Wyścigi Joe Gibbsa -Joe Gibbs Racing

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Wyścigi Joe Gibbsa
Joe Gibbs Racing logo.png
Właściciel(e) Joe Gibbs
Coy Gibbs
Zleceniodawca (y) Dave Alpern (Prezes)
Wally Brown (reż. konkursowy)
Baza Huntersville, Karolina Północna
Seria Seria NASCAR Cup Seria
NASCAR Xfinity Seria
ARCA Menards
Kierowcy wyścigowi Seria pucharów:
11. Denny Hamlin
18. Kyle Busch
19. Martin Truex Jr.
20. Christopher Bell
Seria Xfinity:
18. Drew Dollar, Trevor Bayne, Ryan Truex, Bubba Wallace, John Hunter Nemechek, Connor Mosack, Sammy Smith
19. Brandon Jones
54. Ty Gibbs
ARCA Menards Series :
81. Brandon Jones (w niepełnym wymiarze godzin)
Sponsorzy Seria kubków :
11. FedEx, Sport Clips
18. Mars, Incorporated ( M&M's, Ethel M, Skittles, Snickers, Pedigree ), Akumulatory międzystanowe, DeWalt, Rheem
19. Bass Pro Shops, Reser's Fine Foods, Auto-Owners Insurance
20. DeWalt, Rheem, SiriusXM, Yahoo!
Seria Xfinity :
18. Lynx Capital, Devotion Nutrition, Toyota, USA Pickleball, Dr Pepper, Safeway Inc., Acme, ROMCO Equipment, OpenEyes.net
19. Menards ( Swiffer, Patriot Lighting, Barracuda Pumps, Jeld-Wen, Pentair Myers, Oklahoma Joe's Palacze, Nibco, Lyons, Atlas Roofing, Pelonis, Turtle Wax, Delta Baterie, Bali Rolety, Ortho, Toskania Baterie, Fisher Piekarnik, Magick Wood Vanities, Little Hug, DuPont Air Filtration )
54. Monster Energy, Sport Clips, Interstate Baterie, Reser's Fine Foods, Dostaje nam
ARCA Menards Series :
81. Tide, Morton Salt
Producent Toyota
Otwierany 1992
Kariera
Debiut Cup Series :
1992 Daytona 500 ( Daytona )
Xfinity Series :
1997 All Pro Bumper To Bumper 300 ( Charlotte )
Seria Truck :
2000 NAPA 250 ( Martinsville )
ARCA Menards Series :
1999 Georgia Boot 400 ( Atlanta )
Ostatni wyścig Seria pucharowa :
2022 Toyota/Save Mart 350 ( Sonoma )

Seria Xfinity :
2022 Pacific Office Automation 147 ( Portland )

Truck Series :
2002 Ford 200 ( Homestead )
ARCA Menards Series :
2022 Calypso Lemonade 150 ( Iowa )
Wyścigi rywalizowały Razem : 2014
Seria pucharowa : 1047
Seria Xfinity : 799
Seria Truck : 62
Seria ARCA Menards : 106
Mistrzostwa Kierowców Razem : 9
NASCAR Cup Series : 5
2000, 2002, 2005, 2015, 2019
Xfinity Series : 3
2009, 2016, 2021
Truck Series : 0
ARCA Menards Series : 1
2021
Zwycięstwa w wyścigach Razem : 408
Seria Cup : 197
Seria Xfinity : 188
Seria Truck : 0
Seria ARCA Menards : 23
Pozycje na biegunach Razem : 325
Seria Cup : 131
Seria Xfinity : 174
Seria Truck : 0
Seria ARCA Menards : 20

Joe Gibbs Racing ( JGR ) to amerykańska profesjonalna organizacja wyścigów samochodowych, której właścicielem i operatorem jest były trener Washington Redskins, Joe Gibbs, która po raz pierwszy zaczęła ścigać się na torze NASCAR w 1991 roku . Jego syn, JD Gibbs, prowadził z nim drużynę aż do jego śmierci w 2019 roku. Z siedzibą w Huntersville w Północnej Karolinie, około 16 km na północny zachód od Charlotte Motor Speedway, zespół zgromadził pięć mistrzostw Cup Series od 2000 roku.

Przez pierwsze szesnaście sezonów zespołu JGR jeździł samochodami General Motors . W tym okresie zespół wygrał trzy pierwsze mistrzostwa: dwa w Pontiac Grand Prix i jeden w Chevrolecie Monte Carlo . Pomimo tego, Joe Gibbs Racing ogłosił podczas sezonu 2007, że oni kończą ich układ z GM pod koniec roku i zaczynają biegać Toyoty w następnym sezonie. To partnerstwo ostatecznie przyniosło Toyocie pierwsze mistrzostwo w serii Premier, kiedy Kyle Busch wygrał w 2015 roku.

W NASCAR Cup Series zespół ma obecnie cztery pełnoetatowe zgłoszenia: Toyota Camry nr 11 dla Denny'ego Hamlina, Camry nr 18 dla Kyle'a Buscha, Camry nr 19 dla Martina Truexa Jr . 20 Camry dla Christophera Bella . W Xfinity Series zespół ma obecnie trzy pełnoetatowe zgłoszenia: Toyota Supra nr 18 dla wielu kierowców, nr 19 Supra dla Brandona Jonesa, nr 54 Supra dla Ty Gibbs .

Zespół ma również silny program rozwoju dla przyszłych kierowców, przygotowując przyszłych zwycięzców Pucharu Joeya Logano i Arica Almirolę oraz wygrywając jedno mistrzostwo w Camping World East Series z Logano. Organizacja połączyła siły z byłym graczem NFL Reggie White w 2004 roku, aby stworzyć program różnorodności, wystawiając kierowców takich jak Almirola, Marc Davis i Darrell Wallace Jr. i tworząc podstawę własnego programu NASCAR Drive for Diversity . Obecnie Chandler Smith jest objęty umową rozwojową, prowadząc serię samochodów ciężarowych dla Kyle Busch Motorsports oraz serię ARCA Menards dla JGR.

JGR ma sojusz techniczny z 23XI Racing, który rozpoczął się w 2021 roku.

Seria pucharów NASCAR

Przegląd

Siedziba zespołu.
Samochody Monster Energy NASCAR Cup Series przygotowywane są w 2018 roku.

Zespół został założony przez Gibbsa w 1991 roku po zbadaniu możliwości z Donem Meredithem, który obecnie pełni funkcję wiceprezesa wykonawczego zespołu. W 1997 roku syn Gibbsa, JD Gibbs, został mianowany prezesem zespołu. W 1998 roku zespół rozpoczął budowę swojego obecnego obiektu w Huntersville w Północnej Karolinie . W 1999 r. zespół rozszerzył działalność na dwa samochody, sponsorowany przez Tony'ego Stewarta samochód nr 20 Home Depot, a następnie na trzy samochody w 2005 r. z samochodem nr 11 sponsorowanym przez FedEx, obecnie prowadzonym przez Denny'ego Hamlina i będącym własnością Nieśmiały Gibbs. Zespół powiększył się do czterech samochodów na sezon 2015, a Carl Edwards prowadził bolid nr 19, podążając za byłym kolegą z zespołu Roush Racing Mattem Kensethem do JGR.

Po wygraniu trzech mistrzostw pucharowych i ponad 70 wyścigach NASCAR na sprzęcie Chevroleta i Pontiaca, we wrześniu 2007 roku ogłoszono, że po zakończeniu współpracy z General Motors zespół przejdzie do Toyoty (która właśnie w tym roku weszła do serii pucharowej). pod koniec sezonu. Uważano, że kierownicy JGR czuli się tak, jakby nie byli tak ważni, jak niektóre inne zespoły GM, takie jak Hendrick Motorsports i Richard Childress Racing, co doprowadziło do decyzji o zamianie producentów. Według Joe Gibbsa, Toyota zaoferowała zespołowi zasoby i opcje, na które „nie byłoby ich stać”, gdyby pozostali w GM.

W 2012 roku JGR zakończyła swój wewnętrzny program silników Sprint Cup Series, łącząc się z kalifornką Toyota Racing Development, która obecnie dostarcza silniki do JGR, a także 23XI Racing . Zespół kontynuuje budowę silników dla własnych operacji Xfinity Series oraz RAB Racing i JGL Racing, operacji Camping World Truck Series firmy Kyle Busch Motorsports oraz operacji Truck Series i ARCA Menards Series firmy Venturini Motorsports . Zespół miał sojusz techniczny z Furniture Row Racing, jednym zespołem samochodowym z siedzibą w Denver w stanie Kolorado, przed ich zamknięciem po sezonie 2018.

Historia samochodu nr 11

Oryginalny samochód nr 11 prowadzony przez Jasona Lefflera w 2005 roku.
Wielu kierowców (2004-2005)

Samochód nr 11 (numer, który JD Gibbs nosił podczas gry w piłkę nożną w College of William & Mary ) rozpoczął w 2004 roku. Ricky Craven, niedawno zwolniony z PPI Motorsports, zajął 30. mice w Talladega dzięki sponsorowaniu przez Old Spice, a kierowca Busch Series JJ Yeley prowadził dwa wyścigi w samochodzie ze sponsoringiem Vigoro/ The Home Depot .

Samochód nr 11 trafił na pełny etat w 2005 roku, a nowy sponsor FedEx przyjechał, aby sfinansować cały sezon w ramach wieloletniej umowy. Jason Leffler, który jeździł dla JGR w serii Busch, został wyznaczony na kierowcę nr 11 przez cały sezon, a Dave Rogers został mianowany szefem załogi. Nowa drużyna walczyła na początku sezonu. Leffler przegapił Coca-Cola 600 w Charlotte, a FedEx Freight przeniósł się do 18-tki, którą Bobby Labonte pojechał na drugie mice . Rogers został przeniesiony i zastąpiony przez weterana, szefa załogi Mike'a Forda w czerwcu, a następnie były mistrz pucharu Terry Labonte został zatrudniony do prowadzenia toru drogowego w Sonoma, kwalifikując się na 8. micu i zajmując solidne 12. mice. Po 19 startach z najlepszym finiszem na 12. micu i 36. micu w punktach, Leffler został zwolniony z jazdy. Terry Labonte prowadził kolejne trzy wyścigi, a następnie prowadził wyścig Fall Richmond zajmując 9 mice. JJ Yeley prowadził 4 wyścigi z najlepszym finiszem na 25. micu. W listopadzie ogłoszono, że Denny Hamlin będzie prowadził samochód do końca sezonu, a następnie będzie startował w roli Rookie of the Year w 2006 roku. Hamlin brał udział w siedmiu wyścigach, trzykrotnie ukończył w pierwszej dziesiątce i zdobył pole position w Phoenix International Tor wyścigowy .

Denny Hamlin (2005-obecnie)
Denny Hamlin w Homestead w 2007 roku.

Hamlin został nagrodzony w 2006 roku przejazdem FedEx Express nr 11 w pełnym wymiarze godzin, oprócz swojego pełnoetatowego harmonogramu Busch w Chevrolecie nr 20 Rockwell Automation . Hamlin był częścią dużej i silnej klasy debiutantów, w której skład wchodzili: JJ Yeley, Clint Bowyer, Martin Truex Jr., David Stremme, Brent Sherman i Reed Sorenson . Hamlin otworzył sezon wygrywając wyścig bez punktów Budweiser Shootout, pokonując Dale'a Earnhardta Jr. W czerwcu Hamlin odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w Cup Series na trudnym torze Pocono Raceway . Hamlin wystartował na pole position, a następnie walczył z przeciętej opony, aby odnieść zwycięstwo. Wracając na tor w lipcu, Hamlin ponownie zdobył pole position, a następnie prowadził 151 z 200 okrążeń w drodze do drugiego zwycięstwa, będąc pierwszym debiutantem w obu wyścigach Pocono. Hamlin przypisał swoje umiejętności na torze ćwiczeniom na symulatorze wyścigowym NASCAR Racing 2003 Season . Dobry występ Hamlina zapewnił debiutantowi mice w pościgu o Puchar NEXTEL, gdzie zajął trzecie mice z punktami. Do 2016 roku Hamlin był jedynym debiutantem, który dokonał Chase.

Toyota nr 11 Hamlina na torze Daytona International Speedway w 2008 roku.

W 2007 roku Hamlin wygrał pierwszy z dwóch wyścigów na New Hampshire International Speedway 2007 i zajął 12. mice pod względem punktów. W 2008 roku Hamlin wygrał pojedynek Gatorade i pierwszy wyścig na torze Martinsville Speedway i poprawił się na ósme mice w punktach. Zakwalifikował się do Chase ponownie w 2009 roku po wygraniu drugiego wyścigu na Pocono Raceway i Richmond International Raceway. Zakończył sezon z czterema zwycięstwami po wygraniu Martinsville i Homestead-Miami Speedway w pościgu. Rok 2010 był rokiem przełomu Hamlina i jedenastki. Wygrali w Martinsville, a Denny po zwycięstwie przeszedł operację kolana. Po operacji zespół wygrał 4 z kolejnych 10 wyścigów w Teksasie, Darlington, Pocono i Michigan. Drużyna ruszyła w pogoń po kolejnym zwycięstwie w Richmond. Zespół wygrywał wyścigi podczas pościgu w Martinsville i Teksasie i utrzymywał punktową przewagę przed finałem sezonu. Jednak wczesny wrak pozostawił ich w tyle za konkurencją, a Hamlin zajął drugie mice za Jimmie Johnsonem podczas pościgu w 2010 roku . Hamlin później przyznał się do wywierania na siebie zbyt dużej presji podczas pościgu, co wpłynęło na niego psychicznie. W rezultacie Mike Ford przyjął postawę „bezkompromisową” na 2011 rok, mając nadzieję, że naprawi statek. Jednak zespół walczył przez cały 2011 rok, z wieloma przepalonymi silnikami i jednym zwycięstwem w Michigan, aby popchnąć numer 11 do Chase. Hamlin zająłby 9. mice w końcowej klasyfikacji. Pod koniec sezonu Mike Ford został zwolniony ze stanowiska szefa załogi i został zastąpiony przez szefa załogi Tony'ego Stewarta, Darian Grubba .

Hamlin podczas Daytona 500 2016 .

Pod wodzą Dariana Grubba, zespół rozpoczął 2012 rok w najlepszy możliwy sposób, wygrywając drugi wyścig sezonu w Phoenix. Po tym zwycięstwie nastąpiło kolejne zwycięstwo w Kansas sześć tygodni później. Zespół 11 po raz kolejny okazał się dominować na krótkich torach, odnosząc w sierpniu przekonujące zwycięstwo w Bristol Night Race. Tydzień po Bristolu, 11 zespół FedEx przyniósł do domu kolejne zwycięstwo na Atlanta Motor Speedway, dzięki czemu numer 11 jest numerem samochodu z największą liczbą zwycięstw w NASCAR z 200 zwycięstwami. Hamlin następnie wygrał Sylvania 300, dając Joe Gibbs Racing swoje setne zwycięstwo.

Sezon 2013 Hamlina rozpoczął się feudem na torze i poza nim z byłym kolegą z drużyny Joeyem Logano . Incydenty na torze rozpoczęły się początkowo na Twitterze w marcu w Bristolu, gdzie Hamlin obrócił Logano na zakrętach 1 i 2, prowadząc Logano do konfrontacji z Hamlinem po wyścigu. Rywalizacja trwała do następnego wyścigu na torze Auto Club Speedway, gdzie obaj walczyli o prowadzenie na ostatnich okrążeniach. Na ostatnim zakręcie obaj zderzyli się, pozwalając koledze z drużyny JGR, Kyle'owi Buschowi, wygrać wyścig, i posłać bolid Hamlina na ścianę barierową, która nie jest BEZPIECZNIZA w pobliżu pit-roadu. Ten wrak oznaczałby początek trudnego sezonu dla Hamlina, ponieważ doznał złamania dolnej części pleców i był zmuszony przeczekać kilka wyścigów. Weteran Mark Martin zastąpił Hamlina na jednym z lepszych torów Denny'ego, Martinsville Speedway, gdzie zdobył pierwszą dziesiątkę. Brian Vickers prowadził samochód przez następne trzy wyścigi, zajmując 8. mice w Teksasie . Chociaż Hamlin wrócił do samochodu na Talladega Superspeedway, nigdy nie wrócił do formy w ciągu roku, mając tylko 8 najlepszych 10 w tym roku. Zdobył zwycięstwo w finale sezonu w Homestead .

Po śmierci Jasona Lefflera w 2013 roku zespół 11 oddał hołd swojemu byłemu kierowcy, prowadząc biały program FedEx w Michigan, podobny do tego, który prowadził Leffler w 2005 roku.

W 2014 Auto Club 400 Sam Hornish, Jr. zastąpił Hamlina, ponieważ Hamlin miał coś, co uważano za infekcję zatok, ale później okazało się, że w jego oku znajduje się kawałek metalu, który upośledza jego wzrok. Hornish, który był w stanie gotowości dla kolegi z drużyny, Matta Kensetha, w powrocie do Pucharu zajął solidne 17. mice.

Na Food City 500 w 2015 roku Erik Jones zastąpił Hamlina po tym, jak ten ostatni doznał skurczów szyi. Jones zabrał samochód do mety na 26. micu, ale Hamlin rozpoczął wyścig i został uznany za finisz.

W 2016 roku Hamlin dobrze rozpoczął sezon, wygrywając Daytona 500 2016, pokonując Martina Truexa Jr. o 0,010 sekundy, co jest najbliższym finiszem w historii Daytona 500. Zwycięstwo było również pierwszym dla jego debiutującego szefa załogi, Mike'a Wheelera. Wygrał także Watkins Glen i Richmond, aby ukończyć 6. mice w tabeli

W 2017 roku Hamlin wygrał pierwszy wyścig w New Hampshire, a Darlington zajął 6. mice w punktach za drugi rok z rzędu.

Hamlin rozpoczął sezon 2018 od trzeciego mica w Daytona 500 . Jednak po raz pierwszy w karierze zakończył sezon bez zwycięstwa. Mimo to pozostał na tyle konsekwentny, aby przejść do play-offów. Hamlin został wyeliminowany w 1/8 finału po wyścigu Charlotte Roval i zakończył sezon na 11. micu z punktacją.

Hamlin na Martinsville Speedway w 2019 roku

Hamlin rozpoczął sezon 2019 od swojego drugiego zwycięstwa w Daytona 500 po tym, jak przeżył masowy stos na 10 okrążeń przed wyścigiem. Wygrana nastąpiła około miesiąc po śmierci JD Gibbsa . Hamlin świętował, wykonując powolne okrążenie honorowe zamiast wypalenia, aby zachować samochód. Zdobył swoje drugie zwycięstwo w sezonie w Teksasie . W Martinsville Hamlin zderzył się z Logano na czwartym zakręcie, wciskając Logano w ścianę zewnętrzną i powodując, że stracił oponę i wykręcił dwa okrążenia później. Hamlin zajął czwarte mice, a Logano uratował ósme mice. Po wyścigu Hamlin i Logano rozmawiali o incydencie, zanim Logano klepnął Hamlina w prawe ramię, co wywołało walkę między nimi. NASCAR zawiesił Dave'a Nicholsa Jr., technika ds. opon zespołu nr 22, na jeden wyścig za ściągnięcie Hamlina na ziemię podczas kłótni. Hamlin zdobył 4 mistrzostwo po raz pierwszy od 2014 roku, a także zdobył czwarte pole startowe w Homestead po tym, jak kwalifikacje zostały odwołane z powodu deszczu, ale zajął 10. mice w wyścigu i czwarte w końcowej klasyfikacji.

