Bongbong Marcos -Bongbong Marcos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Bongbong Marcos
Bongbong Marcos.jpg
Marcos w 2012 r.
Prezydent-elekt Filipin (przypuszczalny)
Objęcie urzędu
30 czerwca 2022 r.
Wiceprezydent Sara Duterte (przypuszczalnie)
Kolejny Rodrigo Duterte
Senator Filipin
W biurze
30.06.2010 – 30.06.2016
Członek
filipińskiej Izby Reprezentantów
z 2. dzielnicy Ilocos Norte
W biurze
30.06.2017 – 30.06.2010
Poprzedzony Imee Marcos
zastąpiony przez Imelda Marcos
W biurze
30 czerwca 1992 – 30 czerwca 1995
Poprzedzony Mariano Nalupta Jr.
zastąpiony przez Simeon Valdez
Gubernator Ilocos Norte
W biurze
30.06.1998 – 30.06.2007
Poprzedzony Rodolfo Fariñas
zastąpiony przez Michael Marcos Keon
W biurze
23 marca 1983 – 1986
Poprzedzony Elżbieta Keon
zastąpiony przez Castor Raval (OIC)
Wicegubernator Ilocos Norte
W urzędzie
1980 – 23 marca 1983
Dane osobowe
Urodzić się
Ferdinand Romualdez Marcos Jr.

( 1957-09-13 )13 września 1957 (wiek 64)
Manila, Filipiny
Partia polityczna PFP (2021-obecnie)
Nacionalista (2009-2021)
Kilusang Bagong Lipunan (1980-2009)
Małżonka(e)
( m. 1993 )
Dzieci 3
Rodzice) Ferdinand Marcos s
. Imelda Marcos
Krewni Rodzina Marcos
Alma Mater St Edmund Hall, Oxford (dyplom specjalny)
Wharton Business School, University of Pennsylvania (nie ukończył)
Podpis
Stronie internetowej www .bongbongmarcos .com

Ferdinand Romualdez Marcos Jr. ( angielski: / ˈ m ɑːr k ɔː s /, tagalog: [ˈmaɾkɔs] ; urodzony 13 września 1957), powszechnie określany jako Bongbong Marcos lub BBM, jest filipińskim politykiem, który jest przypuszczalnym prezydentem-elektem Filipin . _ Wcześniej był senatorem od 2010 do 2016 roku. Jest drugim dzieckiem i jedynym synem byłego prezydenta, dyktatora i kleptokraty Ferdinanda Marcosa seniora oraz byłej pierwszej damy i skazanej przestępczyni Imeldy Romualdez Marcos .

W 1980 roku 23-letni Marcos Jr. został wicegubernatorem Ilocos Norte, działając bez sprzeciwu pod rządami partii Kilusang Bagong Lipunan swojego ojca, który rządził Filipinami w stanie wojennym . Następnie został gubernatorem Ilocos Norte w 1983 roku, piastując ten urząd do czasu, gdy jego rodzina została odsunięta od władzy przez rewolucję People Power Revolution i uciekła na wygnanie na Hawaje w lutym 1986 roku. Po śmierci ojca w 1989 roku prezydent Corazon Aquino ostatecznie zezwolił na pozostali członkowie rodziny Marcos do powrotu na Filipiny, aby zmierzyć się z różnymi zarzutami. Jemu i jego matce grozi obecnie aresztowanie w Stanach Zjednoczonych i na ich terytoriach za odrzucenie nakazu sądowego o wypłacie 353 milionów dolarów odszkodowania ofiarom łamania praw człowieka w czasie dyktatury jego ojca.

Marcos został wybrany na przedstawiciela 2. okręgu kongresowego Ilocos Norte od 1992 do 1995. Marcos kandydował i został ponownie wybrany gubernatorem Ilocos Norte w 1998 roku. Po dziewięciu latach powrócił na swoje poprzednie stanowisko jako przedstawiciel od 2007 do 2010, a następnie został senatorem w ramach Partii Nacionalista od 2010 do 2016 roku. W 2015 roku Marcos ubiegał się o stanowisko wiceprezydenta w wyborach 2016 roku . Z różnicą 263 473 głosów i różnicą 0,64 procent Marcos przegrał z przedstawicielką Camarines Sur Leni Robredo . W odpowiedzi Marcos złożył protest wyborczy w Prezydenckim Trybunale Wyborczym . Jego petycja została później jednogłośnie odrzucona po tym, jak pilotażowe przeliczenie wybranych prowincji Negros Oriental, Iloilo i Camarines Sur zaowocowało Robredo poszerzeniem jej przewagi o 15 093 dodatkowych głosów.

W 2021 r. Marcos ogłosił, że będzie kandydował na prezydenta Filipin w wyborach w 2022 r ., w ramach Partido Federal ng Pilipinas (PFP), które wygrał. Jego obóz został skrytykowany przez weryfikatorów faktów i badaczy dezinformacji, którzy uznali, że jego kampania była napędzana historycznym negacją, mającą na celu odnowienie marki Marcos i oczernienie jego rywali. Jego kampania została również oskarżona o wybielanie naruszeń praw człowieka i grabieży, które miały mice podczas prezydentury jego ojca. The Washington Post zauważył, że historyczne zniekształcenie Marcosesów trwało od 2000 roku, podczas gdy The New York Times cytował jego przekonania o oszustwach podatkowych, w tym jego odmowę płacenia podatków od majątku rodziny i błędną interpretację jego wykształcenia na Uniwersytecie Oksford .

