce, Antoni (2002). Ostatnia krucjata: kampania palestyńska w pierwszej wojnie światowej . Londyn: John Murray. Numer ISBN 978-0-7195-5432-2.
  • Carver, Michael, feldmarszałek Lord (2003). Księga Muzeum Armii Narodowej Frontu Tureckiego 1914–1918: Kampanie w Gallipoli, w Mezopotamii i w Palestynie . Londyn: Pan Macmillan. Numer ISBN 978-0-283-07347-2.
  • Cutlack, Frederic Morley (1941). Australki Korpus Lotniczy w zachodnich i wschodnich teatrach wojny, 1914-1918 . Oficjalna historia Australii w wojnie 1914-1918. Tom. VIII (wyd. 11). Canberry: australki pomnik wojenny. OCLC 220900299 .
  • Dennisa, Piotra; Jeffrey Grey; Ewana Morrisa; Robin Prior; Jean Bou (2008). Oxford Companion to Australian Military History (2nd ed.). Melbourne: Oxford University Press, Australia i Nowa Zelandia. OCLC 489040963 .
  • Downes, Rupert M. (1938). „Kampania na Synaju i Palestynie”. W Butler, Arthur Graham (red.). Gallipoli, Palestyna i Nowa Gwinea . Oficjalna historia służby medycznej armii australkiej, 1914-1918: Tom 1 Część II (2nd ed.). Canberry: australki pomnik wojenny. s. 547-780. OCLC 220879097 .
  • Erickson, Edward J. (2001). Ordered to Die: Historia armii osmańskiej w pierwszej wojnie światowej. Wysłany przez generała Hüseyilna Kivrikoglu . Nr 201 Składki na studia wkowe. Westport Connecticut: Greenwood Press. OCLC 43481698 .
  • Falls, Cyryl; G. MacMunna (1930). Operacje wkowe Egipt i Palestyna: od wybuchu wojny z Niemcami do czerwca 1917 . Oficjalna historia Wielkiej Wojny na podstawie oficjalnych dokumentów kierownictwa Sekcji Historycznej Komitetu Obrony Cesarstwa. Tom. 1. Londyn: Biuro papiernicze HM. OCLC 610273484 .
  • Gullett, Henry S. (1941). Australkie Siły Imperialne na Synaju i Palestynie, 1914-1918 . Oficjalna historia Australii w wojnie 1914-1918. Tom. VII (wyd. 11). Canberry: australki pomnik wojenny. OCLC 220900153 .
  • Wzgórze, Alec Jeffrey (1978). Chauvel of the Light Horse: Biografia generała Sir Harry Chauvel, GCMG, KCB . Melbourne: Melbourne University Press. Numer ISBN 978-0-522-84146-6.
  • Keogh, np.; Joan Graham (1955). Suez do Aleppo . Melbourne: Dyrekcja Szkolenia Wkowego Wilkie & Co. OCLC 220029983 .
  • Kinloch, Terry (2007). Diabły na koniach: W słowach Anzaków na Bliskim Wschodzie 1916-19 . Auckland: Exisle Publishing. OCLC 191258258 .
  • McPherson, Joseph William (1983). Barry'ego Carmana; John McPherson (wyd.). Człowiek, który kochał Egipt: Bimbashi McPherson. Wybór i kompilacja 26 tomów listów napisanych przez Josepha McPhersona do jego rodziny w latach 1901-1946 . Ariel Books British Broadcasting Corporation. OCLC 10372447 .
  • Moore, A. Briscoe (1920). Strzelcy konni na Synaju i Palestynie: historia nowozelandzkich krzyżowców . Christchurch: Whitcombe i grobowce. OCLC 561949575 .
  • Powles, C. Guy; A. Wilkie (1922). Nowozelandczycy na Synaju iw Palestynie . Oficjalna historia Wysiłki Nowej Zelandii w Wielkiej Wojnie. Tom. III. Auckland: Whitcombe i grobowce. OCLC 2959465 .
  • Preston, RMP (1921). Pustynny Korpus Konny: Konto operacji kawalerii w Palestynie i Syrii 1917-1918 . Londyn: Constable & Co. OCLC 3900439 .
  • Pugsley, Christopher (2004). Doświadczenie Anzac: Nowa Zelandia, Australia i Imperium w I wojnie światowej . Auckland: Reed Books. OCLC 56521474 .
  • Wavell, feldmarszałek hrabia (1968) (1933). „Kampanie palestyńskie”. W Sheppard, Eric William (red.). Krótka historia armii brytkiej (wyd. 4). Londyn: Constable & Co. OCLC 35621223 .
  • Woodward, David R. (2006). Piekło w Ziemi Świętej: I wojna światowa na Bliskim Wschodzie . Lexington: The University Press of Kentucky. Numer ISBN 978-0-8131-2383-7.

Dalsza lektura

Zewnętrzne linki

Współrzędne : 30,992°N 32,648°E 30°59′31″N 32°38′53″E /  / 30,992; 32,648