Hamlin rozpoczął sezon 2020 od wygrania wyścigu Daytona 500 w 2020 roku, stając się dopiero czwartym kierowcą, który wygrał z rzędu Daytona 500, po Richardzie Petty, Cale Yarborough i Sterlingu Marlinie . Przed wyścigiem w Las Vegas zespół otrzymał 10 punktów kierowcy i właściciela za karę poziomu L1 podczas inspekcji przed wyścigiem. Po Coca-Cola 600 2020, szef załogi Chris Gabehart, szef samochodów Brandon Griffeth i inżynier Scott Simmons zostali zawieszeni na cztery wyścigi po tym, jak balast wolframowy poluzował się i spadł z szyny ramy samochodu podczas startu wyścigu. Hamlin po raz kolejny zdobył tytuł Championship 4 i miał bardziej konkurencyjny wyścig o mistrzostwo niż w poprzednim roku, ale nadal zajął czwarte mice w wyścigu i końcowej klasyfikacji za trzecim micem Joeyem Logano, wicemistrzem Bradem Keselowskim i Championem Chase Elliottem .

Hamlin rozpoczął sezon 2022 z 37. micem w wyścigu Daytona 500 w 2022 roku . Oprócz wygranej w Richmond, miał problemy z finiszami poza pierwszą dziesiątką podczas pierwszych 11 wyścigów. 3 maja 2022 r. Gabehart został zawieszony na cztery wyścigi z powodu utraty opony i koła w Dover .

29 maja 2022 Denny wygrał Coca-Cola 600 2022 za swoje drugie zwycięstwo w sezonie.

Wyniki samochodu nr 11

Rok Kierowca Nie. Robić 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 Właściciele Pts
2004 JJ Yeley 11 Pogoń DZIEŃ SAMOCHÓD LVS ATL DAR BRI TEKST ZNISZCZYĆ TAL KAL RCH CLT DOV POC MCH SYN DZIEŃ CHI NHA POC IND GLN MCH
DNQ
BRI KAL
41
RCH NHA DOV ATL
27
PHO DAR Strona główna DNQ
59. 227
Ricky Craven TAL
30
KAN CLT ZNISZCZYĆ
2005 Jason Leffler DZIEŃ
36
KAL
37
LVS
22
ATL
25
BRI
38
12 marca
TEKST
36
PHO
29
TAL
26
DAR
38
RCH
25
CLT
DNQ
DOV
20
POC
40
MCH
20
DZIEŃ
18
CHI
20
NHA
24
POC
24
IND
33
33. 3098
Terry Labonte SYN
12
GLN
37
MCH
40
BRI
27
RCH
9
JJ Yeley KAL
39
NHA
34
DOV
25
TAL
29
Denny Hamlin KAN
32
CLT
8
8 marca
ATL
19
TEX
7
PHO
13
DOM
33
2006 DZIEŃ
30
KAL
12
LVS
10
ATL
31
BRI
14
MAR
37
TEX
4
FO
34
TAL
22
RCH
2
DAR
10
CLT
9
DOV
11
POC
1
MCH
12
SYN
12
DZIEŃ
17
CHI
14
NHA
6
POC
1
IND
10
GLN
10
MCH
9
BRI
6
KAL
6
RCH
15
NHA
4
DOV
9
KAN
18
TAL
21
CLT
28
MAR
2
ATL
8
TEKST
10
PHO
3
DOM
3
3rd 6407
2007 DZIEŃ
28
KAL
11
LVS
3
ATL
19
BRI
14
MAR
3
TEX
9
PHO
3
TAL
21
RCH
3
DAR
2
CLT
9
DOV
4
POC
6
MCH
14
SYN
10
NHA
1
DZIEŃ
43
CHI
17
IND
22
POC
3
GLN
2
MCH
5
BRI
43
KAL
19
RCH
6
NHA
15
DOV
38
KAN
29
TAL
4
CLT
20
6 marca
ATL
24
TEKST
29
PHO
16
DOM
3
12. 6143
2008 Toyota DZIEŃ
17
KAL
41
LVS
9
ATL
15
BRI
6
MAR
1
TEX
5
PHO
3
TAL
3
RCH
24
DAR
7
CLT
24
DOV
43
POC
3
MCH
14
SYN
27
NHA
8
DZIEŃ
26
CHI
40
IND
3
POC
23
GLN
8
MCH
39
BRI
3
KAL
3
RCH
3
NHA
9
DOV
38
KAN
11
TAL
39
CLT
16
MAR
5
ATL
3
TEKST
17
PHO
5
DOM
13
ósmy 6214
2009 DZIEŃ
26
KAL
6
LVS
22
ATL
13
BRI
2
MAR
2
TEKST
12
PHO
6
TAL
22
RCH
14
DAR
13
CLT
11
DOV
36
POC
38
MCH
3
SYN
5
NHA
15
DZIEŃ
3
CHI
5
IND
34
POC
1
GLN
10
MCH
10
BRI
5
ATL
6
RCH
1
NHA
2
DOV
22
KAN
5
KAL
37
CLT
42
MAR
1
TAL
38
TEKST
2
PHO
3
DOM
1
5th 6335
2010 DZIEŃ
17
KAL
29
LVS
19
ATL
21
BRI
19
MAR
1
PHO
30
TEKST
1
TAL
4
RCH
11
DAR
1
DOV
4
CLT
18
POC
1
MCH
1
SYN
34
NHA
14
DZIEŃ
24
CHI
8
IND
15
POC
5
GLN
37
MCH
2
BRI
34
ATL
43
RCH
1
NHA
2
DOV
9
KAN
12
KAL
8
CLT
4
MAR
1
TAL
9
TEKST
1
PHO
12
DOM
14
2. 6583
2011 DZIEŃ
21
PHO
11
LVS
7
BRI
33
KAL
39
12 marca
TEKST
15
TAL
23
RCH
2
DAR
6
DOV
16
CLT
10
KAN
3
POC
19
MCH
1
SYN
37
DZIEŃ
13
KEN
11
NHA
3
IND
27
POC
15
GLN
36
MCH
35
BRI
7
ATL
8
RCH
9
CHI
31
NHA
29
DOV
18
KAN
16
CLT
9
TAL
8
MAR
5
TEKST
20
PHO
12
DOM
9
9th 2284
2012 DZIEŃ
4
PHO
1
LVS
20
BRI
20
KAL
11
6 marca
TEKST
12
KAN
1
RCH
4
TAL
23
DAR
2
CLT
2
DOV
18
POC
5
MCH
34
SYN
35
KEN
3
DZIEŃ
25
NHA
2
IND
6
POC
29
GLN
34
MCH
11
BRI
1
ATL
1*
RCH
18*
CHI
16
NHA
1*
DOV
8
TAL
14
CLT
2
KAN
13
MAR
33
TEKST
20
PHO
2
DOM
24
6. 2329
2013 DZIEŃ
14
PHO
3
LVS
15
BRI
23
KAL
25
TAL
34
DAR
2
CLT
4
DOV
34
POC
8
MCH
30
SYN
23
KEN
35
DZIEŃ
36
NHA
21
IND
18
POC
43
GLN
19
MCH
20
BRI
28
ATL
38
RCH
21
CHI
33
NHA
12
DOV
20
KAN
23
CLT
9
TAL
38
7 marca
TEX
7
PHO
28
DOM
1
25. 845
Mark Martin MAR
10
Brian Vickers TEX
8
KAN
31
RCH
35
2014 Denny Hamlin DZIEŃ
2
PHO
19
LVS
12
BRI
6
MAR
19
TEKST
13
DAR
19
RCH
22
TAL
1
KAN
18
CLT
22
DOV
5
POC
4
MCH
29
SYN
26
KEN
42
DZIEŃ
6
NHA
8
IND
3
POC
9
GLN
24
MCH
7
BRI
40
ATL
3
RCH
21
CHI
6
NHA
37
DOV
12
KAN
7
CLT
9
TAL
18
8 marca
TEKST
10
PHO
5
DOM
7
3rd 5037
Sam Hornish Jr. KAL
17
2015 Denny Hamlin DZIEŃ
4
ATL
38
LVS
5
PHO
23
KAL
28
MAR
1
TEKST
11
BRI
26
RCH
22
TAL
9
KAN
41
CLT
8
DOV
21
POC
10
MCH
11
SYN
18
DZIEŃ
3
KEN
3
NHA
14
IND
5
POC
22
GLN
27
MCH
5
BRI
3
DAR
3
RCH
6
CHI
1
NHA
2
DOV
18
CLT
4
KAN
2
TAL
37
MAR
3
TEKST
38
PHO
8
DOM
10
9th 2327
2016 DZIEŃ
1*
ATL
16
LVS
19
PHO
3
KAL
3
MAR
39
TEKST
12
BRI
20
RCH
6
TAL
31
KAN
37
DOV
7
CLT
4
POC
14
MCH
33
SYN
2*
DZIEŃ
17
KEN
15
NHA
9
IND
4
POC
7
GLN
1
BRI
3
MCH
9
DAR
4
RCH
1
CHI
6
NHA
15
DOV
9
CLT
30
KAN
15
TAL
3
MAR
3
TEX
9
PHO
7
DOM
9
6. 2320
2017 DZIEŃ
17
ATL
38
LVS
6
PHO
10
KAL
14
MAR
30
TEX
25
BRI
10
RCH
3
TAL
11
KAN
23
CLT
5
DOV
8
POC
12
MCH
4
SYN
4
DZIEŃ
24
KEN
4
NHA
1
IND
17
POC
4
GLN
4
MCH
16
BRI
3
DAR
1*
RCH
5
CHI
4
NHA
12
DOV
35
CLT
4
TAL
6
KAN
5
7 marca
TEKST
3
PHO
35*
DOM
9
6. 2353
2018 DZIEŃ
3
ATL
4
LVS
17
PHO
4
KAL
6
12 marca
TEKST
34
BRI
14
RCH
3
TAL
14
DOV
7
KAN
5
CLT
3
POC
35
MCH
12
SYN
10
CHI
7
DZIEŃ
38
KEN
16
NHA
13
POC
10
GLN
13
MCH
8
BRI
14
DAR
10
IND
3*
LVS
32
RCH
16
CLT
12
DOV
2
TAL
4
KAN
14
MAR
2
TEKST
30
PHO
13
DOM
12
11 2285
2019 DZIEŃ
1
ATL
11
LVS
10
PHO
5
KAL
7
MAR
5
TEKST
1
BRI
5
RCH
5
TAL
36
DOV
21
KAN
16
CLT
17
POC
6
MCH
11
SYN
5
CHI
15
DZIEŃ
26
KEN
5
NHA
2
POC
1
GLN
3
MCH
2
BRI
1
DAR
29
IND
6
LVS
15
RCH
3
CLT
19
DOV
5*
TAL
3
KAN
1*
MAR
4
TEX
28
PHO
1*
DOM
10
4. 5027
2020 DZIEŃ
1*
LVS
17
KAL
6
PHO
20
DAR
5
DAR
1
CLT
29
CLT
2
BRI
17*
ATL
5
24 marca
DOM
1*
TAL
4
POC
2
POC
1*
IND
28
KEN
12
TEKST
20
KAN
1*
NHA
2
MCH
6
MCH
2
DZIEŃ
2
DOV
1*
DOV
19
DZIEŃ
3
DAR
13
RCH
12
BRI
21
LVS
3*
TAL
1
CLT
15
KAN
15
TEX
9
11 marca
PHO
4
4. 5033
2021 DZIEŃ
5*
DZIEŃ
3
DOM
11
LVS
4
PHO
3
ATL
4
BRI
3
3 marca
*
RCH
2*
TAL
32*
KAN
12
DAR
5
DOV
7
Certyfikat Autentyczności
14
CLT
7
SYN
8
NSH
21
POC
4
POC
14
ROA
5
ATL
13
NHA
10
GLN
5
IND
23
MCH
5
DZIEŃ
13
DAR
1
RCH
2*
BRI
9
LVS
1*
TAL
7
CLT
5
TEKST
11
KAN
5
24 marca
PHO
3
3rd 5034
2022 DZIEŃ
37
KAL
15
LVS
32
PHO
13
ATL
29
Certyfikat Autentyczności
18
RCH
1
28 marca
BRI
35
TAL
18
DOV
21
DAR
21
KAN
4
CLT
1
GTW
34
SYN
31
NSH ROA ATL NHA POC IND MCH RCH GLN DZIEŃ DAR KAN BRI TEKST TAL CLT LVS DOM ZNISZCZYĆ PHO -* -*

Historia samochodu nr 18

Dale Jarrett (1992-1994)

Joe Gibbs Racing zadebiutował w wyścigu Daytona 500 w 1992 roku z kierowcą drugiej generacji Dale'em Jarrettem jadącym na 18 Interstate Batteries - sponsorem Chevroleta Lumina, który po wypadku zajął 36. mice. Zespół poprawił się dramatycznie w następnym roku, kiedy Jarrett wygrał Daytona 500 i zajął wówczas najwyższe w karierze 4. mice pod względem punktów. Jarrett wygrał wyścig w Charlotte, ale spadł na 16. mice w 1994 roku i przeniósł się do słynnego 28 samochodu Roberta Yates Racing na 1995 rok.

Bobby Labonte (1995-2005)

Zespół zastąpił Jarretta Bobbym Labonte, młodszym bratem Terry'ego Labonte i zdobywcą drugiego mica w 1993 roku. W 1995 roku Labonte wygrał 3 wyścigi, zamiatając obie imprezy w Michigan i wygrywając w Charlotte, zajmując 10 mice w punktach. Oznaczałoby to początek dekady sukcesów między Labonte, Joe Gibbs Racing i Interstate Batteries . W 1996 roku zespół walczył o zwycięstwo aż do finału sezonu w Atlancie i zajął 11. mice pod względem punktów. W 1997 roku zespół miał podobny rok do poprzedniego, ale udało mu się awansować na 7. mice w punktach. Ich samotne zwycięstwo przyszło w finale sezonu. Zespół poprawił się w 1998 roku, wygrywając wyścigi w Atlancie i Talladega na drodze do 6 mica w punktach.

Rok 1999 był przełomowy dla zespołu nr 18. Odnieśli 5 zwycięstw, które miały mice w Dover, Michigan, Atlancie i obu wyścigach w Pocono. Drużynie niewiele brakowało do mistrzostwa i zajął drugie mice w punktach za Jarrettem, po raz kolejny w Atlancie. Zespół kontynuował swój sukces w następnym sezonie, wygrywając drugi wyścig sezonu w Rockingham . Kolejnym zwycięstwem Labonte był Brickyard 400 na słynnym torze Indianapolis Motor Speedway . Jego trzecie zwycięstwo odniosło zwycięstwo w Southern 500 w Darlington, gdy dochodził do siebie po ciężkim wypadku treningowym i objął prowadzenie w późnym pit stopie, aby wygrać imprezę skróconą przez deszcz i ciemność. Jego czwarta i ostatnia wygrana w tym roku miała mice w Charlotte miesiąc później. Labonte utrzymał prowadzenie w 25 kolejnych wyścigach, aby wygrać 2000 NASCAR Winston Cup Series Championship.

Zespół spotkał się z rozczarowaniem w 2001 roku po wysokich oczekiwaniach po sezonie mistrzowskim, wygrywając tylko 2 wyścigi w Pocono i Atlancie i zajmując szóste mice w punktach. Rok 2002 był najgorszym rokiem w drużynie odkąd Labonte dołączył do zespołu, zdobywając tylko jedno zwycięstwo w Martinsville i kończąc rozczarowujące 16. mice pod względem punktów. Zespół odbił się w 2003 roku, zdobywając 2 zwycięstwa w Atlancie i Homestead, aby zająć 8. mice pod względem punktów. Mimo że zespół poczynił pewne postępy w 2004 roku, zwolnił szefa załogi Michaela „Fatbacka” McSwaina w połowie sezonu, a Brandon Thomas przejął jego funkcję na resztę roku. Drużyna poszła bez zwycięstwa, aby zająć 12. mice pod względem punktów. Steve Addington, szef ekipy Gibbs Busch Series, został mianowany nowym szefem załogi na sezon 2005, ale szereg problemów, częściowo spowodowanych problemami mechanicznymi, nadal zniechęcał zespół. Punktem kulminacyjnym roku był Coca-Cola 600, kiedy zajął drugie mice za Jimmie Johnsonem o pół długości samochodu. Labonte zajął 24. mice w klasyfikacji mistrzowskiej, a regres zespołu doprowadził do jego odejścia po 2005 roku . Bobby Labonte zdobył wszystkie 21 zwycięstw w swojej karierze Cup Series w samochodzie, a także mistrzostwo Winston Cup w 2000 roku . Wyjeżdżał do 43 samochodu Petty Enterprises .

JJ Yeley (2006-2007)

Po odejściu Labonte, Gibbs ogłosił, że kierowca JGR Busch Series i były wybitny USAC JJ Yeley zastąpi go w nr 18 w 2006 roku, dołączając do kolegi debiutanta Denny'ego Hamlina . Yeley miał ponury debiutancki sezon, mając tylko trzy pierwsze dziesiątki, podczas gdy nie ukończył siedmiu wyścigów, co doprowadziło do 29. mica na punkty. Druga kampania Yeleya była tylko nieznacznie lepsza, zdobywając pole position w Michigan i zdobywając trzy kolejne punkty w pierwszej dziesiątce, aby zająć 21. mice pod względem punktów. Yeley przeniósł się do powiązanej z JGR Hall of Fame Racing na rok 2008.

Kyle Busch (2008-obecnie)

14 sierpnia 2007 roku ogłoszono, że 22-letni Kyle Busch podpisał kontrakt na kierowanie numerem 18 z Joe Gibbs Racing do 2010 roku, pozostawiając samochód numer 5 Hendrick Motorsports po udanej, ale kontrowersyjnej kadencji w organizacji. Marka Mars, Incorporated M&M's została podpisana jako główny sponsor zespołu, pozostawiając Robert Yates Racing, podczas gdy długoletni partner Interstate Batteries został zmnizony do drugiego sponsora i głównego sponsora sześciu wyścigów. Wyścigi Joe Gibbsa opuściły również General Motors, by stać się najbardziej rozpoznawalnym zespołem Toyoty . Busch dał Toyocie swoje pierwsze zwycięstwo w Pucharze 9 marca 2008 roku, prowadząc na 173 okrążeniach wyścigu, aby wygrać Kobalt Tools 500 na torze Atlanta Motor Speedway . W swoim pierwszym roku w wieku 18 lat Busch przywrócił samochodowi dawną świetność, wygrywając 7 dodatkowych wyścigów ( Talladega, Darlington, Dover, Infineon, Daytona, Chicagoland i Watkins Glen ) i finiszował na dziesiątym micu z punktacją.