Wczesne życie i edukacja

Ferdinand Romualdez Marcos Jr., nazywany „Bongbong”, urodził się 13 września 1957 roku jako syn Ferdinanda Emmanuela Edralina Marcosa i Imeldy Remedios Visitacion Romualdez . Jego ojciec Ferdinand senior był przedstawicielem Drugiego Okręgu Ilocos Norte, kiedy się urodził, a dwa lata później został senatorem. Jego ojcami chrzestnymi byli wybitni kumple Marcosa Eduardo „Danding” Cojuangco Jr. i magnat farmaceutyczny Jose Yao Campos .

Marcos po raz pierwszy studiował w Institucion Teresiana i La Salle Green Hills w Manili, gdzie uzyskał odpowiednio wykształcenie przedszkolne i podstawowe.

W 1970 roku Marcos został wysłany do Anglii, gdzie mieszkał i studiował w Worth School, benedyktyńskiej instytucji dla chłopców w West Sussex . Studiował tam, kiedy jego ojciec ogłosił stan wojenny na Filipinach w 1972 roku.

Następnie zapisał się do St Edmund Hall w Oksfordzie, aby studiować filozofię, politykę i ekonomię (PPE). Jednak pomimo fałszywych twierdzeń, że ukończył studia z licencjatem sztuki w PPE, nie uzyskał takiego stopnia. Marcos zdał filozofię, ale dwukrotnie zawiódł ekonomię i politykę, co uniemożliwiło mu uzyskanie stopnia naukowego. Zamiast tego otrzymał specjalny dyplom z nauk społecznych, który przyznawany był głównie osobom niebędącym absolwentami i obecnie nie jest już oferowany przez uniwersytet. Marcos nadal fałszywie twierdzi, że uzyskał stopień naukowy na Uniwersytecie Oksfordzkim, mimo że Oxford potwierdził w 2015 r., że Marcos nie ukończył studiów.

Marcos zapisał się na studia Masters in Business Administration w Wharton School of Business na Uniwersytecie Pensylwanii w Filadelfii w Stanach Zjednoczonych, którego nie ukończył. Marcos twierdzi, że wycofał się z programu, aby zostać wicegubernatorem Ilocos Norte w 1980 roku. Prezydencka Komisja ds. Dobrego Rządu poinformowała później, że jego czesne, jego miesięczna dieta w wysokości 10 000 USD ( 517 957,83 jenów w 2022 r.) oraz majątek, w którym mieszkał podczas studiów w Wharton otrzymywali pieniądze z funduszy, które można było przypisać częściowo funduszom wywiadowczym Biura Prezydenta, a częściowo niektórym z 15 kont bankowych, które Marcosowie potajemnie otworzyli w USA pod przybranymi nazwiskami.

Podczas reżimu Marcosa

Bongbong Marcos w latach 80.

Marcos Jr. znalazł się w centrum uwagi kraju już w wieku trzech lat, a kontrola stała się jeszcze bardziej intensywna, gdy jego ojciec po raz pierwszy kandydował na prezydenta Filipin w 1965 roku, gdy miał osiem lat. Podczas kampanii swojego ojca w 1965 roku Bongbong zagrał siebie w filmie Sampaguita Pictures Iginuhit ng Tadhana: The Ferdinand E. Marcos Story, biografii, która rzekomo jest w dużej mierze oparta na portretie Ferdynanda Marcosa w powieści Za każdą łzę a zwycięstwo . Młody Marcos został przedstawiony jako wygłaszający przemówienie pod koniec filmu, w którym mówi, że chciałby zostać politykiem, gdy dorośnie. Wartość public relations filmu przypisuje się temu, że pomógł starszemu Marcosowi wygrać wybory na Filipinach w 1965 roku .

Był niepełnoletni dokładnie w roku ogłoszenia stanu wojennego. Marcos Jr. skończył 18 lat w 1975 roku – rok po ukończeniu szkoły Worth.

Wicegubernatorstwo i gubernatorstwo w Ilocos Norte

Pierwsza formalna rola Bongbong Marcosa w urzędzie politycznym nastąpiła wraz z jego wyborem na wicegubernatora Ilocos Norte (1980-1983) w wieku 23 lat. Marcos Jr. został wicegubernatorem Ilocos Norte w 1980 roku. 23 marca 1983 roku, został mianowany gubernatorem Illocos Norte, zastępując ciotkę, która zrezygnowała ze stanowiska z powodów zdrowotnych. W 1983 kierował grupą młodych przywódców filipińskich w 10-dniowej misji dyplomatycznej do Chin z okazji 10. rocznicy stosunków filipińsko-chińskich . Pozostał u władzy aż do rewolucji władzy ludowej w 1986 roku.

Podczas kadencji Bongbong Marcos co najmniej dwa zabtwa pozasądowe miały mice w Ilocos Norte, co zostało udokumentowane przez Stowarzyszenie Ofiar Stanu Wojennego Ilocos Norte (MLVAIN).

