Indianola, Teksas -Indianola, Texas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Stanowy znacznik historyczny Indianola
Indianola, Helmuth Holtz, wrzesień 1860

Indianola to miasto duchów położone nad zatoką Matagorda w hrabstwie Calhoun w Teksasie w Stanach Zjednoczonych . Społeczność, niegdyś siedziba hrabstwa Calhoun, jest częścią Metropolitalnego Obszaru Statystycznego Stanu Wiktoria w Teksasie . W 1875 r. miasto liczyło 5000 mieszkańców, ale 15 września tego roku uderzył potężny huragan, zabijając od 150 do 300 i prawie całkowicie niszcząc miasto. Indianola została odbudowana, ale została zniszczona 19 sierpnia 1886 r. przez kolejny intensywny huragan, po którym nastąpił pożar. Indianola został wyznaczony naZarejestrowany Texas Historic Landmark w 1963 roku, numer znacznika 2642.

Historia

Niemiecki port imigracyjny wjazdu

Książę Carl z Solms-Braunfels, reprezentujący Adelsverein, wybrał Indian Point w grudniu 1844 roku jako port dla kolonistów Verein z Niemiec . Książę Solms przemianował port na Carlshafen na swoją cześć, hrabia Carl z Castell-Castell i hrabia Victor August z Leiningen-Westerburg-Alt-Leiningen, którego Solms twierdził, że został ochrzczony jako Carl. Wybór Carlshafen przez księcia Solmsa i jego nieodpowiednie zakwaterowanie jako portu wejściowego, jak również odosobniona droga do New Braunfels, miał uniemożliwić Niemcom kontakt z jakimikolwiek Amerykanami. W lutym 1845 Henry Francis Fisher spiskował z dr F. Schubbertem, aby zmusić przybywających imigrantów do podpisania dokumentów prawnych odłączających się od Verein i dołączenia do kolonii Schubberta w hrabstwie Milam .

W maju 1846 roku Meusebach otrzymał list od hrabiego Castell informujący go, że 4304 kolonistów jest w drodze do Teksasu. Bez funduszy i bez nowych osiedli, masy emigrantów ugrzęzły w Carlshafen. Prośby Meusebacha do Verein o więcej pieniędzy i jego ostrzeżenia o zbliżającym się bankructwie Verein nie przyniosły rezultatów. W ostateczności Meusebach polecił DH Klaenerowi opublikować sytuację w niemieckich mediach. Zakłopotany rozgłosem, Verein ustanowił niewystarczającą akredytywę na 60 000 dolarów. Meusebach zaaranżował z Torrey Brothers transport emigrantów w głąb lądu, ale Stany Zjednoczone wynajęły Torrey Brothers do użycia w wojnie meksykańsko-amerykańskiej . W Carlshafen wybuchła epidemia zapalenia opon mózgowo -rdzeniowych, która rozprzestrzeniła się wraz z emigrantami do New Braunfels i Fredericksburga .

Samuel Addition White i William M. Cook założyli Indian Point, później Indianola, w sierpniu 1846 roku. Ta osada rozwijała się wzdłuż korytarza przy plaży na dwadzieścia trzy przecznice. W 1849 miasto zmieniło nazwę z Indian Point na Indianola. W 1852 r. hrabstwo Calhoun wybrało Indianola na swoją siedzibę. Niektórzy z tych imigrantów kupili ziemię od Samuela White'a i założyli osadę w Indian Point. Nazwę osady zmieniono na Indianola w 1849 roku, łącząc słowo Indian z ola, hiszpańskim słowem oznaczającym falę. Niemieccy imigranci nadal nazywali społeczność Carlshaven (Port Carla) na cześć księcia Karola Solms-Braunfels.

Lata imigracji poniemieckiej

Indianola, Teksas w 1875 r.

Od momentu założenia w 1846 r. Indianola służył jako główny port, a przed burzą w 1875 r. był drugim po Galveston w Teksasie głównym portem Teksasu. Charles Morgan ustanowił Indianola jako port zawinięcia dla swojej linii parowców z Zatoki Perskiej w 1849 roku.

Miasto włączone w 1853 r. W 1856 r. port otrzymał ładunki wielbłądów, część eksperymentu United States Camel Corps mającego zastąpić konie i muły jako podstawowe zwierzęta juczne w południowo-zachodniej części kraju.

Podczas wojny secesyjnej Indianola została dwukrotnie zajęta przez wka Unii, w październiku 1862 i listopadzie 1863. Podczas drugiej okupacji część pułku piechoty Unii przemieszczająca się z Indianoli na wyspę Matagorda utonęła w zatoce Matagorda .

W 1869 roku z Indianoli wyjechała do Nowego Orleanu pierwsza na świecie schłodzona mechanicznie dostawa wołowiny .