W 2009 roku Busch otworzył sezon wygrywając wyścig kwalifikacyjny Gatorade Duel, ale po wypadku zajął 41. mice w wyścigu. Wygrał trzeci wyścig sezonu z pole position w Las Vegas i zdobył dodatkowe zwycięstwa w Richmond i obu wyścigach w Bristolu, ale nie zakwalifikował się do Chase tylko o 8 punktów. W rezultacie długoletni szef załogi JGR Steve Addington został zwolniony pod koniec sezonu i przypadkowo został szefem załogi brata Kyle'a Kurta Buscha w Penske Racing . Dave Rogers, szef ekipy Busch's Nationwide Series, przejął boks w 2010 roku. Rok ten przyniósł 3 zwycięstwa w Richmond, Dover i Bristolu, ale kolejne zmagania w ostatnich 10 wyścigach doprowadziły do ​​zajęcia 8 mica w tabeli. Rok 2011 był rokiem wzlotów i upadków dla 18-tki. Zespół wygrał na początku sezonu w Bristolu i Richmond, a także w inauguracyjnym wyścigu pucharowym w Kentucky i sierpniowym wyścigu w Michigan. Na Texas Motor Speedway w listopadzie Busch został zaparkowany przez NASCAR na pozostałą część wyścigu po celowym wyrzuceniu Rona Hornadaya w wyścigu Truck Series . Michael McDowell zastąpił Buscha w ten weekend, zajmując ponure 33. mice. Firma Mars, Inc przystąpiła do sponsorowania dwóch ostatnich wyścigów, a Interstate Batteries obejmowała te wyścigi. Busch spadł na dwunaste mice w końcowej klasyfikacji.

W 2012 roku Busch wygrał Budweiser Shootout, aby otworzyć sezon i odniósł pojedyncze zwycięstwo, które dało punkty, wiosenny wyścig w Richmond . Brakuje mu 3 punktów w pościgu o Puchar Sprintu, ale w ostatnich dziesięciu wyścigach zajął 7 mice w pierwszej piątce i 8 w pierwszej dziesiątce, kończąc rok na 13. micu i prawie 100 punktów przed 14. micem Ryanem Newmanem . W 2013 roku Busch wygrał drugi wyścig kwalifikacyjny Budweiser Duel i zdobył pole position w wiosennym wyścigu w Bristolu, zajmując drugie mice. Przejechał także wiosenne weekendy wyścigowe Fontana i Texas, wygrywając wyścigi krajowe i pucharowe, dając Joe Gibbsowi swoje pierwsze zwycięstwo w Fontanie w konkursie Sprint Cup i pierwsze zwycięstwo dla siebie w Teksasie. Wygrałby w Watkins Glen i Atlancie . Cztery zwycięstwa Buscha i 22 mica w pierwszej dziesiątce w karierze doprowadziły do ​​czwartego mica w mistrzostwach, najwyższego w jego karierze. W 2014 roku Busch zdobył mice w nowym pościgu o Puchar Sprintu dzięki wygranej na początku sezonu w Fontanie . Busch zostałby wyeliminowany w drugiej rundzie, po tym jak został zmieciony we wraku w Talladega i zajął dziesiąte mice z punktami.

Zwycięski samochód
Kyle'a Buscha w Sonoma w 2015 roku.

W 2015 roku sponsor Mars, Inc. wprowadził nowy zielony schemat malowania, aby promować Crispy M&M w samochodzie 18. Po kontuzji Kyle'a Buscha w otwierającym sezon wyścigu Xfinity Series, numer 18 rozpoczął sezon 2015 z dwukrotnym mistrzem Truck Series Mattem Craftonem, który zadebiutował w Sprint Cup w 2015 Daytona 500, zajmując 18. mice. W następnym tygodniu David Ragan został ogłoszony jako tymczasowy kierowca, który przeniósł się ze swojej pełnoetatowej jazdy w Front Row Motorsports . Ragan jeździł tym samochodem przez dziewięć wyścigów przez Talladega i zdobył jedno mice w pierwszej piątce w Martinsville, zanim przeniósł się do Michael Waltrip Racing . Kierowca rozwojowy Erik Jones, który jeździł dla Busch w serii Truck, rozpoczął swoją pierwszą serię w Kansas. Jones prowadził przez większą część wyścigu w pierwszej dziesiątce, po czym rozbił się na przednim odcinku i zajął 40. mice. Po opuszczeniu łącznie 11 wyścigów, Busch wrócił do samochodu na Sprint All-Star Race w Charlotte, otrzymując od NASCAR zwolnienie z udziału w wyścigu o Puchar Sprintu, pod warunkiem, że wygra wyścig i zdobędzie pierwszą 30 pozycję w klasyfikacja mistrzostw. W czerwcu, w Sonomie, po raz piąty w tym roku, Busch odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w tym sezonie. Był to również pierwszy raz, kiedy on i jego brat Kurt Busch zajęli pierwsze i drugie mice w jakimkolwiek turnieju Cup Series. Busch wygrał wtedy trzy kolejne wyścigi – Kentucky, New Hampshire i Indianapolis – odnosząc łącznie cztery zwycięstwa w ciągu pięciu wyścigów. To ostatnie zwycięstwo było również pierwszym zwycięstwem Buscha w Brickyard 400, pierwszym dla producenta Toyoty, i było pierwszym, gdy kierowca zgarnął zarówno Puchar, jak i wyścigi Xfinity w Indianapolis. Busch wziął udział w pościgu o Puchar Sprint 2015. W drugim wyścigu w Phoenix Busch byłby jednym z czterech kierowców jadących na Homestead-Miami Speedway z szansą na wygranie mistrzostw Sprint Cup po tym, jak wyścig został zatrzymany przez NASCAR z powodu deszczu. W następny weekend na Homestead-Miami Speedway Busch wygrał wyścig, a także swój pierwszy tytuł w Sprint Cup. On i brat Kurt dołączają do Bobby'ego i Terry'ego Labonte jako jedyni bracia w topowej serii NASCAR, którzy wygrali mistrzostwa. To były drugie mistrzostwa dla bolidu nr 18. Busch zakończył sezon z 5 zwycięstwami, 12 najlepszymi piątkami i 16 najlepszymi dziesiątkami w zaledwie 25 startach. Były to pierwsze mistrzostwa dla producenta Toyoty i czwarte dla właściciela zespołu Joe Gibbsa.

13 maja 2016 r. JGR ogłosił, że Busch poprowadzi samochód numer 75 tylko w wyścigu All-Star, aby uczcić 75. rocznicę M&Ms.

Busch zakończył rok 2016 z czterema zwycięstwami, zdobył 4 mistrzostwo i zajął trzecie mice w końcowej klasyfikacji.

W 2017 Busch miał pecha, zwłaszcza na początku sezonu, ponieważ JGR również miał problemy ze znalezieniem prędkości. Jednak podniósł parę pod koniec sezonu i wygrał pięć wyścigów, zaczynając od drugiego wyścigu Pocono, tydzień po tym, jak został rozbity, prowadząc w Indianapolis. Busch ponownie zdobył tytuł Championship 4, wygrywając w Martinsville i zajmując drugie mice za Martinem Truexem Jr. zarówno w wyścigu Homestead, jak i w końcowej klasyfikacji.

Kyle Busch nr 18 na Richmond Raceway w 2019 roku

W 2018 roku Busch miał prawdopodobnie najlepszy sezon w serii pucharów, zdobywając osiem zwycięstw, w tym trzy z rzędu w Teksasie, Bristolu i Richmond. Zdominował także 2018 Coca-Cola 600 w Charlotte, stając się pierwszym kierowcą, który wygrał wszystkie cztery etapy. Piąte zwycięstwo Buscha miało mice w Chicagoland, gdzie na ostatnim okrążeniu pokonał Kyle'a Larsona, wykonując podskok i bieg. Jego szóstym zwycięstwem był drugi wyścig Pocono, w którym pokonał kolegę z drużyny Daniela Suareza w kilku późnych wznowieniach. Busch wygrał również jesienny wyścig w Richmond, aby zamiatać wyścigi w Richmond w 2018 roku. Jego ostatnim zwycięstwem był przedostatni wyścig w Phoenix, który zapewnił mu mice w Championship 4. Niestety na Homestead jego samochód był zauważalnie wolnizy niż jego trzech rywali o mistrzostwo i zajął czwarte mice w wyścigu oraz w końcowej klasyfikacji.

Busch rozpoczął sezon 2019, zajmując drugie mice w wyścigu Daytona 500, za kolegą z drużyny Dennym Hamlinem . W Atlancie i Las Vegas regularnie zajmował mica w pierwszej dziesiątce, zanim strzelił swoje pierwsze zwycięstwo w sezonie w Phoenix . Busch wygrał także w Kalifornii i Bristolu, aby utrzymać swoją punktową przewagę. Po wyścigu Bojangles Southern 500 w 2019 roku na torze Darlington Raceway Busch zdobył swoje drugie z rzędu mistrzostwo sezonu regularnego. Busch wygrał również 2019 Ford Ecoboost 400, zdobywając swój drugi tytuł w serii Monster Energy NASCAR Cup .

Busch rozpoczął sezon 2020 z 34. micem w Daytona 500 . Przed wyścigiem w Las Vegas zespół otrzymał 10 punktów kierowcy i właściciela za karę poziomu L1 podczas inspekcji przed wyścigiem. Busch zakończył sezon zasadniczy bez zwycięstwa, ale pozostał wystarczająco konsekwentny, aby przejść do play-offów. Seria złych finiszów w Talladega i Charlotte Roval spowodowała, że ​​został wyeliminowany z 8 rundy. Pomimo tego, że Busch nie był już czynnikiem mistrzostwa, Busch wygrał w Teksasie i zakończył sezon na ósmej pozycji z punktacją. Po sezonie szef ekipy Xfinity Series, Ben Beshore, zastąpił Stevensa, który został przeniesiony do zespołu nr 20 kierowanego przez Christophera Bella .

Po wygraniu tylko jednego wyścigu w 2020 roku, Busch otworzył sezon 2021, wygrywając Busch Clash na ostatnim okrążeniu. Ryan Blaney prowadził, a Chase Elliott był drugi, kiedy obaj zderzyli się na przedniej szykanie, co doprowadziło do tego, że Busch wyprzedził obu i wygrał swoje drugie starcie Buscha. Zdobył także dwa zwycięstwa w Kansas i Pocono, aby przejść do play-offów. Po rozbiciu się na 2021 Cook Out Southern 500, sfrustrowany Busch przejechał kilka pachołków bezpieczeństwa i prawie uderzył kilka osób w drodze do garażu, za co otrzymał grzywnę w wysokości 50 000 dolarów.

20 grudnia 2021 r. firma Mars, Inc. ogłosiła, że ​​opuści NASCAR po sezonie 2022.

Busch rozpoczął sezon 2022 od drugiego mica w wyścigu Busch Light Clash w Koloseum w 2022 roku, przegrywając z Joeyem Logano po prowadzeniu 65 ze 150 okrążeń wyścigu pokazowego. Zajął szóste mice w Daytona 500 w 2022 roku . Busch wygrał wyścig w Bristolu po tym, jak Tyler Reddick i Chase Briscoe zderzyli się ze sobą, zdobywając prowadzenie na ostatnim okrążeniu. Jego bieg w Darlington zakończył się nagle, gdy Brad Keselowski wysadził oponę i zderzył się z nim. Busch zaparkował swój samochód na drodze do pit stopu i odszedł, gdy przednie zawieszenie było zbyt uszkodzone, by mógł wrócić do garażu.