Przewodnictwo w zarządzie Philcomsat

Jego ojciec mianował go prezesem zarządu Philippine Communications Satellite Corp (Philcomsat) na początku 1985 roku. W wybitnym przykładzie tego, co minister finansów Jaime Ongpin nazwał później „ kapitalizmem kumoterskim ”, administracja Marcosa sprzedała swoje większościowe udziały kolesiom Marcosa, takim jak Roberto S. Benedicto, Manuel H. Nieto, Jose Yao Campos i Rolando Gapud w 1982 r., mimo że były bardzo dochodowe ze względu na swoją rolę wyłącznego agenta łącza Filipin do globalnej sieci satelitarnej Intelsat. Prezes Marcos nabył 39,9% udziałów w firmie za pośrednictwem firm-przykrywek pod Campos i Gapud. To pozwoliło mu na wyznaczenie syna na przewodniczącego rady Philcomsat na początku 1985 roku, co pozwoliło Bongbongowi Marcosowi pobierać miesięczną pensję „od 9700 USD do 97 000 USD ” ( od 502 419,09 jenów do 5024 190,92 jenów w 2022 r.) pomimo rzadkich wizyt w biurze i nie mając tam żadnych obowiązków. Philcomsat był jedną z pięciu firm telekomunikacyjnych skonfiskowanych przez rząd Filipin w 1986 roku.

Nielegalnie zdobyte bogactwo rodziny Marcos

Po tym, jak rodzina Marcosów udała się na wygnanie w 1986 r., Prezydencka Komisja ds. Dobrego Rządu stwierdziła, że ​​troje dzieci Marcosów odniosło znaczne korzyści z tego, co Sąd Najwyższy Filipin określił jako „nielegalnie zdobyte bogactwo” rodziny Marcosów.

Oprócz czesnego, miesięcznego dodatku w wysokości 10 000,00 USD i posiadłości, z których korzystali Marcos Jr. i Imee Marcos podczas studiów w Wharton i Princeton, każdemu z dzieci Marcosa przydzielono rezydencję w rejonie Metro Manila, a także w Baguio Miasto, wyznaczona letnia stolica Filipin. Posiadłości, o których mówi się, że zostały przekazane Marcosowi Jr, w tym kompleks Wigwam House na Outlook Drive w Baguio City oraz Seaside Mansion Compound w Parañaque.

Ponadto, zanim ich ojciec został odsunięty od władzy w 1986 roku, zarówno Marcos Jr., jak i Imee zajmowali kluczowe stanowiska w administracji Marcosa. Imee miała już trzydzieści lat, kiedy została mianowana przywódcą Kabataang Barangay pod koniec lat 70., a on miał dwadzieścia lat, kiedy objął stanowisko wicegubernatora prowincji Ilocos Norte w 1980 r., a następnie został gubernatorem ta prowincja od 1983 roku do momentu, gdy rodzina Marcos została wyparta z Malacañang w 1986 roku.

EDSA rewolucja i wygnanie (1986-1991)

W ostatnich dniach Ludowej Rewolucji Władzy w 1986 r. Bongbong Marcos, w zmęczeniu bojowym, aby pokazać swoją wojowniczą postawę, popchnął swojego ojca Ferdynanda Marcosa, aby wydał rozkaz pozostałym żołnierzom, aby zaatakowali i wysadzili Camp Crame pomimo obecności setek tysięcy cywilów. Starszy Marcos nie posłuchał nalegań syna.

Obawiając się scenariusza, w którym obecność Marcosa na Filipinach doprowadziłaby do wojny domowej, administracja Reagana wycofała swoje poparcie dla rządu Marcosa i poleciała Marcosem wraz z grupą około 80 osób – dalszą rodziną Marcosów i wieloma bliskimi współpracowników – od Filipin po Hawaje wbrew sprzeciwom Marcosa. Bongbong Marcos i jego rodzina lecieli z rodzicami.

Wkrótce po przybyciu na Hawaje, Marcos Jr. brał udział w próbie wypłaty 200 mln USD ( 10 359 156 529,94 jenów w 2022 r.) z tajnego konta rodzinnego w Credit Suisse w Szwajcarii, co ostatecznie doprowadziło do zamrożenia przez rząd szwajcarski banku Marcosów kont pod koniec marca tego roku.

Marcosowie początkowo przebywali w bazie sił powietrznych Hickam na koszt rządu USA. Miesiąc po przybyciu do Honolulu przenieśli się do dwóch rezydencji w Makiki Heights w Honolulu, które zostały zarejestrowane na kumpli Marcosa Antonio Floirendo oraz Bienvenido i Gliceria Tantoco.

Ferdinand Marcos ostatecznie zmarł na wygnaniu trzy lata później, w 1989 roku, a Marcos Jr. był jedynym członkiem rodziny obecnym na łożu śmierci byłego dyktatora.

Powrót na Filipiny i późnize działania (1991-obecnie)

Po śmierci ojca w 1989 r. prezydent Corazon Aquino zezwolił na powrót pozostałych członków rodziny Marcosów na Filipiny, aby ponieść różne zarzuty. Bongbong Marcos był jednym z pierwszych, którzy wrócili na Filipiny. Przybył do kraju w 1991 roku i wkrótce zaczął szukać urzędu politycznego, zaczynając od tradycyjnego lenna rodziny w Ilocos Norte.

Izba Reprezentantów, pierwsza kadencja

Po Marcos wrócił na Filipiny w 1991 roku, Marcos pobiegł i został wybrany na przedstawiciela drugiej dzielnicy Ilocos Norte do filipińskiej Izby Reprezentantów (1992-1995). Kiedy jego matka, Imelda Marcos, kandydowała na prezydenta w tych samych wyborach, zrezygnował z popierania jej kandydatury, a zamiast tego wyraził poparcie dla swojego ojca chrzestnego Dending Cojuangco. Podczas swojej kadencji Marcos był autorem 29 ustaw House i współautorem 90 innych, w tym tych, które utorowały drogę do utworzenia Departamentu Energii i Narodowej Komisji Młodzieży . Większość swojego Funduszu Rozwoju Wsi przeznaczył również na organizowanie spółdzielni nauczycieli i rolników w swoim rodzinnym województwie. W październiku 1992 roku poprowadził grupę dziesięciu reprezentantów na pierwszy sportowy szczyt na Filipinach, który odbył się w Baguio City .

