Księga Kapłańska -Book of Leviticus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Księga Kapłańska ( / l ɪ v ɪ t ɪ k ə s /, od starożytnej greki : Λευιτικόν, Leuïtikon ; hebrki : וַיִּקְרָא, Vayyīqrāʾ, "I wezwał") jest trzecią księgą Tory (Pentateuch) i Starego Testamentu, znanej również jako Trzecia Księga Mojżesza . Uczeni ogólnie zgadzają się, że rozwijała się ona przez długi czas, osiągając obecną formę w okresie perskim, w latach 538-332 p.n.e.

Większość jej rozdziałów (1–7, 11–27) zawiera przemówienia Jahwe do Mojżesza, które Jahwe nakazuje Mojżeszowi powtórzyć Izraelitom. Ma to mice w historii wyjścia Izraelitów po ucieczce z Egiptu i dotarciu na górę Synaj (Wj 19:1). Księga Wyjścia opowiada, jak Mojżesz prowadził Izraelitów w budowie Przybytku (Wj 35-40) z Bożymi instrukcjami (Wj 25-31). W Księdze Kapłańskiej Bóg mówi Izraelitom i ich kapłanom, Lewitom, jak składać ofiary w Przybytku i jak zachowywać się podczas obozowania wokół świętego namiotu sanktuarium. Księga Kapłańska ma mice w ciągu miesiąca lub półtora miesiąca między ukończeniem Przybytku (Wj 40:17) a odejściem Izraelitów z Synaju (Liczb 1:1, 10:11).

Instrukcje Księgi Kapłańskiej podkreślają raczej praktyki rytualne, prawne i moralne niż wierzenia. Niemniej jednak odzwierciedlają one światopogląd historii stworzenia z Księgi Rodzaju 1, że Bóg chce żyć z ludźmi. Książka uczy, że wierne odprawianie rytuałów świątynnych może to umożliwić, o ile ludzie unikają grzechu i nieczystości, kiedy tylko jest to możliwe. Rytuały, zwłaszcza ofiary za grzech i winę, zapewniają środki do uzyskania przebaczenia grzechów (Księga Kapłańska 4-5) i oczyszczenia z nieczystości (Księga Kapłańska 11-16), aby Bóg mógł nadal żyć w Przybytku pośród ludzi .

Nazwa

Angielska nazwa Leviticus pochodzi od łacińskiego Leviticus, które z kolei pochodzi od starożytnej greki : Λευιτικόν ( Leuitikon ), nawiązującej do kapłańskiego plemienia Izraelitów „ Lewi ”. Greckie wyrażenie jest z kolei wariantem rabinicznego hebrkiego torat kohanim, „prawo kapłanów”, ponieważ wiele jego praw odnosi się do kapłanów.

W języku hebrkim księga nazywa się Vayikra ( hebr . וַיִּקְרָא ), od początku księgi va-yikra "I powołał [ Bóg ]".

Struktura

Zarysy z komentarzy są podobne, choć nie identyczne; porównaj te Wenhama, Hartleya, Milgroma i Wattsa.

  • I. Przepisy dotyczące ofiar (1:1 do 7:38)
    • A. Instrukcje dla świeckich dotyczące składania ofiar (1:1 do 6:7)
      • 1-5. Rodzaje ofiar: całopalenia, zboża, pokoju, oczyszczenia, zadośćuczynienia (lub ofiary za grzech) (rozdziały 1–5)
    • B. Instrukcje dla kapłanów (6:1 do 7:38)
      • 1-6. Różne ofiary z dodatkiem kapłańskiej ofiary zbożowej (6:1 do 7:36)
      • 7. Podsumowanie (7:37–38)
  • II. Ustanowienie kapłaństwa (8:1 do 10:20)
    • A. Święcenia Aarona i jego synów (rozdział 8)
    • B. Aaron składa pierwsze ofiary (rozdział 9)
    • C. Wyrok nad Nadabem i Abihu (rozdział 10)
  • III. Nieczystość i jej leczenie (11:1 do 15:33)
    • A. Nieczyste zwierzęta (rozdział 11)
    • B. Poród jako źródło nieczystości (rozdział 12)
    • C. Choroby nieczyste (rozdział 13)
    • D. Oczyszczanie z chorób (rozdział 14)
    • E. Nieczyste zrzuty (rozdział 15)
  • IV. Dzień Pojednania: oczyszczenie przybytku ze skutków nieczystości i grzechu (rozdział 16)
  • V. Przepisy dotyczące praktycznej świętości ( Kodeks Świętości, rozdz. 17–26)
    • A. Ofiara i jedzenie (rozdział 17)
    • B. Zachowania seksualne (rozdział 18)
    • C. Sąsiedztwo (rozdział 19)
    • D. Ciężkie zbrodnie (rozdział 20)
    • E. Zasady dla kapłanów (rozdział 21)
    • F. Zasady spożywania ofiar (rozdział 22)
    • G. Festiwale (rozdział 23)
    • H. Zasady dotyczące przybytku (rozdział 24:1–9)
    • I. Bluźnierstwo (rozdział 24:10–23)
    • J. Lata szabatowe i jubileuszowe (rozdział 25)
    • K. Wezwanie do przestrzegania prawa: błogosławieństwo i przekleństwo (rozdział 26)
  • VI. Odkupienie darów wotywnych (rozdział 27)