Wyniki samochodu nr 18

Rok Kierowca Nie. Robić 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 Właściciele Pts
1992 Dale Jarrett 18 Pogoń DZIEŃ
36
SAMOCHÓD
37
RCH
13
ATL
11
DAR
21
BRI
2
NWS
17
28 marca
TAL
7
CLT
12
DOV
27
SYN
39
POC
22
MCH
24
DZIEŃ
3
POC
10
TAL
21
GLN
15
MCH
8
BRI
17
DAR
6
RCH
25
DOV
12
MAR
23
NWS
10
CLT
24
SAMOCHÓD
15
PHO
20
ATL
10
19. 3251
1993 DZIEŃ
1
SAMOCHÓD
6
RCH
4
ATL
31
DAR
3
BRI
32
NWS
32
MAR
3
TAL
3
SYN
13
CLT
3
DOV
2
POC
19
MCH
4
DZIEŃ
8
NHA
4
POC
8
TAL
5
GLN
32
MCH
4
BRI
31
DAR
12
RCH
14
DOV
4
MAR
5
NWS
9
CLT
26
SAMOCHÓD
30
PHO
16
ATL
7
4. 4000
1994 DZIEŃ
35
SAMOCHÓD
18
RCH
10
35
_
DAR
4
BRI
36
NWS
25
MAR
21
TAL
21
SYN
12
CLT
4
DOV
29
POC
20
MCH
14
DZIEŃ
11
NHA
14
POC
10
TAL
39
IND
40
GLN
11
MCH
30
BRI
26
DAR
9
RCH
16
DOV
34
MAR
5
NWS
DNQ
CLT
1
SAMOCHÓD
12
PHO
9
ATL
9
16 3298
1995 Bobby Labonte DZIEŃ
30
SAMOCHÓD
2
RCH
30
ATL
2
DAR
27
BRI
32
NWS
15
MAR
10
TAL
5
SYN
13
CLT
1
DOV
2
POC
27
MCH
1
DZIEŃ
41
NHA
15
POC
35
TAL
31
IND
9
GLN
6
MCH
1
BRI
11
DAR
8
RCH
17
DOV
9
MAR
14
NWS
18
CLT
8
SAMOCHÓD
40
PHO
37
ATL
8
10th 3718
1996 DZIEŃ
17
SAMOCHÓD
33
RCH
23
ATL
31
DAR
2
BRI
7
NWS
10
8 marca
TAL
24
SYN
9
CLT
22
DOV
5
POC
41
MCH
12
DZIEŃ
40
NHA
31
POC
37
TAL
8
IND
24
GLN
5
MCH
6
BRI
32
DAR
6
RCH
11
DOV
4
MAR
21
NWS
13
CLT
40
SAMOCHÓD
6
PHO
9
ATL
1*
11 3590
1997 Pontiac DZIEŃ
21
SAMOCHÓD
14
RCH
8
ATL
4
DAR
5
TEKST
3
BRI
34
8 marca
SYN
20
TAL
3
CLT
6
DOV
40
POC
31
MCH
9
KAL
6
DZIEŃ
10
NHA
27
POC
11
IND
2
GLN
37
MCH
6
BRI
8
DAR
7
RCH
34
NHA
15
DOV
4
MAR
27
CLT
2*
TAL
2
SAMOCHÓD
11
PHO
23
ATL
1*
7th 4101
1998 DZIEŃ
2
SAMOCHÓD
33
LVS
19
ATL
1
DAR
23
BRI
34
TEX
8
MAR
15
TAL
1
KAL
38
CLT
3
DOV
4
RCH
8
MCH
7
POC
15
SYN
4
NHA
11
POC
4
IND
3
GLN
10
MCH
2
BRI
25
NHA
7
DAR
15
RCH
35
DOV
4
MAR
10
CLT
39
TAL
6
DZIEŃ
2
PHO
23
SAMOCHÓD
15
ATL
43
6. 4180
1999 DZIEŃ
25
SAMOCHÓD
3
LVS
5
ATL
2
DAR
10
TEKST
3
BRI
37
24 marca
TAL
4
KAL
3
RCH
3
CLT
2
DOV
1
MCH
5
POC
1
SYN
27
DZIEŃ
5
NHA
38
POC
1
IND
2
GLN
24
MCH
1
BRI
26
DAR
19
RCH
2
NHA
3
DOV
5
8 marca
CLT
2*
TAL
7
SAMOCHÓD
3
PHO
3
DOM
2*
ATL
1*
2. 5061
2000 DZIEŃ
6
SAMOCHÓD
1*
LVS
5
ATL
2
DAR
13
BRI
6
TEKST
3
12 marca
TAL
21
KAL
2
RCH
26
CLT
2
DOV
3
MCH
3
POC
13
SYN
4
DZIEŃ
12
NHA
9
POC
6
IND
1
GLN
5
MCH
3
BRI
15
DAR
1
RCH
15
NHA
2
DOV
5
MAR
10
CLT
1
TAL
12
SAMOCHÓD
20
PHO
5
DOM
4
ATL
5
1st 5130
2001 DZIEŃ
40
SAMOCHÓD
2
LVS
29
ATL
33
DAR
11
BRI
13
TEX
42
8 marca
TAL
5
KAL
22
RCH
10
CLT
5
DOV
12
MCH
13
POC
8
SYN
7
DZIEŃ
5
CHI
39
NHA
7
POC
1
IND
15
GLN
9
19 marca
BRI
8
DAR
3
RCH
6
DOV
36
KAN
29
CLT
10
MAR
4
TAL
22
PHO
12
SAMOCHÓD
9
DOM
8
ATL
1
NHA
3
6. 4561
2002 DZIEŃ
34
SAMOCHÓD
3
LVS
12
ATL
37
DAR
21
BRI
5
TEKST
30
MAR
1
TAL
41
KAL
34
RCH
32
CLT
14
DOV
16
POC
25
MCH
24
SYN
13
DZIEŃ
32
CHI
18
NHA
13
POC
11
IND
11
GLN
23
MCH
13
BRI
9
DAR
15
RCH
32
NHA
5
DOV
41
KAN
22
TAL
25
CLT
2
12 marca
ATL
13
SAMOCHÓD
7
PHO
39
DOM
29
16 3810
2003 Pogoń DZIEŃ
41
SAMOCHÓD
16
LVS
4
ATL
1*
DAR
37
BRI
3
TEKST
37
TAL
32
MAR
2
KAL
2
RCH
2
CLT
3
DOV
3
POC
17
MCH
2
SYN
9
DZIEŃ
5
CHI
36
NHA
14
POC
30
IND
22
GLN
14
MCH
37
BRI
27
DAR
7
RCH
6
NHA
16
DOV
31
TAL
11
KAN
17
CLT
6
MAR
41
ATL
5
PHO
36
SAMOCHÓD
8
DOM
1
ósmy 4377
2004 DZIEŃ
11
SAMOCHÓD
25
LVS
8
ATL
18
DAR
2
BRI
33
TEX
25
MAR
2
TAL
10
KAL
5
RCH
3
CLT
13
DOV
25
POC
3
MCH
8
SYN
33
DZIEŃ
7
CHI
18
NHA
17
POC
29
IND
15
GLN
11
MCH
26
BRI
16
KAL
20
RCH
16
NHA
18
DOV
14
TAL
35
KAN
16
CLT
17
MAR
18
ATL
20
PHO
9
DAR
9
DOM
12
12. 4277
2005 DZIEŃ
43
KAL
13
LVS
41
ATL
37
BRI
22
MAR
33
TEKST
38
PHO
6
TAL
23
DAR
17
RCH
8
CLT
2
DOV
38
POC
26
MCH
14
SYN
18
DZIEŃ
35
CHI
13
NHA
3
POC
8
IND
40
GLN
36
MCH
16
BRI
21
KAL
20
RCH
22
NHA
24
DOV
32
TAL
11
KAN
39
CLT
18
MAR
4
ATL
31
TEX
26
PHO
5
DOM
34
24. 3488
2006 JJ Yeley DZIEŃ
41
KAL
8
LVS
17
ATL
15
BRI
33
MAR
20
TEKST
35
PHO
28
TAL
11
RCH
22
DAR
26
CLT
20
DOV
42
POC
15
MCH
40
SYN
33
DZIEŃ
37
CHI
10
NHA
12
POC
11
IND
34
GLN
33
MCH
37
BRI
31
KAL
19
RCH
13
NHA
8
DOV
30
KAN
41
TAL
32
CLT
29
MAR
31
ATL
16
TEKST
20
PHO
20
DOM
30
29. 3220
2007 DZIEŃ
12
KAL
13
LVS
18
ATL
22
BRI
36
MAR
23
TEX
43
PHO
21
TAL
19
RCH
14
DAR
18
CLT
2
DOV
37
POC
17
MCH
28
SYN
21
NHA
22
DZIEŃ
20
CHI
35
IND
36
POC
35
GLN
18
MCH
25
BRI
13
KAL
29
RCH
10
NHA
10
DOV
33
KAN
14
TAL
18
CLT
13
MAR
42
35
_
TEKST
17
PHO
14
DOM
31
21. 3456
2008 Kyle Busch Toyota DZIEŃ
4*
KAL
4
LVS
11
ATL
1*
BRI
17
MAR
38
TEKST
3
PHO
10
TAL
1
RCH
2
DAR
1*
CLT
3
DOV
1
POC
43
MCH
13
SYN
1*
NHA
25
DZIEŃ
1
CHI
1*
IND
15
POC
36
GLN
1*
MCH
2
BRI
2*
KAL
7
RCH
15
NHA
34
DOV
43
KAN
28
TAL
15
CLT
4
29 marca
ATL
5
TEX
6
PHO
8
DOM
19
10th 6186
2009 DZIEŃ
41*
KAL
3
LVS
1
ATL
18
BRI
1*
24 marca
TEKST
18
PHO
17
TAL
25*
RCH
1
DAR
34
CLT
6*
DOV
23
POC
22
MCH
13
SYN
22
NHA
7
DZIEŃ
14
CHI
33
IND
38
POC
16
GLN
4
MCH
23
BRI
1
ATL
13
RCH
5
NHA
5
DOV
31
KAN
12
KAL
24
CLT
8
MAR
4
TAL
15
TEKST
11*
PHO
12
DOM
8
13th 4457
2010 DZIEŃ
14
KAL
14
LVS
15
ATL
25
BRI
9
MAR
22
PHO
8*
TEKST
3
TAL
9
RCH
1*
DAR
7
DOV
1
CLT
3
POC
2
MCH
20
SYN
39
NHA
11
DZIEŃ
40
CHI
17
IND
8
POC
23
GLN
8
MCH
18
BRI
1*
ATL
5
RCH
2
NHA
9
DOV
6
KAN
21
KAL
35
CLT
2*
MAR
4
TAL
25
TEX
32
PHO
13
DOM
32
ósmy 6182
2011 DZIEŃ
8
PHO
2
LVS
38
BRI
1
KAL
3*
3 marca
*
TEKST
16
TAL
35
RCH
1*
DAR
11
DOV
4
CLT
32
KAN
12
POC
3
MCH
3
SYN
11
DZIEŃ
5
KEN
1*
NHA
36
IND
10
POC
2
GLN
3*
MCH
1
BRI
14
ATL
23
RCH
6
CHI
22
NHA
11
DOV
6
KAN
11
CLT
2*
TAL
33
27 marca
*
PHO
36
DOM
23
12. 2246
Michael McDowell TEKST
33
2012 Kyle Busch DZIEŃ
17
PHO
6
LVS
23
BRI
32
KAL
2*
MAR
36
TEKST
11
KAN
10
RCH
1
TAL
2
DAR
4
CLT
3
DOV
29
POC
30
MCH
32
SYN
17
KEN
10*
DZIEŃ
24
NHA
16
IND
2
POC
33
GLN
7*
MCH
13
BRI
6
ATL
6
RCH
16
CHI
4
NHA
28
DOV
7*
TAL
3
CLT
5
KAN
31
MAR
2
TEKST
3
PHO
3*
DOM
4*
13th 1133
2013 DZIEŃ
34
PHO
23
LVS
4
BRI
2
KAL
1*
MAR
5
TEKST
1*
KAN
38
RCH
24
TAL
37
DAR
6*
CLT
38
DOV
4*
POC
6
MCH
4
SYN
35
KEN
5
DZIEŃ
12
NHA
2
IND
10
POC
8
GLN
1
MCH
31
BRI
11
ATL
1
RCH
19
CHI
2
NHA
2
DOV
5
KAN
34
CLT
5
TAL
5
MAR
15
TEKST
13
PHO
7
DOM
7
4. 2364
2014 DZIEŃ
19
PHO
9
LVS
11
BRI
29
KAL
1
MAR
14
TEKST
3
DAR
6
RCH
3
TAL
12
KAN
15
CLT
9
DOV
42
POC
12
MCH
41
SYN
25
KEN
2
DZIEŃ
28
NHA
2
IND
2
POC
42
GLN
40
MCH
39
BRI
36
ATL
16
RCH
14
CHI
7
NHA
8
DOV
10
KAN
3
CLT
5
TAL
40
11 marca
TEX
4
FO
34
DOM
39
10th 2285
2015 Matt Crafton DZIEŃ
18
1st 5043
David Ragan ATL
18
LVS
22
PHO
21
KAL
18
MAR
5
TEKST
13
BRI
41
RCH
23
TAL
38
Erik Jones KAN
40
Kyle Busch CLT
11
DOV
36
POC
9
MCH
43
SYN
1
DZIEŃ
17
KEN
1*
NHA
1
IND
1
POC
21
GLN
2
MCH
11
BRI
8*
DAR
7
RCH
2
CHI
9*
NHA
37
DOV
2
CLT
20
KAN
5
TAL
11
MAR
5
TEX
4
PHO
4
DOM
1
2016 DZIEŃ
3
ATL
3
LVS
4
PHO
4
KAL
25
MAR
1*
TEKST
1
BRI
38
RCH
2
TAL
2
KAN
1
DOV
30
CLT
33
POC
31
MCH
40
SYN
7
DZIEŃ
2
KEN
12
NHA
8*
IND
1*
POC
9
GLN
6
BRI
39*
19 marca
DAR
11
RCH
9
CHI
8
NHA
3
DOV
2
CLT
6
KAN
5
TAL
30
MAR
5
TEX
5
PHO
2
DOM
6
3rd 5035
2017 DZIEŃ
38
ATL
16
LVS
22
PHO
3*
KAL
8
2 marca
*
TEKST
15
BRI
35
RCH
16
TAL3
*
KAN
5
CLT
2
DOV
16
POC
9*
MCH
7
SYN
5
DZIEŃ
20
KEN
5
NHA
12
IND
34*
POC
1*
GLN
7
MCH
10
BRI
1
DAR
2
RCH
9
CHI
15
NHA
1*
DOV
1
CLT
29
TAL
27
KAN
10*
MAR
1*
TEKST
19
PHO
7
DOM
2
2. 5035
2018 DZIEŃ
25
ATL
7
LVS
2
PHO
2*
KAL
3
MAR
2
TEKST
1*
BRI
1
RCH
1
TAL
13
DOV
35
KAN
10
CLT
1*
POC
3
MCH
4
SYN
5
CHI
1
DZIEŃ
33
KEN
4
NHA
2
POC
1*
GLN
3
MCH
3
BRI
20
DAR
7
IND
8
LVS
7
RCH
1
CLT
32
DOV
8
TAL
26
KAN
2
MAR
4
TEKST
17
PHO
1*
DOM
4
4. 5033
2019 DZIEŃ
2
ATL
6
LVS
3
PHO
1*
KAL
1*
MAR
3
TEKST
10*
BRI
1
RCH
8
TAL
10
DOV
10
KAN
30
CLT
3
POC
1*
MCH
5
SYN
2
CHI
22
DZIEŃ
14
KEN
2*
NHA
8*
POC
9
GLN
11
MCH
6
BRI
4
DAR
3*
IND
37
LVS
19
RCH
2*
CLT
37
DOV
6
TAL
19
KAN
3
MAR
14
TEX
7
PHO
2
DOM
1*
1st 5040
2020 DZIEŃ
34
LVS
15
KAL
2
PHO
3
DAR
26
DAR
2
CLT
4
CLT
29
BRI
4
ATL
2
MAR
19
DOM
6
TAL
32
POC
5
POC
38
IND
6
KEN
21
TEX
4
KAN
11
NHA
38
MCH
5
MCH
4
DZIEŃ
37
DOV
3
DOV
11
DZIEŃ
33
DAR
7
RCH
6
BRI
2
LVS
6
TAL
27
CLT
30
KAN
5
TEKST
1*
9 marca
PHO
11
ósmy 2341
2021 DZIEŃ
14
DZIEŃ
35
DOM
10
LVS
3
PHO
25
ATL
5
BRI
17
MAR
10
RCH
8
TAL
18
KAN
1
DAR
3
DOV
27
Certyfikat Autentyczności
10
CLT
3
SYN
5
NSH
11
POC
2*
POC
1
ROA
3
ATL
2
NHA
37
GLN
4
IND
20
MCH
7
DZIEŃ
34
DAR
35
RCH
9
BRI
21
LVS
3
TAL
27
CLT
4
TEX
8
KAN
28
MAR
2
PHO
7
9th 2318
2022 DZIEŃ
6
KAL
14
LVS
4
PHO
7
ATL
33
Certyfikat Autentyczności
28
RCH
9
7 marca
BRI
1
TAL
3
DOV
7*
DAR
33
KAN
3
CLT
2
GTW
2*
SYN
30
NSH ROA ATL NHA POC IND MCH RCH GLN DZIEŃ DAR KAN BRI TEKST TAL CLT LVS DOM ZNISZCZYĆ PHO -* -*

Historia samochodu nr 19

Jak w latach 80. (2003–2004, 2007)

Przed rozszerzeniem działalności do czterech samochodów na pełen etat, JGR od czasu do czasu wystawiał czwarty samochód do celów badawczo-rozwojowych lub rozwoju kierowców. Mike Bliss prowadził kilka wyścigów dla JGR w latach 2003 i 2004 w samochodzie nr 80. W 2007 roku kierowca programistyczny Aric Almirola zadebiutował w NEXTEL Cup na 80 micu w Las Vegas, sponsorowany przez Joe Gibbs Drivena. Almirola startował na 31. micu, a po wypadku zajął 40. mice. Miał wziąć udział w wyścigu All-Star Race i Coca-Cola 600, ale miał wypadek treningowy i samochód został wycofany z obu wyścigów. Opuścił zespół później w sezonie dla Ginn Racing i Dale Earnhardt, Inc.

Jak 02 (2008-2009)

W 2008 roku 18-letni Joey Logano miał wystartować w kilku wyścigach pod koniec sezonu w ramach przygotowań do pełnego sezonu 2009. Logano jeździł nr 02 (rewersem 20), z odwróconym schematem Home Depot kolegi z drużyny Tony'ego Stewarta . Miał zadebiutować w Sprint Cup na torze Richmond International Raceway, ale kwalifikacje spadły z powodu huraganu Hanna . 02 ponownie podjęło próbę w Loudon i Atlancie, ale kwalifikacje zakończyły się deszczem również w obu wyścigach, co doprowadziło Logano do debiutu w powiązanym z JGR Hall of Fame Racing nr 96 w Loudon i przegapił wyścig w Atlancie. Logano wziął udział w wyścigu w swojej czwartej próbie z Gibbsem w Teksasie, startując 43. i ostatni i kończąc 40., kilka okrążeń w dół.

W 2009 roku Farm Bureau Insurance, który został wykluczony z Nationwide Series z powodu zasady Viceroy Rule, przeniósł się do sponsorowania 6 wyścigów Sprint Cup Series dla JGR, w tym 3 dla samochodu 02 w Charlotte w Teksasie i Homestead . David Gilliland został wybrany do prowadzenia samochodu w trzech imprezach, z najlepszym finiszem na 25. micu w Charlotte. Po sezonie 2009 Farm Bureau Insurance ogłosiło, że nie wrócą na sezon 2010.

Jak 81 (2013)

W 2013 roku Elliott Sadler został podpisany do prowadzenia trzech wyścigów na numerze 81 (rewers z 18) ze swoim byłym sponsorem w Robert Yates Racing, Mars, Inc., promującym w samochodzie nową gumę kofeinową Alert Energy . Sadler miał wystartować na torze Kansas Speedway, Talladega Superspeedway i trzecim niezapowiedzianym wyścigu. Umowa została zawarta po części w celu uniknięcia konfliktu w sprawie 18 samochodu ze sponsorem Kyle'a Buscha, Monster Energy . Dla Sadlera był to jego pierwszy start w Sprint Cup Series od Daytona 500 w 2012 roku i pierwsza okazja, odkąd został zmuszony do odrzucenia umowy na pół etatu w Michael Waltrip Racing w tym samym roku (ostatecznie przejął go kolega z zespołu 2013, Brian Vickers ). ) przez ówczesnego właściciela Richarda Childress . W Kansas wyszedł z wyścigu i rozbił się na trzecim zakręcie na 85 okrążeniu, spychając go na 40. mice. Nie udało mu się zakwalifikować na Talladega po deszczu zmył kwalifikacje i został ustalony przez punkty właściciela, ponieważ nr 81 był zbyt niski w punktach. Po wycofaniu Alert Energy z rynku firma Doublemint zasponsorowała samochód w Talladega.

Carl Edwards (2015-2016)
Carl Edwards w nr 19 na Martinsville Speedway w 2016 roku

Po tym, jak nie startował w 2014 roku, czwarty samochód powrócił na pełny etat w 2015 roku jako nr 19 z kierowcą Carla Edwardsa . Nowy partner Arris podpisał kontrakt na sponsorowanie 17 wyścigów, podczas gdy Stanley Black & Decker przeniósł się z Richard Petty Motorsports do sponsorowania 12 wyścigów. Comcast / Xfinity, Sport Clips i długoletni sponsor firmy Subway Restaurants również sponsorowały samochód. Darian Grubb powrócił do JGR jako szef załogi Edwardsa. Przed sezonem pucharowym Edwards i JGR zostali poinformowani, że ponieważ zespół nr 19 nie został utworzony do 2015 roku, nie kwalifikują się do jednego z 36 czarterów NASCAR przyznanych zespołom, które uczestniczyły w pełnym wymiarze godzin w Pucharze. Joe Gibbs Racing zdołał zapewnić Edwardsowi mice w każdym wyścigu sezonu 2016 NASCAR Sprint Cup, kupując czarter od nieistniejącego już Michaela Waltrip Racing . Edwards wygrał swój pierwszy wyścig z JGR w Charlotte w maju. Zaczynając na trzecim micu, prowadził w sumie 25 okrążeń, stosując strategię na paliwo, aby odnieść zwycięstwo. Wygrał także na torze Darlington Raceway i zakończył sezon na piątym micu pod względem punktów. Edwards wygrał trzy wyścigi w 2016 roku i awansował do czterech mistrzostw. Pod koniec wyścigu, Joey Logano nawiązał kontakt, powodując, że Edwards obrócił się i wyciągnął ostrzeżenie. Zająłby czwarte mice w punktach.

Daniel Suarez (2017-2018)

11 stycznia 2017 r. Edwards ogłosił, że odchodzi od NASCAR ze skutkiem natychmiastowym i ogłoszono, że mistrz Xfinity Series 2016, Daniel Suárez, zastąpi Edwardsa w bolidzie nr 19 startującym w wyścigu Daytona 500 w 2017 r. Suárez zajął 20. mice w wyścigu. punktów w swoim debiutanckim sezonie, ale stracił debiutanta roku z kolegą z drużyny Erikiem Jonesem . Suárez walczył przez cały sezon 2018 i zajął 21 mice w punktach.

Martin Truex Jr. (2019–obecnie)
Martin Truex Jr. na 19. micu na torze Sonoma Raceway w 2019 roku

7 listopada 2018 roku ogłoszono, że Martin Truex Jr. zastąpi Suareza w zespole nr 19. Ponadto w sezonie 2019 do zespołu dołączy szef załogi Truex, Cole Pearn z nieistniejącego już Furniture Row Racing . Truex Jr. przywiózł również do zespołu nr 19 wieloletnich sponsorów Bass Pro Shops i Auto-Owners Insurance .

W przeciwieństwie do swoich nowych kolegów z drużyny, sezon 2019 Truex rozpoczął się na niskim poziomie, kiedy został złapany w „ The Big One ” na Daytona 500, zajmując 35. mice. Zrobił pięć kolejnych mic w pierwszej dziesiątce i dwa w pierwszej dwudziestce, zanim wygrał swój pierwszy wyścig na krótkim torze w Richmond . Truex wygrał także w Dover, Charlotte i Sonoma . Po wyścigu kończącym sezon w Homestead, Truex zajął drugie mice za Kyle Busch w klasyfikacji 2019.

9 grudnia 2019 r. Pearn ogłosił, że rozstał się z JGR, aby wykorzystać możliwości poza sportem. Sezon 2020 Truex z nowym szefem załogi Jamesem Smallem przyniósł tylko jedno zwycięstwo w Martinsville . Podczas Playoffs został wyeliminowany po 1/8 finału i zajął siódme mice w klasyfikacji 2020.

W sezonie 2021 Truex odniósł zwycięstwa w Phoenix Martinsville i Darlington .