Podczas II wojny światowej armia Stanów Zjednoczonych zbudowała strzelnicę przeciwlotniczą wzdłuż linii brzegowej Indianola w celu szkolenia strzelców, a obiekt był używany głównie przez personel wkowy z Camp Hulen, położonego poza Palacios .

Wpływ burz

Indianola, która wcześniej przeżyła silne sztormy, została prawie całkowicie zniszczona 16 września 1875 roku . New York Times szczegółowo donosił o rozległych stratach życia i majątku. Nawet latarnie zostały zmiecione, a dozorcy, w tym Thomas H. Mayne i Edward Flick Jr. z East Shoal Lighthouse, zginęli.

Miasto zostało odbudowane, ale wydarzenia powtórzyły się w 1886 roku. Zniszczenie było nędzną lekcją dla wielu mieszkańców Galveston, 100 mil w górę wybrzeża Teksasu. Jednak ich wezwania do budowy falochronu w celu ochrony tego miasta zostały zlekceważone, a Galveston prawie podzielił los Indianoli, gdy na wyspę uderzył huragan Galveston z 1900 roku.

Linia kolejowa miała połączyć port Indianola z San Antonio . Po dwóch burzach zniechęceni inwestorzy porzucili przedsięwzięcie i wybrali Galveston. Po huraganie Galveston ruch statków skoncentrował się z czasem na śródlądowym Houston .

Po burzy 1886 siedziba powiatu została przeniesiona do Port Lavaca . 4 października 1887 r. poczta w Indianola została na stałe zamknięta, a miasto uznane za „martwe”. Dziś prawie nic nie pozostało z oryginalnej Indianoli, ponieważ z powodu erozji burzowej większość terenu miasta znajduje się teraz pod wodą. Granitowy znacznik został umieszczony na brzegu w najbliższym punkcie sądu w Indianola, teraz 300 stóp (około 90 metrów) dalej w zatoce Matagorda. Brzmi ona: „Gmach sądu hrabstwa Calhoun. Edward Beaumont, architekt 1859. Podczas sztormów w latach 1875 i 1886 uratowano cenne życie w jego murach z muszli, betonu i wapna. Opuszczony w 1886”. Na stronie znajduje się również pomnik René-Roberta Caveliera, Sieur de La Salle .

Indianola jest teraz micem małej, nieposiadającej osobowości prawnej wioski rybackiej.

Kultura popularna

W literaturze

W powieści Elizabeth Hand Aestival Tide zrekonstruowany Indianola jest przedstawiony jako najniższy poziom centralnego zigguratu w mieście kopuły Araboth.

W powieści Matagorda autorstwa Louisa L'Amour większość akcji rozgrywała się w Indianola w Teksasie w dniu, w którym została zniszczona przez huragan z 1875 roku. Gmach sądu, którego mice znajduje się teraz pod wodą w zatoce, został przedstawiony jako ostatnie schronienie mieszczan.

W części I Burzy Izaaka, w rozdziale „Galveston: Absurdalne urojenie”, Erik Larson opisuje dwie burze, które spustoszyły Indianolę i znaczenie tych burz dla Galveston, prowadzące do burzy Galveston w 1900 roku . Zauważa: „Na początku przywódcy Galveston wydawali się rozumieć znaczenie burz w Indianola. Każdy, kto spojrzał na mapę, mógł zobaczyć, że Galveston był jeszcze bardziej podatny na zniszczenie niż Indianola. nie ma bufora prerii na stałym lądzie. Miasto zwrócone było czołowo w stronę Zatoki . Dalej zauważa: „Sześć tygodni po drugiej burzy w Indianola, grupa trzydziestu prominentnych mieszkańców Galveston, nazywająca siebie Stowarzyszeniem Postępowym, spotkała się i postanowiła zbudować falochron”, a „ Mika Trybuna Wieczorna poparła ten plan”. Jednak chociaż „stan ostatecznie zatwierdził kaucję na opłacenie pracy”, zauważył inżynier miasta EM Hartwick, „było to kilka miesięcy po powodzi, a do tego czasu postawa była taka: Och, już nigdy nie dostaniemy kolejnej. --i nie budowali”.

Larson krytykuje meteorologa Isaaca Cline'a (między innymi) za tę porażkę. Na przykład Larson przytacza oświadczenia Cline opublikowane w artykule Galveston News z lipca 1891 r. „West India Hurricanes”:

Gdyby Galveston miał jakiekolwiek utrzymujące się obawy o niepowodzenie wzniesienia falochronu, artykuł Izaaka z 1891 roku złagodziłby ich. To właśnie tutaj lekceważył lęki przed huraganem jako artefakty „absurdalnego złudzenia”. Był szczególnie przekonany o falach sztormowych. Twierdził, że Galveston uniknie szkody, ponieważ napływająca woda rozprzestrzeni się najpierw na rozległe niziny za Galveston, na teksańskim lądzie na północ od zatoki, gdzie ląd jest jeszcze bliżej poziomu morza. „Byłoby niemożliwe”, napisał, „aby jakikolwiek cyklon wytworzył falę sztormową, która mogłaby poważnie uszkodzić miasto”.