Streszczenie

Vaikro – Księga Kapłańska, wydanie warszawskie, 1860, s. 1

Rozdziały 1-5 opisują różne ofiary z punktu widzenia ofiarników, chociaż kapłani są niezbędni do posługiwania się krwią. Rozdziały 6–7 idą w dużej mierze na tym samym gruncie, ale z punktu widzenia kapłana, który jako faktycznie dokonujący ofiary i dzielący „porcje” musi wiedzieć, jak to zrobić. Ofiary są między Bogiem, kapłanem i ofiarami, chociaż w niektórych przypadkach cała ofiara jest jedną porcją składaną Bogu, tzn. spaloną na popiół.

Rozdziały 8-10 opisują, jak Mojżesz konsekruje Aarona i jego synów jako pierwszych kapłanów, pierwsze ofiary i zniszczenie przez Boga dwóch synów Aarona za przewinienia rytualne. Celem jest podkreślenie charakteru kapłaństwa ołtarza (tj. kapłanów posiadających moc składania ofiar Bogu) jako przywileju Aaronitów oraz odpowiedzialności i niebezpieczeństw związanych z ich stanowiskiem.

Po ustanowieniu ofiary i kapłaństwa, rozdziały 11-15 instruują świeckich o czystości (lub czystości). Spożywanie pewnych zwierząt powoduje nieczystość, podobnie jak poród; niektóre choroby skóry (ale nie wszystkie) są nieczyste, podobnie jak niektóre schorzenia ścian i odzieży (pleśnia i podobne schorzenia); a wydzieliny z narządów płciowych, w tym miesiączki u kobiet i rzeżączka u mężczyzn, są nieczyste. Rozumowanie zasad dotyczących żywności jest niejasne; co do reszty, naczelną zasadą wydaje się to, że wszystkie te stany pociągają za sobą utratę „siły życiowej”, zwykle, ale nie zawsze, krwi.

Księga Kapłańska 16 dotyczy Dnia Pojednania . Jest to jedyny dzień, w którym Arcykapłan ma wejść do najświętszej części sanktuarium, do mica najświętszego . Ma złożyć w ofierze byka za grzechy kapłanów i kozła za grzechy świeckich. Kapłan ma wysłać drugiego kozła na pustynię do „ Azazela ”, niosącego grzechy całego ludu. Azazel może i jest demonem z dzikiej przyrody, ale jego tożsamość jest tajemnicza.

Rozdziały 17–26 to Kodeks Świętości . Zaczyna się od zakazu wszelkiego uboju zwierząt poza Świątynią, nawet w celach spożywczych, a następnie zakazuje długiej listy kontaktów seksualnych, a także składania ofiar z dzieci. Nakazy „świętości”, które nadają kodowi jego nazwę, zaczynają się od następnej sekcji: istnieją kary za kult Molocha, konsultacje z mediami i czarodziejami, przeklinanie rodziców i uprawianie nielegalnego seksu. Kapłani otrzymują instrukcje dotyczące rytuałów żałobnych i dopuszczalnych wad cielesnych. Karą za bluźnierstwo jest śmierć i istnieje ustalenie zasad spożywania ofiar; jest objaśnienie kalendarza, a także zasady dotyczące lat szabatowych i jubileuszowych ; są zasady dotyczące lamp oliwnych i chleba w sanktuarium; i istnieją zasady dotyczące niewolnictwa . Kodeks kończy się stwierdzeniem Izraelitów, że muszą wybierać między prawem a dobrobytem z jednej strony, a z drugiej straszliwymi karami, z których najgorszą będzie wygnanie z ziemi.

Rozdział 27 jest odmiennym i prawdopodobnie późnym dodatkiem, mówiącym o osobach i rzeczach służących jako oddanie Panu oraz o tym, jak można odkupić, zamiast wypełniać, śluby.