W 1995 Marcos kandydował do Senatu w ramach koalicji kierowanej przez NPC, ale zajął dopiero 16. mice.

Próba zawarcia kompromisu

W 1995 r. Bongbong Marcos przeforsował umowę, która pozwoliła rodzinie Marcosów zatrzymać jedną czwartą z szacowanych 2 do 10 mld USD, których rząd filipiński wciąż nie odzyskał, pod warunkiem, że wszystkie sprawy cywilne zostaną umorzone – umowa który został ostatecznie obalony przez Sąd Najwyższy Filipin.

Gubernator Ilocos Norte, druga kadencja

Po wcześnizym sprawowaniu funkcji gubernatora Ilocos Norte w latach 1983-1986, Marcos został ponownie wybrany na gubernatora Ilocos Norte w 1998 roku, walcząc z najbliższym przyjacielem i sojusznikiem swojego ojca, Roque Ablan Jr. Służył przez trzy kolejne kadencje, kończące się w 2007 roku.

Izba Reprezentantów, druga kadencja

W 2007 roku Marcos startował bez sprzeciwu na mice w Kongresie, które wcześniej zajmowała jego starsza siostra Imee . Został wtedy mianowany zastępcą przewodniczącego mnizości w Izbie Reprezentantów. W tej kadencji jednym z ważnych aktów prawnych, których był autorem, była filipińska ustawa o podstawach archipelagu, czyli ustawa republiki nr 9522. Promował również ustawę republiki nr 9502 (ustawa o powszechnie dostępnych tańszych i wysokiej jakości lekach), która została uchwalona w 2009 r. .

Kariera senacka

Senator Marcos podczas forum Kapihan sa Senado w czerwcu 2014

Marcos podjął drugą próbę do Senatu w 2010 roku . 20 listopada 2009 roku KBL zawarł sojusz z Partią Nacionalista (NP) pomiędzy Marcosem i przewodniczącym NP senatorem Mannym Villarem w Laurel House w Mandaluyong . Dzięki temu sojuszowi Marcos został gościnnym kandydatem na senatora NP. Marcos został później usunięty jako członek przez Narodowy Komitet Wykonawczy KBL 23 listopada 2012 r. W związku z tym NP zerwał sojusz z KBL z powodu wewnętrznych konfliktów w partii, jednak Marcos pozostał częścią składu senatorów NP. Został ogłoszony jednym ze zwycięskich kandydatów na senatorów w wyborach do Senatu w 2010 roku . Urząd objął 30 czerwca 2010 r.

Na XV Kongresie (2010–2013) Marcos był autorem 34 projektów senackich. Był także współautorem 17 ustaw, z których siedem zostało uchwalonych – w szczególności ustawa o zakazie prowadzenia pojazdów pod wpływem alkoholu i narkotyków, której głównym autorem był senator Vicente Sotto III ; ustawa o zapobieganiu cyberprzestępczości, której głównym autorem był senator Edgardo Angara ; oraz Expanded Anti-Trafficking in Persons i National Health Insurance Acts, których głównym autorem był senator Loren Legarda .

Na 16. Kongresie (2013-2016) Marcos złożył 52 projekty ustaw, z których 28 zostało wycofanych z 15. Kongresu. Jeden z nich został wprowadzony w życie: Ustawa Senatu 1186, która żądała odroczenia wyborów w Sangguniang Kabataan (SK) w 2013 r., została uchwalona jako Ustawa Republiki 10632 3 października 2013 r.

Marcos był także współautorem 4 projektów senackich na XVI Kongresie. Jeden z nich, Senate Bill 712, którego autorem był głównie Ralph Recto, został uchwalony jako Republic Act 10645, Expanded Senior Citizens Act z 2010 roku.

Był przewodniczącym senackich komisji ds. samorządu terytorialnego i robót publicznych. Przewodniczył także komitetowi nadzorczemu ds. Ustawy Organicznej Regionu Autonomicznego w Muzułmańskim Mindanao (ARMM), panelowi nadzorczemu Kongresu ds. Ustawy o pojazdach specjalnego przeznaczenia oraz specjalnej komisji nadzorczej ds . Barangay .

2014 PDAF Oszustwo z beczki wieprzowej

W 2014 roku Bongbong Marcos został zamieszany przez Janet Lim Napoles i Benhura Luya w oszustwo Pork Barrel Priority Development Assistance Fund (PDAF) przez agentkę Catherine Mae „Maya” Santos. Rzekomo przekazał 100 milionów jenów za pośrednictwem 4 fałszywych organizacji pozarządowych powiązanych z Neapolem. Marcos twierdził, że duże kwoty pieniędzy zostały uwolnione przez dział budżetowy bez jego wiedzy i że jego podpisy zostały sfałszowane. W związku z oszustwem PDAF Marcos został również pozwany za grabież przez IBalik ang Bilyones ng Mamamayan (iBBM), sojusz organizacji młodzieżowych. Grupa powołała się na cyfrowe pliki Luya, które przedstawiały fałszywe organizacje pozarządowe z podejrzanymi lub nieistniejącymi biurami.