Wyniki samochodów nr 19

Rok Kierowca Nie. Robić 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 Właściciele Pts
2003 Mike Bliss 80 Pogoń DZIEŃ SAMOCHÓD LVS ATL DAR BRI TEKST TAL ZNISZCZYĆ KAL RCH CLT DOV POC MCH SYN DZIEŃ
26
CHI NHA POC IND GLN MCH BRI DAR RCH NHA DOV TAL
DNQ
KAN CLT ZNISZCZYĆ ATL PHO SAMOCHÓD DOM 65. 85
2004 DZIEŃ SAMOCHÓD LVS ATL DAR BRI TEKST ZNISZCZYĆ TAL KAL RCH CLT DOV POC MCH SYN DZIEŃ CHI
31
NHA POC IND GLN MCH BRI KAL RCH
4
NHA DOV TAL KAN CLT ZNISZCZYĆ ATL PHO DAR DOM 49. 407
2007 Aric Almirola DZIEŃ KAL LVS
41
ATL BRI ZNISZCZYĆ TEKST PHO TAL RCH DAR CLT DOV POC MCH SYN NHA DZIEŃ CHI IND POC GLN MCH BRI KAL RCH NHA DOV KAN TAL CLT ZNISZCZYĆ ATL TEKST PHO DOM 52. 357
2008 Joey Logano 02 Toyota DZIEŃ KAL LVS ATL BRI ZNISZCZYĆ TEKST PHO TAL RCH DAR CLT DOV POC MCH SYN NHA DZIEŃ CHI IND POC GLN MCH BRI KAL RCH
DNQ
NHA DOV KAN TAL CLT ZNISZCZYĆ ATL
DNQ
TEX
40
PHO DOM 56. 53
2009 David Gilliland DZIEŃ KAL LVS ATL BRI ZNISZCZYĆ TEKST PHO TAL RCH DAR CLT DOV POC MCH SYN NHA DZIEŃ CHI IND POC GLN MCH BRI ATL RCH NHA DOV KAN KAL CLT
25
ZNISZCZYĆ TAL TEX
28
PHO DOM
29
52. 243
2013 Elliott Sadler 81 DZIEŃ PHO LVS BRI KAL ZNISZCZYĆ TEKST KAN
40
RCH TAL
DNQ
DAR CLT DOV POC MCH SYN ROZPOZNAĆ DZIEŃ NHA IND POC GLN MCH BRI ATL RCH CHI NHA DOV KAN CLT TAL ZNISZCZYĆ TEKST PHO DOM 49. 4
2015 Carl Edwards 19 DZIEŃ
23
ATL
12
LVS
42
PHO
13
KAL
13
MAR
17
TEKST
10
BRI
24
RCH
19
TAL
32
KAN
20
CLT
1
DOV
19
POC
15
MCH
12
SYN
40
DZIEŃ
41
KEN
4
NHA
7
IND
13
POC
10
GLN
8
MCH
6
BRI
7
DAR
1
RCH
11
CHI
2
NHA
5
DOV
15
CLT
6
KAN
8
TAL
5
MAR
14
TEX
5
PHO
12
DOM
11
5th 2368
2016 DZIEŃ
5
ATL
5
LVS
18
PHO
2
KAL
7
6 marca
TEX
7
BRI
1*
RCH
1*
TAL
35
KAN
11
DOV
28
CLT
18
POC
8
MCH
6
SYN
4
DZIEŃ
25
KEN
2
NHA
20
IND
35
POC
8
GLN
15
BRI
6
MCH
7
DAR
19
RCH
32
CHI
15
NHA
6
DOV
14
CLT
12
KAN
2
TAL
29
MAR
36
TEKST
1
PHO
19
DOM
34
4. 5007
2017 Daniel Suarez DZIEŃ
29
ATL
21
LVS
20
PHO
7
KAL
7
MAR
32
TEKST
19
BRI
18
RCH
12
TAL
19
KAN
7
CLT
11
DOV
6
POC
15
MCH
24
SYN
16
DZIEŃ
17
KEN
18
NHA
6
IND
7
POC
7
GLN
3
MCH
37
BRI
15
DAR
38
RCH
7
CHI
12
NHA
8
DOV
8
CLT
6
TAL
15
KAN
36
MAR
15
TEKST
14
PHO
18
DOM
34
20. 777
2018 DZIEŃ
37
ATL
15
LVS
26
PHO
8
KAL
23
MAR
18
TEKST
29
BRI
11
RCH
10
TAL
10
DOV
3
KAN
28
CLT
15
POC
24
MCH
30
SYN
15
CHI
11
DZIEŃ
35
KEN
15
NHA
22
POC
2
GLN
4
MCH
11
BRI
18
DAR
29
IND
18
LVS
8
RCH
17
CLT
21
DOV
10
TAL
16
KAN
24
9 marca
TEX
28
PHO
36
DOM
30
21. 674
2019 Martina Truexa Jr. DZIEŃ
35
ATL
2
LVS
8
PHO
2
KAL
8
8 marca
TEKST
12
BRI
17
RCH
1*
TAL
20
DOV
1
KAN
19
CLT
1*
POC
35
MCH
3
SYN
1*
CHI
9
DZIEŃ
22
KEN
19
NHA
6
POC
3
GLN
2
MCH
4
BRI
13
DAR
15
IND
27
LVS
1
RCH
1
CLT
7
DOV
2
TAL
26
KAN
6
MAR
1*
TEX
6
PHO
6
DOM
2
2. 5035
2020 DZIEŃ
32
LVS
20
KAL
14
PHO
32
DAR
6
DAR
10
CLT
6
CLT
9
BRI
20
ATL
3
MAR
1
DOM
12
TAL
24
POC
6
POC
10
IND
38
KEN
2
TEKST
29
KAN
4
NHA
3
MCH
3
MCH
3
DZIEŃ
3
DOV
2
DOV
2
DZIEŃ
4
DAR
22*
RCH
2
BRI
24
LVS
4
TAL
23
CLT
7
KAN
9
TEKST
2
MAR
22
PHO
10
7th 2341
2021 DZIEŃ
25
DZIEŃ
12
DOM
3
LVS
6
PHO
1
ATL
9
BRI
19*
MAR
1
RCH
5
TAL
31
KAN
6
DAR
1*
DOV
19
Certyfikat Autentyczności
35
CLT
29
SYN
3
NSH
22
POC
18
POC
11
ROA
9
ATL
3
NHA
12
GLN
3*
IND
15
MCH
10
DZIEŃ
29
DAR
4
RCH
1
BRI
7
LVS
4
TAL
12
CLT
29
TEX
25
KAN
7
MAR
4
PHO
2
2. 5035
2022 DZIEŃ
13
KAL
13
LVS
8
PHO
35
ATL
8
Certyfikat Autentyczności
7
RCH
4
MAR
22
BRI
21
TAL
5
DOV
12
DAR
24
KAN
6
CLT
12
GTW
6
SYN
26
NSH ROA ATL NHA POC IND MCH RCH GLN DZIEŃ DAR KAN BRI TEKST TAL CLT LVS DOM ZNISZCZYĆ PHO -* -*

Historia samochodu nr 20

Tony Stewart (1999-2008)
Tony Stewart w swoim mistrzowskim samochodzie z 2005 roku na torze Infineon Raceway

Tony Stewart zadebiutował na 20. micu Home Depot Pontiac Grand Prix podczas Daytona 500 w 1999 roku, kwalifikując się na pole position. Wygrał trzy wyścigi w Richmond, Phoenix i Homestead, a także z wyróżnieniem Winston Open i Rookie of the Year NASCAR i zajął czwarte mice w punktach. Rok 2000 był rokiem wzlotów i upadków dla Stewarta, ponieważ wygrał sześć wyścigów, w tym oba wyścigi Dover, Martinsville, New Hampshire, Michigan i Homestead, ale zajął tylko szóste mice w punktach. 2001 był kolejnym dobrym rokiem dla Stewarta, kiedy wygrał Budweiser Shootout, Richmond, Infineon i Bristol i zajął drugie mice w klasyfikacji generalnej.

2002 był rokiem przełomowym dla Stewarta z wygranymi w Atlancie, Richmond i Watkins Glen wraz z Budweiser Shootout i drużyna zdobyła mistrzostwo w 2002 roku . Po przejściu JGR do Chevroleta w 2003 roku Stewart dwukrotnie wygrał z Pocono i Charlotte i zajął siódme mice w klasyfikacji punktowej. W sezonie 2004 Stewart zdobył dwa zwycięstwa i zajął szóste mice pod względem punktów w pierwszym w historii pościgu.

Stewart zdobył swoje drugie mistrzostwo w 2005 roku . Po wygraniu Gatorade Duel drużyna nie wygrała ponownie aż do Infineon, a następnie wygrała Pepsi 400 w Daytona, a następnie New Hampshire, Indianapolis i Watkins Glen i utrzymała mistrzostwo przez Chase.

Rok 2006 był statystycznie najgorszym sezonem Stewarta z JGR. Po wygranej wcześnie w Martinsville doznał kontuzji w Charlotte i został zastąpiony podczas Dover. Wygrał Pepsi 400 ponownie w Daytona, ale przegapił Chase. Podczas pościgu Stewart wygrał trzy wyścigi w Kansas, Atlancie i Teksasie i zajął 11. mice pod względem punktów. Rok 2007 był kolejnym dobrym rokiem dla niego i zespołu. Chociaż Stewart wygrał zarówno Budweiser Shootout, jak i Gatorade Duel, wczesny wrak zniszczył jego nadzieje na Daytona 500. On i zespół wygrali jednak trzy wyścigi w Chicagoland, Indianapolis i Watkins Glen i zajęli 6 mice w punktach.

Tony Stewart podczas swojego ostatniego sezonu z Gibbsem na Daytona International Speedway w 2008 roku

Po przejściu zespołu z Chevroleta na Toyotę osiągi Stewarta spadły, zdobywając dziesięć mic w pierwszej piątce i szesnaście w pierwszej dziesiątce. Jedynym zwycięstwem Stewarta w tym sezonie był 2008 AMP Energy 500 na Talladega. 9 czerwca 2008 r. Stewart został zwolniony z ostatniego roku swojego kontraktu z Joe Gibbs Racing, kończąc dwunastoletnią współpracę z organizacją, która obejmowała ponad 30 zwycięstw i dwa mistrzostwa serii Cup. Stewart przeniósł się do Haas CNC Racing, przemianowany na Stewart-Haas Racing po tym, jak kupił 50% udziałów od założyciela Gene'a Haasa, częściowo po to, by powrócić do długoletniego producenta Chevroleta.

Joey Logano (2009-2012)

25 sierpnia 2008 r. Joe Gibbs Racing ogłosił, że 18-letni Joey Logano zastąpi Stewarta na stanowisku kierowcy samochodu nr 20 w sezonie 2009, po tym, jak zadebiutował w NASCAR w maju 2008 r. i startował w skrótach Nationwide and Cup harmonogramy. Wieloletni szef załogi Greg Zipadelli pozostał w JGR przez debiutancki sezon Logano. Pierwsze zwycięstwo Logano miało mice w skróconym od deszczu Lenox Industrial Tools 301 na New Hampshire Motor Speedway po ryzyku związanym z zużyciem paliwa, stając się najmłodszym zwycięzcą w historii Cup Series. Logano pokonał byłych kierowców z otwartymi kołami, Maxa Papisa i Scotta Speeda, o nagrodę Rookie of the Year, z siedmioma pierwszymi dziesiątkami i 20 punktami na micu. Logano nie wygrał w 2010 roku i zajął 16. mice pod względem punktów.

W 2011 roku Logano ponownie nie wygrał i zajął 24. mice pod względem punktów. 13 października 2011 r. Joe Gibbs Racing ogłosił, że Home Depot zostanie głównym sponsorem samochodu Logano wraz z Dollar General . Dollar General sponsorował 12 wyścigów, podczas gdy pozostałe 22 były sponsorowane przez The Home Depot. Logano wygrał swój drugi wyścig w karierze w Pocono z pole position w Pocono 400 2012, wyprzedzając Marka Martina na trzy okrążenia przed metą.

Polek i zwycięski samochód Kensetha w Bristolu w 2015 r.
Matt Kenseth (2013-2017)

Od 2013 roku bolid nr 20 został przejęty przez Matta Kensetha, który opuścił Roush Fenway Racing, gdy Logano przeniósł się na 22. mice w Team Penske . Zespół odrodził się, gdy Kenseth wygrał pięć wyścigów w sezonie zasadniczym (Las Vegas, Kansas, Darlington, Kentucky i Bristol) i prowadził najwięcej okrążeń w kilku innych wyścigach (Daytona 500, Kansas, Richmond i Talladega). Kenseth wygrał także pierwsze dwa wyścigi Chase na Chicagoland Speedway i New Hampshire Motor Speedway, co dało zespołowi do siedmiu zwycięstw – co było większą liczbą zwycięstw w jednym sezonie niż samochód, który kiedykolwiek osiągnął ze Stewartem lub Logano.

We wrześniu 2014 roku ogłoszono, że Stanley Black & Decker opuści Richard Petty Motorsports, aby sponsorować JGR w Cup Series w 2015 roku. Ten ruch ponownie połączył Kensetha z marką DeWalt na sześć wyścigów jako główny i przez cały sezon jako współpracownik.

Kenseth wygrał Food City 500 za wsparcie Steve'a Byrnesa i Stand Up To Cancer w Bristolu w kwietniu, jego pierwsze zwycięstwo od 2013 roku. 3 listopada został zawieszony na dwa wyścigi po celowym zniszczeniu Logano w Martinsville . Erik Jones został zastąpiony kierowcą Kensetha w obu tych wyścigach, a Jones zajął w tych wyścigach 12. i 19. mice.

W 2016 roku Kenseth dwukrotnie wygrał w Dover i New Hampshire i zajął 5. mice pod względem punktów po tym, jak został rozbity, prowadząc w Phoenix przez Alexa Bowmana . Dollar General opuścił zespół pod koniec sezonu.

11 lipca 2017 r. JGR ogłosił, że Jones zastąpi Kensetha w samochodzie nr 20 w 2018 r. Podobnie jak jego koledzy z zespołu JGR, Kensethowi przeszkadzał pech i brak prędkości na początku roku. Odniósł swoje ostatnie zwycięstwo z Joe Gibbs Racing w Phoenix w listopadzie, po tym jak wyprzedził Chase Elliott w późnym wyścigu.

Erik Jones (2018-2020)
Erik Jones w nr 20 na torze Sonoma Raceway w 2018 roku

W 2018 roku Jones zdobył swoje pierwsze w karierze zwycięstwo w Pucharze w Coke Zero Sugar 400 w Daytona i dotarł do Playoffs, dopóki nie został wyeliminowany po Bank of America Roval 400 w Charlotte . Jones zakończył sezon na 15 micu w punktach.

Jones rozpoczął sezon 2019, zajmując trzecie mice w Daytona 500, za kolegami z drużyny Dennym Hamlinem i Kyle Busch . 2 września 2019 r. Jones zdobył swoje drugie w karierze zwycięstwo w Cup Series w Darlington, zapewniając go w 2019 Playoffs. Podczas play-off Jones zajął czwarte mice w Richmond, ale został zdyskwalifikowany, gdy podczas kontroli po wyścigu wykryto w jego samochodzie problem z ustawieniem tylnych kół. Po raz kolejny został wyeliminowany po Bank of America Roval w Charlotte z powodu incydentu z wieloma samochodami, który przebił jego chłodnicę.

Jones rozpoczął rok 2020 od wygranej w Busch Clash ; pomimo udziału w trzech wypadkach pod koniec wyścigu, kolejne wraki na boisku doprowadziły do ​​wielu prób dogrywki. W trzeciej dogrywce Jones otrzymał push od Hamlina na ostatnim okrążeniu, aby wygrać. 18 maja 2020 r., po wyścigu The Real Heroes 400 w Darlington w 2020 r., szef załogi Chris Gayle został zawieszony na jeden wyścig i ukarany grzywną w wysokości 20 000 USD po tym, jak odkryto, że podczas kontroli po wyścigu dwie nakrętki nie były bezpiecznie zabezpieczone. Inżynier wyścigowy Seth Chavka został ogłoszony, aby przejąć obowiązki Gayle'a na Toyocie 500 2020 w Darlington. Jones przegapił Playoffs, nie wygrał i zajął 17. mice w końcowej klasyfikacji.

Christopher Bell (2021-obecnie)

6 sierpnia 2020 r. potwierdzono, że Erik Jones nie wróci do samochodu nr 20 w 2021 r. Cztery dni później ogłoszono zastępcę Jonesa Christophera Bella . 21 lutego 2021 r. Bell wyprzedził Joeya Logano z dwoma okrążeniami do końca na torze Daytona Road Course i odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w karierze z zespołem, po raz pierwszy, gdy samochód nr 20 wrócił na pas zwycięstwa od 2019 Bojangles Southern 500 z Jonesem za kierownicą, 48 wyścigów temu. Podczas play-offów Bell dotarł do 1/8 finału, ale zmagał się ze słabym finiszem w Las Vegas, ale odbił się na piątym micu w Talladega . Po wyścigu Charlotte Roval został wyeliminowany z 1/8 finału.