Kompozycja

Tabernakulum i obóz (rysunek z XIX wieku)

Większość uczonych uznała, że ​​Pięcioksiąg otrzymał swoją ostateczną formę w okresie perskim (538-332 pne). Niemniej jednak Księga Kapłańska miała długi okres wzrostu przed osiągnięciem tej formy.

Cały skład Księgi Kapłańskiej to literatura kapłańska . Większość uczonych postrzega rozdziały 1-16 ( Kodeks kapłański ) i rozdziały 17-26 ( Kodeks Świątobliwości ) jako dzieło dwóch powiązanych ze sobą szkół, ale chociaż materiał o Świętości używa tych samych terminów technicznych, co kodeks kapłański, poszerza ich znaczenie z czysty rytuał do teologicznego i moralnego, czyniąc z rytuału kodeksu kapłańskiego wzór stosunku Izraela do Jahwe: tak jak tabernakulum, które jest oddzielone od nieczystości, staje się święte przez obecność Jahwe, tak będzie zamieszkał wśród Izraela kiedy Izrael otrzymuje oczyszczenie (staje się świętym) i oddziela się od innych narodów. Instrukcje rytualne w kodeksie kapłańskim najwyraźniej wyrosły z kapłanów dających instrukcje i odpowiadających na pytania dotyczące spraw rytualnych; Kodeks Świętości (lub H) był kiedyś osobnym dokumentem, później stał się częścią Księgi Kapłańskiej, ale wydaje się lepiej myśleć o autorach Świętości jako redaktorach, którzy pracowali z Kodeksem Kapłańskim i faktycznie stworzyli Księgę Kapłańską w takiej formie, w jakiej jest obecnie.

Motywy

Ofiara i rytuał

Wielu uczonych twierdzi, że rytuały z Księgi Kapłańskiej mają teologiczne znaczenie dotyczące relacji Izraela z jego Bogiem. Jacob Milgrom był szczególnie wpływowy w rozpowszechnianiu tego poglądu. Utrzymywał, że przepisy kapłańskie w Księdze Kapłańskiej wyrażają racjonalny system myśli teologicznej. Pisarze oczekiwali, że zostaną one wprowadzone w życie w izraelskiej świątyni, aby rytuały wyrażały również tę teologię, a także etyczną troskę o biednych. Milgrom argumentował również, że przepisy dotyczące czystości książki (rozdziały 11–15) mają podstawę w myśleniu etycznym. Wielu innych interpretatorów poszło za Milgromem w badaniu teologicznych i etycznych implikacji przepisów Kapłańskich (np. Marks, Balentine), choć niektórzy kwestionowali ich systematykę. Rytuał nie jest zatem podejmowaniem szeregu działań dla samego siebie, ale środkiem utrzymania relacji między Bogiem, światem i ludzkością.

Kehuna (żydowskie kapłaństwo)

Główną funkcją kapłanów jest służba przy ołtarzu, a kapłanami w pełnym tego słowa znaczeniu są tylko synowie Aarona . (Ezechiel rozróżnia także kapłanów ołtarzy i niższych lewitów, ale u Ezechiela kapłani ołtarza są synami Sadoka, a nie synami Aarona; wielu uczonych postrzega to jako pozostałość po walkach między różnymi frakcjami kapłańskimi w czasach Pierwszej Świątyni, znajdując rozwiązanie dzięki Drugą Świątynię w hierarchię Aaronicznych kapłanów ołtarzy i lewitów niższego szczebla, w tym śpiewaków, odźwiernych i tym podobnych).

W rozdziale 10 Bóg zabija Nadaba i Abihu, ntarszych synów Aarona, za ofiarowanie „dziwnego kadzidła”. Aaron ma dwóch synów. Komentatorzy odczytali różne przekazy w tym incydencie: odbicie walk między frakcjami kapłańskimi w okresie po-emigracyjnym (Gerstenberger); lub ostrzeżenie przed ofiarowaniem kadzidła poza Świątynią, gdzie może istnieć ryzyko wzywania obcych bogów (Milgrom). W każdym razie doszło do skażenia sanktuarium ciałami dwóch zmarłych kapłanów, co prowadzi do następnego tematu, świętości.

Nieczystość i czystość

Czystość rytualna jest niezbędna, aby Izraelita mógł zbliżyć się do Jahwe i pozostać częścią społeczności. Nieczystość zagraża świętości; Rozdziały 11-15 omawiają różne przyczyny nieczystości i opisują rytuały, które przywrócą czystość; jednym z nich jest utrzymanie czystości poprzez przestrzeganie zasad dotyczących zachowań seksualnych, stosunków rodzinnych, własności ziemi, kultu, ofiary i przestrzegania dni świętych.