2016 Komisja ds. Audytu

W 2016 r. Marcos został również pozwany za splądrowanie za przekazanie 205 milionów jenów swojego PDAF za pośrednictwem 9 specjalnych zamówień na zwolnienie przydziału (SARO) do następujących fałszywych fundacji od października 2011 r. do stycznia 2013 r., zgodnie z plikami cyfrowymi Luya:

  • Fundacja Program Rozwoju Społecznego dla Rolników (SDPFFI) – 15 mln ₱
  • Ogólnopolska Fundacja Rozwoju Rolnictwa i Gospodarki Wikiej (CARED) – 35 mln ₱
  • Fundacja Ludowa Organizacja na rzecz Postępu i Rozwoju (POPDFI) – 40 mln ₱
  • Usługi szkoleniowe w zakresie pomocy w zakresie edukacji zdrowotnej w zakresie przesiedlenia (SERCA) – 10 milionów euro
  • Fundacja Kaupdanan Para Sa Mangunguma (KMFI) – 20 mln ₱
  • Narodowa Korporacja Rozwoju Życia (NLDC) – 100 milionów ₱

Te organizacje pozarządowe zostały uznane przez Komisję ds. Audytu (COA) za fałszywe, z podejrzanymi lub nieistniejącymi biurami.

Kampania wiceprezydencka 2016

5 października 2015 r. Marcos ogłosił na swojej stronie internetowej swoją kandydaturę na wiceprezydenta Filipin w wyborach powszechnych w 2016 r., stwierdzając: „Postanowiłem kandydować na wiceprezydenta w wyborach w maju 2016 r.”. Marcos startował jako niezależny kandydat. Przed ogłoszeniem odrzucił zaproszenie kandydata na prezydenta, wiceprezydenta Jejomara Binaya, aby został jego współtowarzyszem. 15 października 2015 r. kandydatka na prezydenta Miriam Defensor Santiago potwierdziła, że ​​Marcos będzie jej współtowarzyszem.

Marcos zajął drugie mice w zaciętym wyścigu na wiceprezydenta, przegrywając z reprezentantką Camarines Sur Leni Robredo, która wygrała przewagą 263 473 głosów, jednym z najbliższych od zwycięstwa Fernando Lopeza w wyborach na wiceprezydenta w 1965 roku.

Protest dotyczący wyników wyborów

Marcos zakwestionował wyniki wyborów, składając protest wyborczy przeciwko Leni Robredo 29 czerwca 2016 r., na dzień przed złożeniem przysięgi przez Robredo. Prezydent Rodrigo Duterte kilkakrotnie oświadczył, że zrezygnuje, jeśli Marcos zostanie jego następcą zamiast wiceprezydent Leni Robredo.

Podsumowanie rozpoczęło się w kwietniu 2018 r. i obejmowało obwody wyborcze w Iloilo i Camarines Sur, które były terenami wybranymi przez obóz Marcosa. W październiku 2019 r. trybunał stwierdził, że przewaga Robredo wzrosła o około 15 000 głosów – łącznie 278 566 głosów z pierwotnej przewagi Robredo wynoszącej 263 473 głosów – po ponownym przeliczeniu głosów z 5415 zgrupowanych obwodów w zidentyfikowanych prowincjach pilotażowych Marcosa. 16 lutego 2021 r. PET jednogłośnie odrzucił protest wyborczy Bongbong Marcos przeciwko Leni Robredo.

kampania prezydencka 2022

Marcos (w środku) i jego koleżanka biegająca Sara Duterte podczas wielkiej karawany w Quezon City w grudniu 2021 r.

Marcos oficjalnie rozpoczął kampanię na prezydenta Filipin 5 października 2021 r. za pośrednictwem posta wideo na Facebooku . Wywiad z żoną Lizą Marcos ujawnił, że zdecydował się kandydować na prezydenta podczas oglądania filmu Ant-Man, choć Marcos przyznał, że nie pamięta tego momentu. Działa pod szyldem Partido Federal ng Pilipinas, obejmując przewodnictwo partii w tym samym dniu, będąc jednocześnie popieranym przez swoją byłą partię Kilusang Bagong Lipunan . Marcos złożył swój certyfikat kandydatury w Komisji Wyborczej następnego dnia. 16 listopada Marcos ogłosił, że jego towarzyszką jest Sara Duterte, córka prezydenta Rodrigo Duterte i burmistrza Davao City . Pod hasłem kampanii jedności parze Marcosa i Duterte nadano nazwę „UniTeam”.

Marcos regularnie utrzymywał szerokie prowadzenie w sondażach prezydenckich przez miesiące poprzedzające wybory w maju 2022 r.; jest pierwszym kandydatem na prezydenta w kraju, który osiągnął ponad 50% w sondażach przeprowadzonych przez Pulse Asia od czasu jego rozpoczęcia w 1999 roku. Jego powstrzymanie się od uczestniczenia we wszystkich debatach prezydenckich poza jedną w sezonie kampanii było szeroko krytykowane.

Sprawy sądowe

Wyroki w sprawach dotyczących podatku dochodowego i od nieruchomości

27 czerwca 1990 r. specjalny zespół ds. kontroli podatkowej Urzędu Skarbowego (BIR) zbadał zobowiązania podatkowe zmarłego 29 września 1989 r. Ferdinanda Marcosa seniora. Dochodzenie ujawniło w memorandum z 1991 r., że Rodzina Marcosów nie złożyła zeznań dotyczących podatku od nieruchomości i kilku zeznań podatkowych obejmujących lata 1982-1986 z naruszeniem krajowego kodeksu podatkowego.