Wyniki samochodu nr 20

Rok Kierowca Nie. Robić 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 Właściciele Pts
1999 Tony Stewart 20 Pontiac DZIEŃ
28
SAMOCHÓD
12
LVS
36
ATL
11
DAR
6
TEX
6
BRI
15
MAR
20
TAL
5
KAL
4
RCH
15
CLT
4
DOV
4*
MCH
9
POC
6
SYN
15
DZIEŃ
6
NHA
10*
POC
4
IND
7
GLN
6
MCH
3
BRI
5*
DAR
12
RCH
1*
NHA
2
DOV
2
MAR
41
CLT
19
TAL
6
SAMOCHÓD
12
PHO
1*
DOM
1
ATL
15
4. 4774
2000 DZIEŃ
17
SAMOCHÓD
4
LVS
2
ATL
34
DAR
4
BRI
42
TEX
9
6 marca
TAL
34
KAL
10
RCH
8
CLT
14
DOV
1*
MCH
1
POC
6
SYN
10
DZIEŃ
6
NHA
1*
POC
26
IND
5
GLN
6
MCH
41
BRI
2
DAR
9
RCH
6
NHA
23
DOV
1*
MAR
1
CLT
4
TAL
27
SAMOCHÓD
7
PHO
14
DOM
1*
ATL
38
6. 4570
2001 DZIEŃ
36
SAMOCHÓD
4
LVS
12
ATL
27
DAR
16
BRI
25
TEKST
23
7 marca
TAL
2
KAL
4
RCH
1
CLT
3
DOV
7
MCH
25
POC
7
SYN
1
DZIEŃ
26
CHI
33
NHA
5
POC
3
IND
17
GLN
26
MCH
27
BRI
1
DAR
4
RCH
7
DOV
5
KAN
8
CLT
2
MAR
41
TAL
2
PHO
5
SAMOCHÓD
7
DOM
19*
ATL
9
NHA
5
2. 4763
2002 DZIEŃ
43
SAMOCHÓD
4
LVS
5*
ATL
1*
DAR
36
BRI
15
TEX
5
3 marca
*
TAL
29
KAL
29
RCH
1
CLT
6
DOV
11
POC
7
MCH
16
SYN
2
DZIEŃ
39
CHI
3
NHA
39
POC
7
IND
12
GLN
1*
MCH
2
BRI
24
DAR
8
RCH
30
NHA
3
DOV
5
KAN
8
TAL
2
CLT
3
11 marca
ATL
4
SAMOCHÓD
14
PHO
8
DOM
18
1st 4800
2003 Pogoń DZIEŃ
7
SAMOCHÓD
20
LVS
5
ATL
5
DAR
10
BRI
26
TEKST
34
TAL
25
6 marca
KAL
41*
RCH
41
CLT
40
DOV
4
POC
1
MCH
8
SYN
12
DZIEŃ
21
CHI
2*
NHA
22
POC
37
IND
12*
GLN
11
MCH
3
BRI
23
DAR
12
RCH
27
NHA
20
DOV
3
TAL
3
KAN
4
CLT
1*
MAR
3
ATL
2*
PHO
18
SAMOCHÓD
9
DOM
7
7th 4549
2004 DZIEŃ
2*
SAMOCHÓD
26
LVS
3
ATL
7*
DAR
17
BRI
24
TEX
8
MAR
14
TAL
22
KAL
16
RCH
4
CLT
9
DOV
2*
POC
27
MCH
24
SYN
15
DZIEŃ
5
CHI
1*
NHA
5
POC
35
IND
5
GLN
1*
MCH
9
BRI
19
KAL
18
RCH
19
NHA
39
DOV
6
TAL
6
KAN
14
CLT
10
MAR
15
ATL
9
PHO
8
DAR
17
DOM
4
6. 6326
2005 DZIEŃ
7*
KAL
17
LVS
10
ATL
17
BRI
3
26 marca
*
TEKST
31
PHO
33
TAL
2
DAR
10
RCH
2
CLT
24
DOV
15
POC
29
MCH
2*
SYN
1*
DZIEŃ
1*
CHI
5
NHA
1*
POC
7
IND
1*
GLN
1*
MCH
5
BRI
8
KAL
5
RCH
7
NHA
2*
DOV
18
TAL2
*
KAN
4
CLT
25
2 marca
*
ATL
9
TEX
6
PHO
4
DOM
15
1st 6533
2006 DZIEŃ
5
KAL
43
LVS
21
ATL
5
BRI
12*
MAR
1*
TEKST
3*
PHO
2
TAL
2
RCH
6
DAR
12
CLT
42
DOV
25
POC
3
MCH
41
SYN
28
DZIEŃ
1*
CHI
32
NHA
37
POC
7
IND
8
GLN
2
MCH
3
BRI
22
KAL
9
RCH
18
NHA
2
DOV
33
KAN
1
TAL
22
CLT
13
MAR
4
ATL
1*
TEKST
1*
PHO
14
DOM
15
11 4727
2007 DZIEŃ
43
KAL
8
LVS
7
ATL
2
BRI
35*
7 marca
TEX
25
PHO
2*
TAL
28
RCH
8
DAR
6
CLT
6
DOV
40
POC
5
MCH
3
SYN
6
NHA
12
DZIEŃ
38
CHI
1*
IND
1*
POC
6
GLN
1
MCH
10
BRI
4
KAL
13
RCH
2
NHA
3
DOV
9
KAN
39
TAL
8
CLT
7
MAR
13
30
_
TEKST
11
PHO
4
DOM
30
6. 6242
2008 Toyota DZIEŃ
3
KAL
7
LVS
43
ATL
2
BRI
14*
MAR
5
TEX
7
PHO
14
TAL
38*
RCH
4
DAR
21
CLT
18
DOV
41
POC
35
MCH
5
SYN
10
NHA
13*
DZIEŃ
20
CHI
5
IND
23
POC
2
GLN
2
MCH
12
BRI
8
KAL
22
RCH
2
NHA
8
DOV
11
KAN
40
TAL
1*
CLT
11
MAR
26
ATL
17
TEKST
16
PHO
22
DOM
9
9th 6202
2009 Joey Logano DZIEŃ
43
KAL
26
LVS
13
30
_
BRI
38
MAR
32
TEKST
30
PHO
21
TAL
9
RCH
19
DAR
9
CLT
9
DOV
15
POC
23
MCH
25
SYN
19
NHA
1
DZIEŃ
19
CHI
18
IND
12
POC
27
GLN
16
MCH
7
BRI
34
ATL
22
RCH
14
NHA
21
DOV
42
KAN
28
KAL
14
CLT
5
12 marca
TAL
3
TEKST
19
PHO
21
DOM
24
20. 3791
2010 DZIEŃ
20
KAL
5
LVS
6
35
_
BRI
27
MAR
2
PHO
10
TEX
28
TAL
36
RCH
16
DAR
27
DOV
10
CLT
13
POC
13
MCH
10
SYN
33
NHA
9
DZIEŃ
29
CHI
19
IND
9
POC
25
GLN
33
MCH
10
BRI
18
ATL
27
RCH
4
NHA
35
DOV
3
KAN
17
KAL
11
CLT
7
6 marca
TAL
5
TEX
4
PHO
3
DOM
39
16 4185
2011 DZIEŃ
23
PHO
33
LVS
23
BRI
23
KAL
25
MAR
13
TEX
24
TAL
10
RCH
11
DAR
35
DOV
27
CLT
3
KAN
23
POC
11
MCH
18
SYN
6
DZIEŃ
3
KEN
14
NHA
4
IND
25
POC
26
GLN
5
MCH
21
BRI
13
ATL
24
RCH
35
CHI
16
NHA
14
DOV
29
KAN
29
CLT
12
TAL
24
MAR
18
TEKST
37
PHO
11
DOM
19
24. 902
2012 DZIEŃ
9
PHO
10
LVS
16
BRI
16
KAL
24
MAR
23
TEKST
19
KAN
15
RCH
24
TAL
26
DAR
10
CLT
23
DOV
8
POC
1*
MCH
35
SYN
10
KEN
22
DZIEŃ
4
NHA
14
IND
33
POC
13
GLN
32
MCH
31
BRI
8
ATL
18
RCH
30
CHI
7
NHA
8
DOV
10
TAL
32
CLT
9
KAN
19
MAR
16
TEKST
11
PHO
27
DOM
14
17. 965
2013 Matt Kenseth DZIEŃ
37*
PHO
7
LVS
1
BRI
35
KAL
7
MAR
14
TEKST
12
KAN
1*
RCH
7*
TAL
8*
DAR
1
CLT
15
DOV
40
POC
25
MCH
6
SYN
19
KEN
1
DZIEŃ
33
NHA
9
IND
5
POC
22
GLN
23
MCH
15
BRI
1*
ATL
12
RCH
6
CHI
1*
NHA
1*
DOV
7
KAN
11
CLT
3
TAL
20
2 marca
*
TEX
4
PHO
23
DOM
2
2. 2400
2014 DZIEŃ
6
PHO
12
LVS
10
BRI
13*
KAL
4
6 marca
TEX
7
DAR
4
RCH
5
TAL
37
KAN
10
CLT
3
DOV
3
POC
25
MCH
14
SYN
42
KEN
4
DZIEŃ
20
NHA
4
IND
4
POC
38
GLN
9
MCH
38
BRI
3
ATL
2
RCH
41
CHI
10
NHA
21
DOV
5
KAN
13
CLT
19
TAL
2
6 marca
TEX
25
PHO
3
DOM
6
7th 2334
2015 DZIEŃ
35
ATL
5
LVS
9
PHO
16
KAL
31
MAR
4
TEKST
23
BRI
1
RCH
7
TAL
25
KAN
6
CLT
4
DOV
39
POC
6
MCH
4
SYN
21
DZIEŃ
23
KEN
5
NHA
7
IND
7
POC
1
GLN
4
MCH
1*
BRI
42
DAR
21
RCH
1*
CHI
5
NHA
1
DOV
7
CLT
42
KAN
14*
TAL
26
MAR
38
DOM
7
15. 2234
Erik Jones TEKST
12
PHO
19
2016 Matt Kenseth DZIEŃ
14
ATL
19
LVS
37
PHO
7
KAL
19
MAR
15
TEKST
11
BRI
36
RCH
7
TAL
23
KAN
4
DOV
1
CLT
7
POC
7
MCH
14
SYN
20
DZIEŃ
28
KEN
8
NHA
1
IND
2
POC
17
GLN
10
BRI
37
MCH
13
DAR
6
RCH
38
CHI
9
NHA
2
DOV
5
CLT
2
KAN
9*
TAL
28
4 marca
*
TEX
7
PHO
21
DOM
7
5th 2330
2017 DZIEŃ
40
ATL
3
LVS
9
PHO
37
KAL
36
9 marca
TEKST
16
BRI
4
RCH
23*
TAL
24
KAN
12
CLT
4
DOV
12
POC
10
MCH
11
SYN
20
DZIEŃ
27
KEN
17
NHA
4
IND
5
POC
9
GLN
2
MCH
24
BRI
4
DAR
6
RCH
38
CHI
9
NHA
3
DOV
11
CLT
11
TAL
14
KAN
37
9 marca
TEX
4
PHO
1
DOM
8
7th 2344
2018 Erik Jones DZIEŃ
36
ATL
11
LVS
8
PHO
9
KAL
7
MAR
17
TEX
4
BRI
26
RCH
13
TAL
39
DOV
18
KAN
7
CLT
19
POC
29
MCH
15
SYN
7
CHI
6
DZIEŃ
1
KEN
7
NHA
16
POC
5
GLN
5
MCH
13
BRI
5
DAR
8
IND
2
LVS
40
RCH
11
CLT
30
DOV
4
TAL
8
KAN
4
MAR
26
TEX
4
PHO
17
DOM
30
15. 2820
2019 DZIEŃ
3
ATL
7
LVS
13
PHO
29
KAL
19
MAR
30
TEX
4
BRI
24
RCH
14
TAL
19
DOV
6
KAN
3
CLT
40
POC
3
MCH
31
SYN
8
CHI
7
DZIEŃ
23
KEN
3
NHA
3
POC
2
GLN
4
MCH
18
BRI
22
DAR
1
IND
39
LVS
36
RCH
38
CLT
40
DOV
15
TAL
34
KAN
7
MAR
20
TEKST
10
PHO
7
DOM
3
16 2194
2020 DZIEŃ
18
LVS
23
KAL
10
PHO
28
DAR
8
DAR
5
CLT
11
CLT
26
BRI
5
ATL
28
MAR
20
DOM
21
TAL
5
POC
38
POC
3
IND
33
KEN
22
TEX
6
KAN
5
NHA
24
MCH
11
MCH
27
DZIEŃ
11
DOV
12
DOV
22
DZIEŃ
35
DAR
4
RCH
22
BRI
3
LVS
8
TAL
2
CLT
3
KAN
20
TEKST
21
12 marca
PHO
22
17. 873
2021 Christopher Bell DZIEŃ
16
DZIEŃ
1
DOM
20
LVS
7
PHO
9
ATL
21
BRI
34
7 marca
RCH
4
TAL
17
KAN
28
DAR
14
DOV
21
Certyfikat Autentyczności
38
CLT
24
SYN
24
NSH
9
POC
17
POC
32
ROA
2
ATL
8
NHA
2
GLN
7
IND
36
MCH
13
DZIEŃ
32
DAR
20
RCH
3
BRI
29
LVS
24
TAL
5
CLT
8
TEKST
3
KAN
8
MAR
17
PHO
9
12. 2279
2022 DZIEŃ
34
KAL
36
LVS
10
PHO
26
ATL
23
Certyfikat Autentyczności
3
RCH
6
MAR
20
BRI
7
TAL
22
DOV
4
DAR
6
KAN
5
CLT
5
GTW
9
SYN
27
NSH ROA ATL NHA POC IND MCH RCH GLN DZIEŃ DAR KAN BRI TEKST TAL CLT LVS DOM ZNISZCZYĆ PHO -* -*

Seria NASCAR Xfinity

Historia samochodu nr 11

Brian Scott na Road America w 2012 roku.
Brian Scott (2011-2012)

Zespół nr 11 zaczął ścigać się w 2011 roku. JGR podpisał dwuletni kontrakt z 22-letnim Brianem Scottem (byłym kierowcą nr 11 w Braun Racing ), z Kevinem Kiddem ogłoszonym jako szefem załogi, a Scott przywiózł sponsoring z jego rodzinnego Shore Lodge. Nowemu zespołowi ciągle przeszkadzał pech podczas wyścigów, mając 5 DNF w sezonie. Scott zdobył pole position, dwie czołowe piątki i siedem czołowych dziesiątek, kończąc na ósmym micu pod względem punktów. W 2012 roku Dollar General rozszerzył swoją umowę sponsorską z JGR, sponsorując samochód nr 11 przez cały sezon. Pomimo wykazania się szybkością, zespół nadal miał problemy z finiszowaniem wyścigów (7 DNF) i zajął 3 mice w Dover, a Scott zajął 9 mice w punktach.

Elliott Sadler (2013-2014)
Elliott Sadler na Road America w 2014 roku.

W 2013 roku Scotta zastąpił weteran Elliott Sadler, który w dwóch poprzednich sezonach zajął drugie mice w klasyfikacji mistrzowskiej. Sadler przywiózł ze sobą sponsoring od OneMain Financial od Richarda Childress Racing . Po wygraniu czterech wyścigów w 2012 roku Sadler nie wygrał w 2013 roku, chociaż zdobył 20 najlepszych 10 w drodze do czwartego mica. Sadler odniósł swoje pierwsze zwycięstwo dla JGR w Talladega w 2014 roku, prowadząc wyścig na 40 okrążeniach. 31 października 2014 roku ogłoszono, że Sadler odejdzie do programu Roush Fenway Racing Nationwide, zabierając ze sobą sponsoring OneMain. Punkty i załogę zespołu przeniesiono na 18. mice w sezonie 2015, a w 2016 r. przeniesiono je do Kaulig Racing dla Blake Kocha .

Wyniki samochodu nr 11

Joe Gibbs Racing nr 11
Wyniki NASCAR Xfinity Series
Rok Kierowca Nie. Robić 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 Właściciele Pts
2011 Brian Scott 11 Toyota DZIEŃ
34
PHO
9
LVS
14
BRI
12
KAL
13
TEKST
10
TAL
11
NSH
22
RCH
15
DAR
29
DOV
30
IOW
27
CLT
8
CHI
17
MCH
17
ROA
16
DZIEŃ
12
KEN
15
NHA
17
NSH
17
IRP
15
IOW
14
GLN
14
ZG
12
BRI
10
ATL
12
RCH
32
CHI
3
DOV
11
KAN
17
CLT
5
TEKST
12
PHO
41
DOM
9
15. 947
2012 DZIEŃ
37
PHO
14
LVS
34
BRI
35
KAL
4
TEKST
37
RCH
14
TAL
36
DAR
7
IOW
11
CLT
31
DOV
3
MCH
9
ROA
7
KEN
30
DZIEŃ
32
NHA
12
CHI
11
IND
14
IOW
18
GLN
10
CGV
24
BRI
34
ATL
11
RCH
28
CHI
10
KEN
11
DOV
7
CLT
8
KAN
26
TEKST
22
PHO
8
DOM
7
15. 853
2013 Elliott Sadler DZIEŃ
15
PHO
5
LVS
5
BRI
36
KAL
7
TEKST
13
RCH
6
TAL
11
DAR
2
CLT
13
DOV
28
IOW
3
MCH
8
ROA
9
KEN
2
DZIEŃ
3
NHA
18
CHI
4*
IND
13
IOW
8
GLN
5
MOH
6
BRI
10
ATL
18
RCH
8
CHI
19
KEN
14
DOV
5
KAN
10
CLT
36
TEX
7
PHO
8
DOM
16
7th 1090
2014 DZIEŃ
5
PHO
6
LVS
13
BRI
17
KAL
5
TEKST
10
DAR
2
RCH
6
TAL
1*
IOW
5
CLT
12
DOV
9
MCH
17
ROA
9
KEN
10
DZIEŃ
21
NHA
6
CHI
10
IND
15
IOW
10
GLN
7
MOH
7
BRI
29
ATL
10
RCH
8
CHI
6
KEN
13
DOV
5
KAN
7
CLT
9
TEX
9
PHO
3
DOM
9
6. 1154

Historia samochodu nr 18

Tony Stewart (1998)

Obecny samochód 18 znalazł się pod kontrolą JGR, kiedy właściciel Joe Gibbs kupił Pontiaca nr 44 sponsorowanego przez Shell Oil od swojego kierowcy Cup Series, Bobby'ego Labonte, który kierował zespołem pod jego kontrolą. Zespół zadebiutował pod szyldem Gibbsa na NAPA Auto Parts 300 w 1998 roku z kierowcą IndyCar Tonym Stewartem . Stewart zakwalifikował się na 9 micu, ale po wypadku zajął 31. mice. W następnym tygodniu na torze Rockingham Speedway Stewart zakwalifikował się na pole position, prowadził 60 okrążeń i zajął 2. mice. Stewart prowadził w tym roku łącznie 22 wyścigi, z pięcioma finiszami w pierwszej piątce i dwoma pole position. Labonte prowadził pięć wyścigów tym samochodem w 1998 roku, wygrywając Diamond Hill Plywood 200 .

MBNA lata (1999-2003)

Zespół przeszedł na 18. mice dzięki sponsorowaniu przez MBNA w 1999 roku. Labonte prowadził tylko jeden wyścig, zanim doznał kontuzji barku w wypadku kwalifikacyjnym w Darlington. Pod koniec roku Jason Leffler, podobnie jak Stewart, znakomity kierowca wyścigowy na otwartych kołach, prowadził w tym roku cztery wyścigi, a jego najlepszym finiszem było 20. mice w Memphis Motorsports Park . Leffler prowadził samochód w pełnym wymiarze godzin w 2000 roku, zdobywając pole position na Texas Motor Speedway i zajmując trzy mica w pierwszej dziesiątce. Po tym sezonie wyjechał na Cup Series z Chipem Ganassi Racing, a jego mice zajął Jeff Purvis . Purvis zaczął mocny i był siódmy w punktach, ale został zwolniony po GNC Live Well 250 z powodu problemów ze sponsorowaniem. Zastąpił go Mike McLaughlin, zajmując w tym sezonie siódme mice z punktacją. Pomimo wygranej w 2002 roku, awansował na czwarte mice pod względem punktów. Jednak właściciel Joe Gibbs chciał, aby jego syn Coy jeździł w pełnym wymiarze godzin, pozostawiając McLaughlin bez przejażdżki. W swoim debiutanckim sezonie Gibbs miał dwa mica w pierwszej dziesiątce i zajął drugie mice za Davidem Stremme w kategorii Rookie of the Year.