Jahwe mieszka z Izraelem w Micu Świętych. Cały rytuał kapłański skupia się na Jahwe oraz budowie i utrzymaniu świętej przestrzeni, ale grzech rodzi nieczystość, podobnie jak codzienne wydarzenia, takie jak poród i miesiączka ; nieczystość zanieczyszcza święte mice zamieszkania. Brak rytualnego oczyszczenia świętej przestrzeni może spowodować odejście Boga, co byłoby katastrofalne.

Choroby zakaźne w rozdziale 13

W rozdziale 13 Bóg poucza Mojżesza i Aarona, jak rozpoznać choroby zakaźne i odpowiednio sobie z nimi radzić. Tłumacze i tłumacze Biblii hebrkiej w różnych językach nigdy nie osiągnęli konsensusu w sprawie tych chorób zakaźnych, czyli caraath (hebr . צרעת ), a tłumaczenie i interpretacja pism świętych nie jest znana na pewno. Najczęstszym tłumaczeniem jest to, że te choroby zakaźne to trąd, jednak to, co opisano w rozdziale 13, nie stanowi typowego przejawu trądu. Współczesna dermatologia pokazuje, że wiele chorób zakaźnych opisanych w rozdziale 13 to prawdopodobnie dermatofity, grupa wysoce zaraźliwych chorób skóry.

Chorobą zakaźną podbródka opisaną w wersetach 29–37 wydaje się być Tinea barbae u mężczyzn lub Tinea faciei u kobiet; choroba zakaźna opisana w wersetach 29-37 (powodująca wypadanie włosów i ewentualne łysienie) wydaje się być grzybicą skóry głowy ( Favus ). Wersety 1-17 wydają się opisywać Tinea corporis .

Hebrkie słowo bohaq w wersetach 38–39 jest tłumaczone jako chwiać lub piegi, prawdopodobnie dlatego, że tłumacze nie wiedzieli wówczas, co to znaczy, i dlatego przetłumaczyli je niepoprawnie. Późnize tłumaczenia identyfikują to jako mówienie o bielactwie ; jednak bielactwo nie jest chorobą zakaźną. Choroba, opisywana jako samo gojąca się i pozostawiająca białe plamy po zakażeniu, to prawdopodobnie łupież pstry (łupież pstry). Tetter pierwotnie odnosił się do epidemii, która później wyewoluowała, co oznacza zmiany przypominające grzybicę. Dlatego powszechną nazwą dla Tinea pedis (stopa sportowca) była łapa stopy Cantliego. Ponadto wersety 18-23 opisują infekcje po oparzeniu, a wersety 24-28 opisują infekcje po oparzeniu .

Pokuta

Poprzez ofiarę kapłan „dokonuje przebłagania” za grzech, a ofiarujący otrzymuje przebaczenie (ale tylko wtedy, gdy Jahwe przyjmie ofiarę). Rytuały pokutne obejmują polanie lub pokropienie krwią jako symbolem życia ofiary: krew ma moc wymazania lub wchłaniania grzechu. Dwuczęściowy podział księgi odzwierciedla strukturalnie rolę przebłagania: rozdziały 1-16 wzywają do powołania instytucji pojednania, a rozdziały 17-27 wzywają do życia pojednanej wspólnoty w świętości.

Świętość

Spójnym tematem rozdziałów 17-26 jest powtórzenie frazy: „Bądźcie świętymi, bo Ja Pan, Bóg wasz, jestem święty”. Świętość w starożytnym Izraelu i Biblii hebrkiej miała inne znaczenie niż we współczesnym użyciu: mogła być uważana za istotę Jahwe, niewidzialnej, ale fizycznej i potencjalnie niebezpiecznej siły. Określone przedmioty, a nawet dni, mogą być święte, ale czerpią one świętość z połączenia z Jahwe – siódmy dzień, tabernakulum i wszyscy kapłani czerpią z Niego swoją świętość. W rezultacie Izrael musiał zachować własną świętość, aby bezpiecznie żyć obok Boga.

Potrzeba świętości dotyczy posiadania Ziemi Obiecanej ( Kanaan ), gdzie Żydzi staną się ludem świętym: „Nie czyńcie tak, jak oni czynią w ziemi egipskiej, w której mieszkaliście, i nie będziecie czynić tak, jak oni w kraju Kanaan, do którego was sprowadzam... Będziecie czynić moje nakazy i przestrzegać moich ustaw... Ja jestem Pan, wasz Bóg. (Księga Kapłańska 18:3).