BIR wydał również ocenę niedoboru podatku od spadków w stosunku do majątku zmarłego Ferdinanda Marcosa seniora w 1991 r. z tytułu niezapłaconych podatków od majątku w latach 1982-1985 i 1985-1986, na łączną kwotę 23.293.607.638 ( 97.792.696,739 w 2022 r.). Zawiadomienia o ocenie formalnej doręczono Bongbongowi Marcosowi w jego biurze w kompleksie Batasang Pambansa w dniu 20 października 1992 r., który był wówczas przedstawicielem 2. Dystryktu Ilocos Norte. Kilka wezwań do zapłaty zostało również wydanych przez BIR od 22 lutego 1993 r. do 26 maja 1993 r. w celu uzupełnienia braków w zeznaniach podatkowych, bez skutku.

12 marca 1993 r. prawnik Loreto Ata, reprezentujący Bongbong Marcos, zwrócił uwagę BIR na wszelkie działania podjęte przez BIR przeciwko jego klientowi. Bongbong Marcos złożył natychmiastową petycję w dniu 25 czerwca 1993 r. o certiorari i zakaz kwestionowania oceny niedoboru podatku od nieruchomości.

27 lipca 1995 r. sędzia sądu okręgowego w Quezon City, Benedicto Ulep, skazał Marcosa na siedem lat więzienia i grzywnę w wysokości 2812 USD plus zaległe podatki za uchylanie się od płacenia podatków za niezłożenie zeznania podatkowego za okres od 1982 do 1985 r. zasiada jako wicegubernator Ilocos Norte (1980-1983) i jako gubernator Ilocos Norte (1983-1986). Marcos następnie odwołał się od decyzji do Sądu Apelacyjnego w związku z jego skazaniem. Jednak w 1994 r. Sąd Apelacyjny orzekł, że ocena niedoboru podatku od nieruchomości stała się „ostateczna i nieodwołalna”, umożliwiając jej wykonanie.

W dniu 31 października 1997 r. Sąd Apelacyjny podtrzymał swoją wcześnizą decyzję, skazując Marcosa za niezłożenie zeznania podatkowego na podstawie art. 45 Krajowego Kodeksu Podatkowego z 1977 r., jednocześnie uniewinniając go od uchylania się od płacenia podatków pod zarzutem: naruszenie art. 50 tegoż statutu. Pomimo zniesienia kary pozbawienia wolności, Marcosowi nakazano zapłatę zaległych podatków dochodowych do Urzędu Skarbowego (BIR) wraz z odsetkami i wydaniem odpowiednich grzywien w wysokości 2 000 jenów za niespełnienie deklaracji podatkowych od 1982 do 1984 i 30.000 jenów za 1985, plus narosłe odsetki. Marcos później złożył wniosek o certiorari do Sądu Najwyższego Filipin w związku ze zmodyfikowanym wyrokiem skazującym nałożonym przez Sąd Apelacyjny, ale następnie wycofał swoją petycję w dniu 8 sierpnia 2001 r., Ogłaszając tym samym orzeczenie jako ostateczne i wykonawcze.

W 2021 r. Sąd Okręgowy w Quezon City potwierdził, że w aktach Marcosa nie ma żadnych zapisów dotyczących rozliczania odpowiednich podatków i grzywien. Jednak według zespołu wyborczego Marcosa dokumenty wydane przez Sąd Najwyższy, BIR oraz pokwitowanie wydane przez Bank Ziemi Filipin stwierdzają, że podatek został zapłacony, podczas gdy komisarz wyborcza Rowena Guanzon zauważyła, że ​​dokumenty, które Marcos przedłożył Komisja Wyborcza nie były wpływami z podatków płaconych do BIR, lecz wpływami z Banku Ziemskiego z tytułu czynszów dzierżawnych. Niemniej jednak Komisja Wyborcza orzekła przeciwko skonsolidowanym sprawom dyskwalifikacji przeciwko Marcosowi i stwierdziła, że ​​„Ponadto, aby udowodnić brak jakichkolwiek złych intencji i złej wiary z jego strony”, [Marcos] przedłożył zaświadczenie Urzędu Skarbowego i urzędnika paragon z Landbank, potwierdzający zgodność z decyzją CA nakazującą mu zapłatę podatku dochodowego od niedoboru w wysokości nieco ponad 67 000 jenów, w tym grzywny i dopłaty.

Ocena niedoboru podatku od nieruchomości wydana przez BIR pozostała nieodebrana od czasu orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 12 października 1991 r. Od orzeczenia Sądu Najwyższego z 1997 r., który odrzucił wniosek Marcosa o zakwestionowanie oceny niedoboru podatku od nieruchomości, zgodnie z Ramos, Arroyo, Aquino i Duterte, BIR ponownie wezwał rodzinę Marcos do zapłaty zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości, które pozostały nieuregulowane. W rezultacie szacuje się, że ocena niedoboru podatku od nieruchomości, wraz z karami, wzrosła do 203 819 066 829 jenów ( 203,819 miliardów jenów ) od 2021 roku.