Dalej, w części III Izaaka Burzy, w rozdziale zatytułowanym „Ritter's Cafe: Nie możesz mnie przestraszyć ”, Larson publikuje wspomnienia Mollie Cohen, której wrażenia z Galveston Storm z 1900 r. przypominały jej drugi huragan w Indianie:

– Mieliśmy taką burzę w 1986 roku – powiedziała Mollie, odnosząc się do wiatrów i deszczu, które dotarły do ​​Galveston po ostatnim wielkim huraganie Indianola. – Sklep mojego ojca na Market Street był zalany – powiedziała od niechcenia.

W muzyce

Piosenkarz i autor tekstów Charlie Robison umieścił piosenkę zatytułowaną „Indianola” na albumie Life of the Party z 1998 roku . Piosenka zaczyna się z perspektywy niemieckiego imigranta zbliżającego się do Indianoli drogą morską i kroniką szczegółów rodziny narratora. Narrator i jego kuzyn próbują przemierzyć Południe, aby dołączyć do armii Unii w wojnie secesyjnej, choć napotykają opór rebeliantów w Indianoli. Następna scena pieśni ludowej krótko odnosi się do krachu na Wall Street w 1929 roku w sposób pośredni, zauważając, że w ich życiu zaszło niewiele zmian poza rdzą nagromadzoną na kołach wozu. Chociaż ten werset jest krótki w odniesieniu do słów i czasu, wskazuje na subtelne i rosnące niezadowolenie w doświadczeniu amerykańsko-teksańskim, na które negatywnie wpływają pozornie nieistotne zdarzenia. Fabuła następnie przechodzi do II wojny światowej, wprowadzając wewnętrzną walkę między wezwaniem do służby Stanów Zjednoczonych a ich konfliktem zbrojnym z Niemcami, ojczyzną wielu Amerykanów. Ogólny sentyment piosenki zaczyna się jako opowieść o nowych obietnicach, po której następuje seria fikcyjnych, choć osobiście wyrzeźbionych faktów, które ilustrują wspólne doświadczenie dla indywidualisty. Teksas jest przykładem ducha, który jest nie tylko unikalną historią teksańską, ale i amerykańską, popychającą jednostkę przeciwko zewnętrznym wpływom, które przejęłyby jej prawo do obrony własnych wartości.

Piosenkarz i autor tekstów Brian Burns umieścił piosenkę „Indianola” na swoim albumie Heavy Weather z 2004 roku . Teksty opisują pełny cykl życia Indianoli, z wersami z punktu widzenia personifikowanej Matagorda Bay, imigranta, który pomagał budować miasto (Johann), robotnika, który przybył, aby pomóc „pogrzebać zagubione dusze, które zginęły tego dnia”. (Izaak), a na koniec sam autor piosenek odwiedzający stronę (Brian). Nie jest jasne, czy „Johann” wspomniany w wersecie trzecim odnosi się do Johanna Dethardta, pierwszego statku, który przywiózł osadników na ten obszar, czy do Johanna Swartza, właściciela/budowniczego pierwszego domu wzniesionego w stanie Indianola.

Edukacja

To, co jest obecnie Indianola, jest obsługiwane przez niezależny okręg szkolny hrabstwa Calhoun .

Zobacz też

Dalsze czytanie

  • Bartlett, John Russell (1857). Osobista opowieść o poszukiwaniach i incydentach w Teksasie w stanie Nowy Meksyk . Filadelfia: JB Lippincott & Co. s. 13-21. ISBN 9780608435992. Źródło 15.07.2009 . Jeśli jedna z rozważanych linii kolejowych do Pacyfiku zostanie przedłużona na zachód od San Antonio, z jej zakończeniem (w Indianola), Indianola zajmie drugie mice po Nowym Orleanie wśród miast zatoki handlowej i ludności.
  • Malscha, Brownsona (1995). Indianola: Matka Zachodniego Teksasu . Państwowa prasa prasowa. ISBN 1-880510-30-8.
  • Greely, AW (listopad 1900). „Huragany na wybrzeżu Teksasu” . National Geographic . XI (11): 442–445 . Źródło 15.07.2009 .Opis huraganu 1875, który zniszczył Indianola

Uwagi

Bibliografia

Zewnętrzne linki

Współrzędne : 28 ° 30′43 "N 96 ° 29′15" W / 28,51194°N 96,48750W / 28.51194; -96,48750