Kolejna tradycja

Część zwoju świątyni

Księga Kapłańska, jako część Tory, stała się księgą praw Drugiej Świątyni w Jerozolimie, a także świątyni Samarytan. Dowody na jego wpływ są widoczne w Zwojach znad Morza Martwego, które zawierały fragmenty siedemnastu rękopisów Księgi Kapłańskiej datowanych od III do I wieku p.n.e. Wiele innych zwojów z Qumran cytuje tę księgę, zwłaszcza Zwój Świątynny i 4QMMT .

Żydzi i chrześcijanie nie przestrzegali instrukcji Kapłańskiej dotyczących ofiar ze zwierząt od I wieku naszej ery, po zniszczeniu Drugiej Świątyni w Jerozolimie w 70 roku naszej ery. Ponieważ nie było już świątyni, w której można by składać ofiary ze zwierząt, judaizm skłonił się do modlitwy i studiowania Tory, ostatecznie dając początek judaizmowi rabinicznemu . Niemniej jednak Księga Kapłańska stanowi główne źródło prawa żydowskiego i jest tradycyjnie pierwszą książką, której dzieci uczą się w rabinicznym systemie edukacji. W Księdze Kapłańskiej są dwa główne midrasze – halachiczny (Sifra) i bardziej agadiczny ( Wajikra Rabba ).

Nowy Testament, szczególnie List do Hebrajczyków, wykorzystuje idee i obrazy z Księgi Kapłańskiej, aby opisać Chrystusa jako arcykapłana, który ofiarowuje własną krew jako ofiarę za grzech . Dlatego też chrześcijanie nie składają ofiar ze zwierząt, jak podsumował Gordon Wenham: „Wraz ze śmiercią Chrystusa raz na zawsze złożono jedyną wystarczającą 'ofiarę całopalną', a zatem ofiary ze zwierząt, które zapowiadały ofiarę Chrystusa, stały się przestarzałe”.

Chrześcijanie generalnie mają pogląd, że Nowe Przymierze zastępuje rytualne prawa Starego Testamentu, które zawierają wiele zasad z Księgi Kapłańskiej. Dlatego chrześcijanie zazwyczaj nie przestrzegają zasad Księgi Kapłańskiej dotyczących diety, czystości i rolnictwa. Nauki chrześcijańskie różniły się jednak co do tego, gdzie postawić granicę między przepisami rytualnymi a moralnymi.

W Homiliach o Kapłańskiej Orygenes wyjaśnia cechy kapłanów: być we wszystkim doskonałymi, surowymi, mądrymi i badać siebie indywidualnie, odpuszczać grzechy i nawracać grzeszników (słowami i doktryną).

Tygodniowe fragmenty Tory judaizmu w Księdze Kapłańskiej

Zwój Tory i srebrny wskaźnik ( yad ) używany podczas czytania

Aby uzyskać szczegółowe informacje, zobacz:

  • Vayikra, w Księdze Kapłańskiej 1–5: Prawa składania ofiar
  • Tzav, Kapłańska 6–8: Ofiary, święcenia kapłańskie
  • Szemini, w Księdze Kapłańskiej 9–11: Konsekracja tabernakulum, obcy ogień, prawa żywieniowe
  • Tazria, Księga Kapłańska 12–13: Poród, choroba skóry, ubranie
  • Metzora, Księga Kapłańska 14–15: Choroby skóry, nieczyste domy, upławy
  • Acharei Mot, Księga Kapłańska 16-18 : Jom Kippur, scentralizowane ofiary, praktyki seksualne
  • Kedoszim, w Księdze Kapłańskiej 19-20 : Świętość, kary za występki
  • Emor, Księga Kapłańska 21-24: Zasady dla kapłanów, święta, światła i chleb, bluźnierca
  • Behar, Księga Kapłańska 25–25: rok szabatowy, ograniczona niewola dłużna
  • Beczukotai, Księga Kapłańska 26-27: Błogosławieństwa i przekleństwa, oddanie ślubów

Zobacz też

Bibliografia

Bibliografia

Tłumaczenia Księga Kapłańska

Komentarze do Księgi Kapłańskiej

Ogólny

Zewnętrzne linki

Wersje online Księgi Kapłańskiej:

Powiązany artykuł:

Krótkie wprowadzenie

Księga Kapłańska
Poprzedzony Biblia hebrka zastąpiony przez
Chrześcijański
Stary Testament