Niezapłacona deklaracja podatku od nieruchomości została wykorzystana jako podstawa w jednej petycji o anulowanie certyfikatu kandydatury Marcosa na prezydenta w wyborach w 2022 roku. 1 marca 2022 r. kandydat na prezydenta i burmistrz Manili Isko Moreno powiedział, że wdroży orzeczenie Sądu Najwyższego nakazujące rodzinie Marcos spłatę długów z tytułu podatku od nieruchomości, jeśli zostaną wybrani, obiecując wykorzystać wpływy jako pomoc ( ayuda ) dla ofiar Pandemia COVID-19 . 28 marca 2022 r. senator Aquilino Pimentel III złożył uchwałę Senatu nr 998, w której stwierdził pilną i pilną potrzebę zbadania przez Senat, dlaczego podatek od nieruchomości nie został pobrany od prawie 25 lat, a kwota ta została już uznana za niewystarczającą. należne i żądane od spadkobierców zmarłego dyktatora.

2007 Payanig sa Pasig wniosek o sprawę majątkową

W dniu 19 czerwca 2007 r. Marcos Jr. złożył wniosek o interwencję w sprawie OCLP przeciwko PCGG, numer sprawy cywilnej 0093 w Sandiganbayan, filipińskim sądzie przeciw przeszczepom. Sprawa została wniesiona przez Ortigas & Company, Ltd. Partnership (OCLP) przeciwko Prezydenckiej Komisji ds. Dobrego Rządu (PCGG) w sprawie 18-hektarowej posesji Payanig sa Pasig graniczącej z Ortigas Avenue, Julia Vargas Avenue i Meralco Avenue w Ortigas Center, Pasig City, w którym niegdyś znajdował się park rozrywki „Payanig sa Pasig”, ale obecnie znajdują się tam różne firmy, w szczególności kompleks handlowo-rekreacyjny Metrowalk .

PCGG uważa tę posiadłość za „klejnot koronny” wśród nieruchomości zajętych nieuczciwie zdobytym majątkiem Marcosów, szacując jej minimalną wartość na około 16,5 miliarda jenów w marcu 2015 r. Majątek został przekazany PCGG w 1986 r., jako część ugody z kolesiem Marcosa Jose Yao Camposem, który w imieniu Marcosa seniora posiadał nieruchomość pod różnymi firmami. Ortigas & Company odpowiedział, że Marcos Sr. zmusił ich do sprzedaży mu nieruchomości w 1968 r. Wniosek Marcosa Jr. twierdził, że jego ojciec kupił nieruchomość legalnie, ale Sandiganbayan odrzucił jego wniosek 18 października 2008 r., mówiąc to oddalił już podobny wniosek złożony przed laty przez matkę Imeldę.

2011 Hawaje wyrok pogardy

W 2011 roku Sąd Okręgowy na Hawajach orzekł, że Bongbong Marcos i jego matka Imelda Marcos są pogardzani, nakładając na nich grzywnę w wysokości 353,6 mln USD za nieprzestrzeganie nakazu sądowego z wyroku z 1992 r. w sprawie ofiar praw człowieka, który nakazał im nie rozpraszać majątku majątku Ferdinanda Marcosa. Orzeczenie zostało podtrzymane przez IX Okręgowy Sąd Apelacyjny USA 24 października 2012 r. i uważa się, że jest to „największe orzeczenie za pogardę, jakie kiedykolwiek przyznał sąd apelacyjny”. Podczas gdy sprawa z 1992 r. była przeciwko Ferdinandowi Marcosowi, wyrok z 2011 r. dotyczył osobiście Imeldy i Bongbonga. Wyrok skutecznie zabronił również Imelda i Bongbong wjazdu na jakiekolwiek terytorium USA.

Profil publiczny

Zniekształcenia historyczne

Podobnie jak w przypadku innych członków rodziny Marcosa, którzy pozostali w oczach opinii publicznej od czasu powrotu na Filipiny, Marcos otrzymał znaczną krytykę za przypadki negacji historycznej i trywializacji naruszeń praw człowieka i grabieży gospodarczych, które miały mice podczas administracji Marcosa, i roli, jaką odegrał w administracji. Konkretne uwagi krytykowano pod adresem Marcosa za to, że nie przepraszał za łamanie praw człowieka i nieuczciwie zdobyte bogactwo za rządów ojca . O ofiarach praw człowieka Marcos Jr. powiedział o nich w 1999 roku: „Nie chcą przeprosin, chcą pieniędzy”. Następnie stwierdził, że jego rodzina przeprosi tylko wtedy, gdy zrobi coś złego.

Kiedy ofiary naruszeń praw człowieka podczas administracji jego ojca obchodziły 40. rocznicę ogłoszenia stanu wojennego w 2012 roku, Marcos Jr. odrzucił ich wezwania do przeprosin za okrucieństwa jako „służebne wypowiedzi polityków, narracje samouwielbienia, pompatyczne deklaracje, postawy polityczne i propaganda ”. W tym samym roku w Sydney Morning Herald Bongbong przytoczył różne orzeczenia sądowe przeciwko rodzinie Marcosów jako powód, by nie przepraszać za nadużycia stanu wojennego, mówiąc: „Mamy przeciwko nam wyrok w miliardach.