JJ Yeley (2004-2006)

Zespół ograniczył się do harmonogramu w niepełnym wymiarze godzin na rok 2004. W listopadzie 2003 r. JGR podpisał wieloletni kontrakt z bardzo reklamowanym mistrzem USAC JJ Yeleyem, rozpoczynając karierę w samochodach seryjnych od ośmiu imprez ARCA Menards Series i 10-12 wyścigów Busch Series w sezonie 2004. Firma Vigoro Lawn and Garden Products z Home Depot sponsorowałaby wysiłki Yeleya, debiutując w BGN w Las Vegas w marcu. W swoim pierwszym wyścigu Yeley zakwalifikował się na mocnym siódmym micu, ale ukończył wyścig na 23. i dwa okrążenia w dół. Yeley zakończył 17 wyścigów, zgarniając cztery mica w pierwszej dziesiątce i zajmując czwarte mice w rankingu Rookie of the Year, za przyszłymi kierowcami Pucharu Kyle Busch, Clint Bowyer i Paul Menard . Bobby Labonte prowadził dwa wyścigi z najlepszym finiszem na 7. pozycji, podczas gdy Denny Hamlin zajął mocne szóste mice w jesiennym wyścigu w Darlington . Yeley prowadził samochód w pełnym wymiarze godzin w 2005 roku, kończąc w pierwszej dziesiątce dwanaście razy i zajmując 11. mice pod względem punktów. Yeley kontynuował bieganie w pełnym wymiarze godzin w 2006 roku, zajmując 5. mice w klasyfikacji punktowej z trzema polami, dziewięcioma Top 5, 22 Top 10 i 27 Top 15. Yeley ogłosił w Daytona, że ​​będzie jeździł Chevroletem nr 1 sponsorowanym przez Miccosukee Gaming and Resorts dla Phoenix Racing w 2007 NASCAR Busch Series .

Wielu kierowców (2007)

W styczniu 2007 roku były kierowca rozwoju Brewco Motorsports i wyróżniający się w ARCA Brad Coleman podpisał kontrakt z bolidem nr 18 w 17 z 35 wyścigów, a jego wysiłki sponsorował Carino's Italian Grill . Kevin Conway podpisał kontrakt na osiem wyścigów, które rozpoczęły się w Bristolu w marcu ze sponsorowaniem Z-Line Designs, podczas gdy Tony Stewart i kierowca rozwojowy Aric Almirola wypełnili harmonogram sponsorowaniem Goody's Headache Powder i ConAgra Foods . Almirola wywalczył pole position podczas otwarcia sezonu w Daytona, aw Charlotte zajął 4. mice . Coleman zdobył swoje pierwsze w karierze pole position w Busch Series w Talladega i miał trzy Top 5 i pięć Top 10. Bez sponsora na pełnoetatową jazdę z JGR, Coleman powrócił do przemianowanej na Baker Curb Racing po sezonie i podpisał kontrakt na rozwój z Hall of Fame Racing .

Kyle Busch w 2008 roku.
Kierowcy pucharowi (2008-2013)

W 2008 roku model No. 18 był pilotowany przez zespół Denny'ego Hamlina i Kyle'a Buscha przy wsparciu ze strony Southern Farm Bureau, Interstate Batteries i Z-Line Designs. Pomimo częściowego harmonogramu, Busch wygrał dziesięć wyścigów w 2008 roku, w tym osiem na 18. micu i zajął szóste mice pod względem punktów, podczas gdy Hamlin odniósł jedno zwycięstwo na 18. micu w Dover. 18-letni kierowca rozwojowy JGR, Marc Davis, wystartował w swojej jedynej krajowej serii startowej dla zespołu w październiku w Memphis Motorsports Park ze sponsoringiem DLP HDTV .

W 2009 roku Kyle Busch wygrał mistrzostwa Nationwide Series za kierownicą nr 18 Z-Line Designs / NOS Toyota.

W 2010 roku Kyle Busch prowadził większość wyścigów, które były połączone z wyścigami Sprint Cup Series, podczas gdy Brad Coleman powrócił, aby prowadzić samodzielne wyścigi. W 2011 roku Busch przez większość sezonu jeździł na 18. micu, dzieląc jazdę z Michaelem McDowellem, który prowadził oba wyścigi w Iowa, Lucas Oil Raceway oraz trasy drogowe Road America i Circuit Gilles Villeneuve ze sponsorowaniem od Pizza Ranch . McDowell zdobył pole position na Road America i dominował aż do kontaktu w późnym wyścigu z innym samochodem. Kierowcy Kelly Bires, Drew Herring i Joey Logano również zmieniali się w 18. Bires jechał w Richmond i Chicago z International Comfort Products Corporation, Herring jechał w drugim wyścigu w Nashville z Sport Clips, a Logano prowadził 18 w Chicago, Dover, Kansas i Phoenix. W 2012 roku 18 będzie miało podobny skład, z Hamlinem, Logano, Herringiem, McDowellem i Ryanem Truexem . Logano odniósł siedem zwycięstw z drużyną 18, dając drużynie mistrzostwo Nationwide Owners' Championship. W 2013 roku zamieniły się drużyny 18 i 20. Matt Kenseth prowadził 18 przez 16 wyścigów ze sponsorowaniem przez Reser's Fine Foods i GameStop . Wygrał lipcowy wyścig w Daytona i październikowy wyścig w Kansas. Samochód 18 nie jeździł w 2014 roku.

Daniel Suarez (2015)

19 sierpnia 2014 r. JGR ogłosił, że kierowca Toyota Series i K&N Pro Series East, Daniel Suárez, pojedzie na 18. micu w pełnym wymiarze godzin w 2015 r. dzięki sponsorowaniu przez firmę Arris, startując w kategorii debiutant roku. Suárez miał mocny debiutancki sezon, zdobywając osiem pierwszych piątk, 18 najlepszych dziesiątek i trzy polacy, aby zająć piąte mice pod względem punktów i pokonał Darrella Wallace'a Jr. w kategorii Nowicjusz Roku.

Wiele sterowników (2016-2019)
Owen Kelly na Road America w 2016 roku.

Zespół odziedziczył punkty i wyposażenie z nr 54 w 2016 roku, wystawiając wielu kierowców, począwszy od byłego kierowcy JGR Bobby'ego Labonte w Daytona. Kyle Busch prowadził ograniczony harmonogram, a były sponsor NOS Energy Drink (należący do Monster Beverage ) finansował wysiłki Buscha i Labonte. Matt Tifft miał poprowadzić 13 wyścigów dla zespołu, ale został zastąpiony na kilka wyścigów, gdy wyzdrowiał po usunięciu guza w mózgu. Sam Hornish Jr. zastąpił Tiffta w czerwcowym wyścigu Xfinity w Iowa i wygrał wyścig. David Ragan poprowadził lipcowy wyścig Xfinity na torze Daytona, zdobył pole position i walczył o zwycięstwo, ale rozbił się na ostatnim okrążeniu wyścigu. Specjalista od torów szosowych, Owen Kelly, prowadził wyścigi na torach szosowych w Mid-Ohio i Road America, a Dakoda Armstrong poprowadził lipcowy wyścig Xfinity w Iowa . 18 samochodów wygrało 12 wyścigów w 2016 roku, 10 z Busch, 1 w Charlotte z Hamlin i 1 z Hornish w Iowa.

W 2017 roku wielu kierowców ponownie ścigało się w 18. Daniel Suárez prowadził 12 wyścigów, rozpoczynając w Daytona w lutym dzięki sponsorowaniu przez Juniper . Kyle Busch poprowadził 10 wyścigów ze sponsorem NOS Energy Drink, zaczynając w Atlancie w marcu, wygrywając 5 wyścigów w Atlancie, Kentucky, Loudon, Watkins Glen i Bristolu. Kierowca Kyle Busch Motorsports Christopher Bell zadebiutował w Xfinity Series z 18 zespołem w Charlotte, zajmując 4. mice. Bell jeździł także samochodem na Road America, Kansas, Teksasie i Phoenix. Bell wygrał wyścig w Kansas po tym, jak dogonił i wyprzedził kolegę z drużyny Erika Jonesa w swoim pierwszym zwycięstwie w Xfinity Series w swoim piątym starcie. Bell był sponsorem SiriusXM w Charlotte, Toyotacare w Road America, JBL w Kansas oraz Safelite w Teksasie i Phoenix. Kierowca ARCA, Kyle Benjamin, jechał 18-tką, sponsorowaną przez Reser's Fine Foods i Sport Clips, podczas obu wyścigów w Iowa i Kentucky we wrześniu, z najlepszym finiszem na 2. micu w lipcowym wyścigu w Iowa z kolegą z drużyny Ryanem Preece . Regan Smith powrócił do serii Xfinity w umowie na jeden wyścig w 18 w Mid-Ohio ze sponsorowaniem od Interstate Batteries . Denny Hamlin również brał udział w jednym wyścigu w 18., prowadząc program powrotny w Darlington ze sponsorowaniem Sport Clips, Hamlin wygrał wyścig. Ryan Preece prowadził samochód 18 w Homestead ze Safelite jako sponsorem i zajął 5. mice w przygotowaniach do rozszerzonego harmonogramu 10 wyścigów z zespołem w 2018 roku.

W 2018 roku Preece prowadził 10 wyścigów, dzieląc samochód z kierowcami serii pucharów JGR Busch, Suárez, Hamlin i Jones.

W 2019 roku Busch powrócił na siedem wyścigów, a Hamlin prowadził wyścig Darlington. Jeffrey Earnhardt podpisał kontrakt z dziewięcioma wyścigami, podczas gdy resztę harmonogramu wypełnili kierowcy rozwojowi Harrison Burton i Riley Herbst . 7 sierpnia 2019 r. Earnhardt ogłosił, że rozstał się ze sponsorem i partnerem XCI iK9, a także Joe Gibbs Racing. Jack Hawksworth miał prowadzić samochód w Mid-Ohio.

Riley Herbst (2020)

W 2020 roku Riley Herbst będzie jeździł tym samochodem w pełnym wymiarze godzin. Dave Rogers będzie służył jako szef załogi. Zakwalifikował się do play-offów, ale został wyeliminowany po pierwszej rundzie i ostatecznie zajął 12. mice w tabeli.

Daniel Hemryk (2021)

12 listopada 2020 roku potwierdzono, że Daniel Hemric zastąpi Rileya Herbsta na sezon 2021. 25 września 2021 r. potwierdzono, że Hemric nie wróci do zespołu po sezonie 2021, przenosząc się na 11. mice w Kaulig Racing w 2022 r., jako zastąpienie fotela Justina Haleya w Xfinity. Pomimo braku zwycięstwa w sezonie zasadniczym, Hemric wykorzystał swoją konsekwencję, aby awansować do Championship 4 w Phoenix, gdzie ostatecznie wygrał swój pierwszy wyścig Xfinity w karierze, a także Championship.

Wielu kierowców (2022)

W 2022 roku JGR zmnizy się do 3 zespołów, w tym 18, 19 i 54. Kierowcy tacy jak Drew Dollar, Trevor Bayne, Ryan Truex i John Hunter Nemechek będą pilotować 18.

Historia samochodu nr 19

W niepełnym wymiarze czasu (2004-2006)

Zespół nr 19 miał zadebiutować w wyścigu Michigan 2004 prowadzonym przez Bobby'ego Labonte i sponsorowanym przez Banquet Foods, jednak kwalifikacje dobiegły końca i zespół bez punktów właściciela opuścił wyścig. Zespół w końcu wystartował po raz pierwszy w 2005 roku w CarQuest Auto Parts 300 . Labonte prowadził siedem wyścigów w tym roku, z trzema w pierwszej dziesiątce. Po przeprowadzce Labonte do Petty Enterprises, kierowca programistyczny JGR, Aric Almirola, prowadził samochód w siedmiu wyścigach w 2006 roku. Tony Stewart prowadził również samochód na wybranych wyścigach w 2006 roku, korzystając ze swojej ekipy NEXTEL Cup . Zespół nr 19 został rozwiązany po sezonie 2006.

Daniel Suarez (2016)
Daniel Suárez wygrał mistrzostwa 2016 Xfinity Series.

Samochód nr 19 został zwrócony na 2016 rok, a Daniel Suárez i sponsor Arris przenieśli się z zespołu 18, zachowując tę ​​samą kombinację numeru sponsora, którą Carl Edwards w Pucharze Series. Suárez odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w Michigan po ostatnim okrążeniu do Kyle'a Buscha . Suárez zdobył trzy zwycięstwa i wygrał mistrzostwa 2016, stając się pierwszym urodzonym za granicą kierowcą, który wygrał krajowe mistrzostwa NASCAR.

Matt Tifft (2017)
Samochód Tifft nr 19 Xfinity Series na Road America w 2017 roku

Ogłoszono, że w 2017 roku Matt Tifft będzie jeździł w pełnym wymiarze godzin w 19, z szefem ekipy debiutantów Mattem Beckhamem na polu. Tifft miał problemy z powtórzeniem sukcesu Suareza, nie wygrywając żadnych wyścigów i zajmując 7 mice w punktach.

Brandon Jones (2018–obecnie)
Jonesa nr 19 na Road America w 2018 roku

15 listopada JGR ogłosił, że Brandon Jones zastąpi Tifft w 19 w 2018 roku. Tifft przejdzie do RCR w zamianie kierowców. Chris Gabehart został ogłoszony szefem załogi, odchodząc z zespołu nr 20 Xfinity i zastępując Matta Beckhama .

Historia samochodu nr 20

Samochód Busch nr 20 Denny'ego Hamlina (po prawej) walczy z Mattem Kensethem (po lewej) o pozycję.
Wczesne lata (2000-2002)

Po tym, jak JGR kupił zespół od Gary'ego Bechtela w 2000 roku, zespół otrzymał sponsoring od Porter-Cable . Pomimo opuszczenia trzech wyścigów, kierowca Jeff Purvis miał jedenaście najlepszych dziesiątek i jednego bieguna, zajmując 11. mice z punktacją. Zespół przeszedł na 20. mice w 2001 roku, a kierowcą został Mike McLaughlin . Bez głównego sponsora McLaughlin był w stanie wygrać Subway 300 i był szósty pod względem punktów, kiedy Gibbs zdecydował się zamknąć swój zespół z powodu problemów ze sponsorowaniem. Przeniósł się do nr 18 iw tym roku zajął siódme mice w punktach. Coy Gibbs prowadził pięć wyścigów z nr 20 w 2002 roku, przy wsparciu firmy ConAgra Foods . Jego najlepszym finiszem było 14. mice na torze Kentucky Speedway .

Mike Bliss (2003-2004)

Po tym, jak przeniósł się do 18 lat, Gibbsa zastąpił Mike Bliss, a Rockwell Automation wszedł na pokład jako sponsor. Bliss miała czternaście Top 10 i zajęła 10. mice pod względem punktów. W 2004 roku odniósł zwycięstwo na Lowe's Motor Speedway i miał trzy bieguny.

Denny Hamlin (2005-2008)

W 2005 roku Denny Hamlin wszedł na pokład i znalazł się w pierwszej dziesiątce i zajął piąte mice, zajmując trzecie mice w rankingu debiutantów. W 2006 roku prowadził pełny harmonogram w nr 20, wygrywając dwa wyścigi i zajmując czwarte mice w punktach.

Hamlin i kierowca rozwojowy, Aric Almirola, podzielili się obowiązkami w 20 w 2007 roku dzięki sponsorowaniu przez Rockwell Automation, a Tony Stewart również pilotował numer 20 w Atlancie . Gdy Hamlin prowadził kilka wyścigów nietowarzyszących, Almirola od czasu do czasu kwalifikuje samochód, którym później jeździł Hamlin. Hamlin poprowadził samochód na pas zwycięstwa w czterech wyścigach, w tym w Darlington, Milwaukee, Michigan i Dover . Zwycięstwo w Milwaukee było kontrowersyjne, a Almirola umieścił samochód na pole position i rozpoczął wyścig, ponieważ Hamlin był opóźniony w locie z Sonoma Raceway . Almirola uruchomił samochód i prowadził pierwsze 43 okrążenia, ale mimo to został zwolniony przez Hamlina podczas ostrzeżenia ze względu na zobowiązania wobec jego sponsorowania przez Rockwell. Almirola została uznana za zwycięzcę wyścigu, ale nie uczestniczyła w świętowaniu zwycięstwa. Po sezonie odejdzie z JGR. Numer 20 zajął 2. mice w rankingu właścicieli za numerem 29 RCR .

Kierowcy pucharowi (2008-2012)

W 2008 roku numer 20 był dzielony przez Hamlina, Kyle'a Buscha i Stewarta przez dziewięć wyścigów, zanim obrońca mistrza NASCAR Camping World East Series Joey Logano został mianowany kierowcą 20 na resztę wyścigów sezonu, z wyjątkiem Loudona (który Stewart wygrał na 20. micu, Daytona (którego Hamlin wygrał na 20. micu) i Chicago (które Busch wygrał na 18. micu). Wszyscy czterej kierowcy z nr 20 wygrali wyścigi, jeżdżąc nim w 2008 roku. W 2009 roku 20-letni Brad Coleman wrócił do JGR na część etatu, dzieląc jazdę z Logano i Hamlinem. W 2010 roku Joey Logano, Denny Hamlin i Matt DiBenedetto dzielili bolid nr 20, przy czym Hamlin zwyciężył w Darlington, a Logano zwyciężył w Kentucky i Kansas. W 2011 roku Logano powrócił na 20. mice dzięki sponsorom GameStop i Sport Clips. Logano prowadził pierwsze 10 wyścigów, ale w ostatniej chwili otrzymał sponsoring od Harvest Investments, aby poprowadzić Nashville. Z powodu braku sponsorów, 20-tka nie była w stanie przeprowadzić pełnego harmonogramu mistrzostw właściciela. W 20-leciu Logano z pomocą Kyle'a Buscha odniósł swoje pierwsze zwycięstwo na superspeedwayu w lipcowym wyścigu Daytona . Dwudziestka była również prowadzona przez Denny'ego Hamlina w Las Vegas, Richmond i Darlington, a Hamlin wygrał w Richmond. Drew Herring prowadził 20 ze Sport Clips w obu wyścigach w Iowa, gdzie Herring zdobył pole position w majowym wyścigu, oraz Lucas Oil Raceway. Ryan Truex wszedł do 20. pod koniec sezonu na sześć wyścigów, zajmując drugie mice za Logano w Dover po zdominowaniu wyścigu.

Zespół 20 powrócił w 2012 roku, aby biegać przez większość sezonu. Jego podstawowy skład składał się z Logano, Hamlina, Truexa i kierowcy rozwoju JGR Darrella Wallace'a, Jr. Michael Waltrip Racing kierowca Clint Bowyer również jeździł nr 20 w Daytona, kiedy Hamlin został wykluczony z wyścigu z powodu problemów z plecami.

Briana Vickersa w 2013 roku.
Brian Vickers (2013)

Począwszy od sezonu 2013, Brian Vickers, mistrz Busch Series 2003, dołączył do zespołu jadącego 20-tką przez cały sezon ze sponsorowaniem od Dollar General, oprócz częściowego harmonogramu Sprint Cup Series w samochodzie Michaela Waltrip Racing 55. Dollar General sponsorował Vickersa w przeszłości razem z Braun Racing i podobnie jak jego kolega z drużyny Elliott Sadler, Vickers próbował odzyskać swoją karierę w drugiej lidze. Po 30 startach Vickers został odsunięty na bok z powodu drugiego wystąpienia skrzepów krwi, zastąpionych przez Denny'ego Hamlina i Drew Herringa w ostatnich trzech wyścigach sezonu. Chociaż wygrał bez zwycięstwa, Vickers zdobył 13 top 5 i 18 top 10, aby zająć 10. mice pod względem punktów. Pod koniec roku wyjeżdżał na pełnoetatową przejażdżkę w MWR .