Podczas swojej kampanii w 2016 r., aby zostać wiceprezydentem, Marcos odpowiedział na krytykę ówczesnego prezydenta Noynoya Aquino pod adresem reżimu Marcosa i wezwał do sprzeciwienia się jego wyborom. Odrzucił te wydarzenia, mówiąc, że Filipińczycy powinni „zostawić historię profesorom”. Skłoniło to ponad 500 wykładowców, pracowników i profesorów historii z Uniwersytetu Ateneo de Manila do natychmiastowego wydania oświadczenia potępiającego jego lekceważącą ripostę jako część „trwającego umyślnego zniekształcania naszej historii” i „bezwstydnej odmowy uznania zbrodni wojennych”. Reżim prawa." Ponad 1400 katolickich szkół, za pośrednictwem Katolickiego Stowarzyszenia Edukacyjnego Filipin (CEAP), przyłączyło się później do apelu wydziału Ateneo „przeciwko próbom [Marcosa] kanonizowania wstrząsających okropności rządów wojennych”. To było również śledzone przez Wydział Historii Uniwersytetu Filipińskiego Dilimana, który wydał własne oświadczenie, w którym potępił coś, co nazwali „niebezpiecznym” wysiłkiem Marcosa, aby stworzyć „mit i oszustwo”.

20 września 2018 r. Marcos Jr. opublikował na YouTube film przedstawiający tête-à-tête między nim a byłym przewodniczącym Senatu Juanem Ponce Enrile, w którym zapytał Enrile'a, który był ministrem obrony jego ojca, zanim odegrał kluczową rolę w jego usunięciu podczas rewolucji EDSA w 1986 roku. Nagranie zawiera szereg zarzutów, które zostały szybko odrzucone i potępione przez ofiary stanu wojennego, w tym byłego prezydenta Senatu Aquilino Pimentel Jr., byłego sekretarza opieki społecznej Judy Taguiwalo, byłego przewodniczącej Komisji Praw Człowieka Ettę Rosales i pisarza Boni Ilagana, m.in. inni. Enrile później wycofał się z niektórych swoich twierdzeń, przypisując je „niejasnym okresom”.

Obecność w Internecie

Marcos prowadzi kanał YouTube oraz konta na Twitterze i Facebooku. W grudniu 2016 r. Marcos świętował przyjęcie bożonarodzeniowe ze swoimi internetowymi zwolennikami.

Według badań przeprowadzonych przez Vera Files, Marcos najbardziej skorzystał na fałszywych wiadomościach z Filipin w 2017 r., wraz z prezydentem Rodrigo Duterte. Większość wirusowych wiadomości pochodziła z udostępnień w sieciach stron na Facebooku . Ponadto większość filipińskich stron i grup odbiorców na Facebooku rozpowszechniających dezinformację w Internecie nosi w imieniu „Duterte”, „Marcos” lub „News” i jest pro-Duterte.

W lipcu 2020 r. Brittany Kaiser twierdziła w wywiadzie, że Marcos zwrócił się do kontrowersyjnej firmy Cambridge a w celu „rebrandingu” rodziny Marcosów w mediach społecznościowych . Rzecznik Marcosa, Vic Rodriguez, zaprzeczył tym zarzutom i stwierdził, że Marcos rozważa wniesienie oskarżenia o zniesławienie przeciwko Rapplerowi, który opublikował wywiad z Kaiserem.

Życie osobiste

Marcos jest żonaty z Louise „Liza” Cacho Araneta, członkiem znanej rodziny Araneta . Mają trzech synów: Ferdynanda Aleksandra III „Sandro” (ur. 1994), Josepha Simona (ur. 1995) i Williama Vincenta „Vinny” (ur. 1997). Chociaż ma pochodzenie Ilocano, pochodzi z tagalskiego wychowania i nie mówi w języku Ilocano .

31 marca 2020 r. rzecznik Marcosa potwierdził, że Marcos uzyskał pozytywny wynik testu na obecność COVID-19 .

Domniemane używanie kokainy

18 listopada 2021 r. prezydent Filipin Rodrigo Duterte stwierdził w przemówieniu telewizyjnym, że pewien kandydat w wyborach prezydenckich na Filipinach w 2022 r. rzekomo używa kokainy, co w kilku przypadkach dał do zrozumienia, że ​​kandydat używa męskich zaimków. Ponadto Duterte twierdził, że kandydat wymknął się organom ścigania, zażywając narkotyki na prywatnym jachcie i samolocie. Chociaż nie podał nazwiska kandydata, wspomniano, że Duterte miał na myśli Marcosa po tym, jak kontynuował swoje przemówienie, że kandydat-mężczyzna jest „słabym przywódcą” i „kapitalizuje osiągnięcia swojego ojca ”. Wcześniej Duterte nazwał Marcosa „słabym przywódcą, który nic nie zrobił” i „zepsutym dzieckiem za bycie jedynakiem”.

Kilka dni po oskarżeniu Duterte, Marcos wziął test na obecność kokainy poprzez próbkę moczu w Centrum Medycznym St. Luke i przesłał organom ścigania negatywny wynik wraz z notatką internetową instytucji medycznej potwierdzającą zasadność testu.

Marcos odpowiedział, że nie uważa, by to do niego nawiązywał prezydent Duterte. Według pracownika służby zdrowia American Addiction Centers po ostatnim użyciu kokaina lub jej metabolity mogą pojawiać się w badaniu krwi lub śliny przez okres do dwóch dni, badaniu moczu przez okres do trzech dni i badaniu włosów przez miesiące lub lata .

W wywiadzie dla ANC w maju 2022 r. były senator Nikki Coseteng, który twierdził, że zna Marcosa osobiście, twierdził, że Marcos był „leniwym osobnikiem”, który w młodości bywał na dyskotekach i był naćpany nielegalnymi substancjami wraz ze swoimi towarzyskimi przyjaciółmi. Marcos ani nie zaprzeczył, ani nie potwierdził zarzutów Cosetenga.

Bibliografia

Zewnętrzne linki

Rodzina Marcosa