Kenny Habul na Road America w 2014 roku
Wielu kierowców (2014)

Zespół 20 kontynuował biegi w pełnym wymiarze godzin w 2014 roku. Matt Kenseth prowadził numer 20 w łącznie 18 wyścigach, przy czym GameStop sponsorował 10 wyścigów, a Reser's Fine Foods sponsorowało 7 wyścigów. Sam Hornish, Jr. i Kenseth startowali po 1 wyścigu, a Kenny Habul po 2 wyścigach ze sponsoringiem Habul's Sun Energy 1. Darrell Wallace, Jr. biegał w Talladega wiosną z Toyota Care i Daytona w lipcu z Coca-Colą „Share a Coke” . Daniel Suárez zadebiutował w RIR, zajmując 19. mice. Michael McDowell startował w obu wyścigach w stanie Iowa z Pizza Ranch. Denny Hamlin powrócił do 20- tki w Chicagoland we wrześniu ze Sport Clips, zajmując 32. mice po przepalonym silniku. Kierowca rozwojowy Justin Boston, kierujący pełnym harmonogramem ARCA, zadebiutował w 20-leciu w Kentucky pod koniec miesiąca, ze sponsorem Zloop E-Recycling. Kenseth odniósł zwycięstwo w ostatnim wyścigu sezonu na Homestead Miami Speedway, a 20 zajął 9. mice pod względem punktów właścicieli.

Erik Jones (2015-2017)

Erik Jones miał pojechać w ograniczonym czasie w samochodzie nr 20 w 2015 roku, a Kenny Habul i SunEnergy1 powrócili również na trzy trasy drogowe. Jones, którego harmonogram został wydłużony z powodu kontuzji Kyle'a Buscha, odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w Xfinity w swoim dziewiątym starcie w karierze w Teksasie w kwietniu, prowadząc w tym czasie na 79 okrążeniach. Ross Kenseth, syn mistrza Sprint Cup Series Matta Kensetha, zadebiutował w Xfinity Series na torze Chicagoland Speedway 20 czerwca. David Ragan w lipcu wystartował w Daytona dzięki sponsoringowi Interstate Batteries . Kenny Wallace rozpoczął swoją ostatnią karierę w aucie 20 na torze Iowa Speedway w sierpniu, z wieloletnim sponsorem US Cellular . Wallace zaczął na siódmym micu, a zakończył na 15 micu. Matt Tifft zadebiutował w Xfinity Series w Kentucky we wrześniu, zajmując 10. mice. Denny Hamlin brał udział w sześciu wyścigach w 20; dwa ze sponsoringiem SunEnergy 1, trzy z Hisense i prowadzenie programu powrotnego w Darlington we wrześniu ze sponsorowaniem Sport Clips. Hamlin odniósł trzy zwycięstwa, z których wszystkie pochodziły z pola startowego. Matt Kenseth prowadził pięć wyścigów z Reser's Fine Foods, zajmując cztery drugie mice.

Erik Jones z Road America .

Erik Jones prowadził samochód w pełnym wymiarze godzin w 2016 roku, a sponsorami byli Gamestop, Reser's, Hisense, Interstate Batteries i Dewalt. Jones wygrał 4 razy, ale zajął czwarte mice pod względem punktów po tym, jak został uwięziony za wolnym samochodem Cole'a Whitta podczas ostatniego restartu ostatniego wyścigu na Homestead.

W 2017 roku 20-tka była prowadzona przez wielu różnych kierowców. Wśród nich są Denny Hamlin, Erik Jones, Kyle Benjamin, Christopher Bell, Daniel Suarez, James Davison i Ryan Preece . Jones prowadził samochód przez 18 wyścigów, zaczynając od Daytona, zamiatając wyścigi w Teksasie, a także wygrywając wiosenny wyścig w Bristolu. Hamlin prowadził samochód przez 3 wyścigi i wygrał w Michigan. Suárez prowadził 20 przez 2 wyścigi w Las Vegas i jesiennym wyścigu w Bristolu, zajmując odpowiednio 3 i 2 mice. Benjamin prowadził samochód przez 2 wyścigi podczas wiosennego wyścigu w Richmond i pierwszego wyścigu w Pocono, zdobywając pole position w drugim. Bell prowadził 20 przez 3 wyścigi, zaczynając od czerwcowego wyścigu w stanie Iowa, gdzie Bell wygrał pierwszy etap, prowadził najwięcej okrążeń, ale ukończył wyścig na 16. micu po tym, jak został zebrany w zderzeniu pomiędzy dublowanymi samochodami Brennana Poole'a i Ryana Reeda, prowadząc. Ryan Preece prowadził samochód w Loudon, lipcowym wyścigu Iowa i wrześniowym wyścigu Kentucky. Preece zajął 2. mice do swojego kolegi z drużyny Kyle Busch w Loudon. W swoim następnym wyścigu w Iowa Preece prowadził najwięcej okrążeń i wygrał wyścig, a następnie zajął 4. mice w Kentucky. James Davison prowadził 20 w Mid Ohio i Road America, prowadząc najwięcej okrążeń na Road America, zanim został zabrany do wraku.

Christopher Bell (2017-2019)
Christopher Bell na Road America w 2019 roku.

W 2018 roku Christopher Bell prowadził 20 w pełnym wymiarze godzin, rywalizując o wyróżnienie Rookie of the Year. Jason Ratcliff był jego szefem załogi, przechodząc z zespołu nr 20 w pucharze. Bell wygrał 7 wyścigów w 2018 roku, bijąc rekord debiutanta w serii, którą wcześniej posiadali Greg Biffle i Kyle Busch . Dotarł do mistrzostwa 4, ale w Homestead spadła opona i zajął 13. mice w wyścigu i 4. wśród pretendentów do mistrzostw. Wrócił na cały sezon 2019.

Harrison Burton (2020-2021)
Samochód nr 20 Burtona na Dover International Speedway w 2020 roku

W latach 2020 i 2021 Harrison Burton jeździł w pełnym wymiarze godzin dla Joe Gibbs Racing swoją Toyotą nr 20, zastępując Christophera Bella, który awansował do serii NASCAR Cup, jednocześnie rywalizując o tytuł Rookie of the Year. Ben Beshore pełnił funkcję szefa załogi, przechodząc z zespołu nr 18 Xfinity Series. W sezonie 2020 Burton wygrał swoje pierwsze cztery wyścigi w Fontana, Homestead, Teksasie i Martinsville i zajął 8. mice w końcowej klasyfikacji. 15 lipca 2021 r. ogłoszono, że Burton opuści JGR, aby poprowadzić 21 w Pucharze Series for Wood Brothers w 2022 roku. Pomimo tego, że nie wygrał wyścigu w 2021 roku, Burton po raz kolejny znalazł się w play-offach ze swoją konsekwencją i zajął 8. mice w wyścigu. końcowe klasyfikacje. Ponieważ Burton przeniósł się do WBR w 2022 roku, zespół #20 został zamknięty

Historia samochodu nr 54

Wielu kierowców (2013-2015)

W 2012 roku Kyle Busch wystawił 54. i po wygraniu 54 dla swojego zespołu w 2012 roku z tylko jednym zwycięstwem (przez swojego brata Kurta ), Kyle Busch powrócił do silnego programu JGR Nationwide z numerem 54 jako czwartym samochodem JGR. przebiegnie 26 wyścigów i zabranie ze sobą sponsora Monster Energy . Parker Kligerman przejmie nowo zmienioną numerację 77 dla KBM. Busch szybko dotarł do pasa zwycięstwa. Zdobył pole position, prowadził najwięcej okrążeń i wygrał wyścig dopiero w drugim wyścigu sezonu 2013 na torze Phoenix International Raceway . Następnie odniósł zwycięstwa w Bristolu (4. gonitwa) i Fontanie (5. gonitwa). W sezonie 2013 wygrał łącznie 12 wyścigów. Joey Coulter, Owen Kelly i Drew Herring również pobiegli w 54, który zajęli 2 mice w mistrzostwach właściciela do Teamu Penske nr 22 z jednym punktem.

W sezonie 2014 Kyle Busch jeździł na pół etatu samochodem nr 54, startując we wszystkich wyścigach towarzyszących Sprint Cup Series, z wyjątkiem Talladega i Daytona w lipcu. Były mistrz IRL Sam Hornish, Jr., który nie został ponownie zatrudniony przez Team Penske po zdobyciu zwycięstwa i zajęciu drugiego mica w klasyfikacji Nationwide w 2013 roku, prowadził 7 wyścigów, aby pomóc rywalizować o mistrzostwo właściciela. Na majowym Iowa Hornish wygrał Get To Know Newton 250, pokonując 22 Ryana Blaneya w swoim trzecim zwycięstwie w karierze. 54 po raz kolejny zajął 2. mice pod względem właścicieli wskazuje na Penske 22.

W 2015 roku Kyle Busch doznał kontuzji podczas wyścigu otwierającego sezon w Daytona . Złamał nogę po uderzeniu w ścianę wewnętrzną, na której nie zainstalowano bariery BEZPIECZNIZE . Jego następcami zostali ogłoszeni Erik Jones (co najmniej 3 wyścigi), kolega z zespołu Pucharu Denny Hamlin (5 wyścigów) i weteran toru szosowego Boris Said (7 wyścigów). Busch wrócił do Xfinity Series w Michigan w czerwcu i odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w sezonie. Jones zdobył zwycięstwo w następnym wyścigu w Chicagoland, jego drugim w sezonie.

Zaoczne (2020)

W sezonie 2020 Kyle Busch (5 wyścigów) i Denny Hamlin (1 wyścig) będą ścigać się bolidem nr 54 (używanym wcześniej w latach 2012-15).

Wielu kierowców (2021)

27 stycznia 2021 r. potwierdzono, że Ty Gibbs, Ty Dillon, Denny Hamlin, Kyle Busch i Martin Truex Jr będą jeździć 54 bolidem w wybranych wyścigach w sezonie 2021. Ty Gibbs wygrał w swoim debiucie w serii na Daytona Road Course, podczas gdy Busch wygrał z 11 sekundami na COTA. Po zwycięstwie Buscha, Gibbs ponownie wygrał w następnym tygodniu z Charlotte, po raz drugi pokonując Austina Cindrica. W powrocie serii do Nashville Superspeedway, Busch przeszedł do historii, wygrywając swój setny wyścig. 3 lipca Busch walczył z przeciwnościami losu, aby wygrać Henry 180 na Road America.

Ty Gibbs (2021-obecnie)

Ty Gibbs powrócił na numer 54 w 2022 roku na pełny etat. Wygrał w Las Vegas, Atlancie i Richmond . Podczas wiosennego wyścigu Martinsville 8 kwietnia Gibbs ukończył wyścig na ósmym micu po tym, jak Sam Mayer wpadł na niego na ostatnim okrążeniu. Po wyścigu Gibbs próbował wykręcić Mayera podczas okrążeń ochładzających, zanim obaj kierowcy rozpoczęli walkę na pięści na pit-roadzie. Oprócz tego incydentu, Gibbs został ukarany grzywną w wysokości 15 000 USD za uderzenie samochodu Mayera na pit-road po wyścigu.

Historia samochodu nr 81

W niepełnym wymiarze czasu (2021)

Samochód nr 81 zadebiutował jako piąty pojazd JGR w wyścigu Road America 2021 prowadzonym przez Ty Gibbsa .

Seria ciężarówek NASCAR

Erika Jonesa w 2013 roku.

Od 2000 do 2002 roku Joe Gibbs wystawiał ciężarówki o numerach 20 i 48 w serii Craftsman Truck Series dla swoich synów Coya i JD Gibbsa, z których żaden nie jest obecnie konkurentem w NASCAR. Coy brał udział w 12 wyścigach w 2000 roku, a następnie w pełnych sezonach 2001 i 2002, z 21 micami w pierwszej dziesiątce i punktami na 10. micu w ostatnich dwóch sezonach. JD prowadził w sumie tylko 8 wyścigów w ciągu trzech sezonów, bez finiszów w pierwszej dziesiątce.

W latach 2004-2006 kierowcy JGR jeździli w serii samochodów ciężarowych dla Morgan-Dollar Motorsports powiązanej z Chevroletem, startując w wybranych wyścigach Bobby Labonte, Tony Stewart, Denny Hamlin, JJ Yeley, Jason Leffler i Aric Almirola . W 2006 r. firma JGR zleciła firmie Spears Motorsports wystawienie Almiroli w ich ciężarówce 75 w jego debiutanckim sezonie ciężarówek. Almirola miała trzy czołowe dziesiątki (w porównaniu do dwóch czołowych dziesiątek w czterech startach w poprzednim roku), zajmując 18. mice pod względem punktów.

Gibbs po tym, jak Kyle Busch wygrał 2015 Toyota/Save Mart 350

Kierowcy JGR rywalizują obecnie w Truck Series przez firmę Kyle Busch Motorsports, której właścicielem jest kierowca Cup Series Kyle Busch . KBM używa w zawodach silników JGR. Sam Busch wraz z Johnem Hunterem Nemechekiem, Chandlerem Smithem, Drew Dollarem, Parkerem Chase, Martinem Truexem Jr., Coreyem Heimem, Brianem Brownem i Derekiem Griffithem obecnie jeździ dla KBM.

Seria ARCA Menards

Riley Herbst w 2017 roku

W 1999 roku Joe Gibbs Racing wystawił samochód nr 18 dla Jasona Lefflera na jeden wyścig. Leffler zajął 5. mice w Atlancie. W 2000 roku Leffler wrócił do Charlotte, wystartował na 2. micu i prowadził jedno okrążenie, jednak rozbił się po ukończeniu 55 z 67 okrążeń.

Od 2004 do 2005 roku, Joe Gibbs Racing współpracował z Shaver Motorsports w celu rozwoju kierowców terenowych w ARCA Racing Series . Denny Hamlin zajął trzecie mice w finale sezonu 2004 w Talladega. JJ Yeley prowadził otwierający sezon 2005 w Daytona, w ramach jego umowy rozwojowej z JGR. Aric Almirola poprowadził finał w 2005 roku w Talladega.

Historia samochodu nr 18

Leffler ścigał się w jednym wyścigu w 1999 i jednym wyścigu w 2000 z numerem 18.

W 2010 roku Joe Gibbs Racing wszedł na nr 18 w Michigan dla Maxa Greshama, który został ponownie zgłoszony jako Brennan Poole, ponieważ Gresham miał zobowiązania kontraktowe dla innego zespołu w tym dniu wyścigu, chociaż zespół później całkowicie wycofał swój wpis z wyścigu .

15 grudnia 2016 roku ogłoszono, że JGR wystawi samochód dla Rileya Herbsta w pełnym wymiarze godzin w sezonie 2017. Matt Tifft prowadził otwarcie sezonu w Daytona, ponieważ Herbst nie był uprawniony do udziału w wyścigu.

W 2018 roku Herbst wrócił na kolejny pełnoetatowy sezon.

W 2019 roku Herbst jeździł numerem 18 przez 8 wyścigów. Ty Gibbs jeździł przez 11 wyścigów. Wygrał w Gateway i Salem . Todd Gilliland pojechał na 1 wyścig w Pocono.

Historia samochodu nr 19

W 2018 roku Drew Herring prowadził Toyotę nr 19 NOS Energy Drink/ORCA Coolers/Advance Auto Parts Toyota podczas finału sezonu w Kansas, zdobywając pole position i zajmując 8. mice.

Historia samochodu nr 81

W 2017 roku Riley Herbst został zgłoszony do otwarcia sezonu w Daytona w drugim samochodzie zespołu (nr 81), ale nie kwalifikował się do wyścigu. Zarówno Herbst, jak i Zane Smith nie kwalifikowali się do udziału w otwarciu sezonu w Daytona, chociaż ARCA pozwoliło obu na udział w treningu.

Spór

Po wyścigu Chicagoland 2008, NASCAR wprowadził zmianę przepisów specjalnie dla Toyoty, która upoważniła ich do uruchomienia mnizej płyty ograniczającej, aby zmnizyć moc silnika o około 15 do 20 koni mechanicznych (15 kW). Po wyścigu NASCAR Nationwide Series 16 sierpnia 2008 r. na torze Michigan International Speedway, NASCAR użył dynamometru do przetestowania mocy kilku samochodów wszystkich konkurencyjnych producentów. Podczas testowania dwóch samochodów Joe Gibbs Racing, urzędnicy odkryli, że pedał gazu w obu samochodach był manipulowany za pomocą magnesów o grubości ćwierć cala, aby zapobiec stuprocentowemu otwarciu pedału gazu. Joe Gibbs wydał oświadczenie, w którym stwierdził, że „przyjmiemy pełną odpowiedzialność i zaakceptujemy wszelkie kary nałożone na nas przez NASCAR” oraz „zbadamy również wewnętrznie, w jaki sposób ten incydent miał mice i kto był w niego zaangażowany oraz podejmiemy wszelkie decyzje, które są konieczne, aby zapewnić, że tego rodzaju sytuacja nigdy więcej się nie zdarzy." Siedmiu członków załogi zostało zawieszonych na czas nieokreślony, a dwóch kierowców i zespół otrzymało po 150 punktów karnych.

Ponadto JGR znajdował się w centrum kontrowersji dotyczących zamknięcia mnizych zespołów, które zawarły z nimi sojusz techniczny i TRD . Przykładami tego są zamknięcie Furniture Row Racing w 2018 roku i Leavine Family Racing w 2020 roku .

Zespół motocrossowy

W 2008 roku Gibbs rozszerzył działalność na wyścigi motocyklowe, tworząc zespół JGRMX rywalizujący w mistrzostwach AMA motocross i Supercross . Zespół ma siedzibę w Huntersville w Północnej Karolinie i jest zarządzany przez syna Gibbsa, Coya Gibbsa .

5 stycznia 2008 zespół Muscle Milk / Toyota / JGRMX zadebiutował w wyścigu w pierwszej rundzie 2008 Supercross Series w Anaheim w Kalifornii z zawodnikami Joshem Hansenem i Joshem Summey. Josh Grant i Cody Cooper jeździli dla zespołu w 2009 roku, a Grant wygrał pierwszą rundę Supercrossu w Anaheim. Grant i Justin Brayton jechali w zespole w 2010 roku, a Davi Millsaps zastąpił Granta w 2011 roku. James Stewart zastąpił Braytona w 2012 roku i wygrał Oakland i Daytona Supercrosses, podczas gdy Millsaps zajął drugie mice pod względem punktów. 6 maja 2012 drogi Stewarta i zespołu oficjalnie się rozeszły.

Grant i Brayton powrócili jako dwaj kolarze zespołu w 2013 roku i dołączył do nich Phil Nicoletti w 2014 roku. Justin Barcia i Weston Peick zastąpili Granta i Braytona w drużynie w 2015 roku, a Barcia wygrała dwa turnieje krajowe (Budds Creek i RedBud ). W 2017 roku zespół przeszedł z Yamahy na Suzuki i dodał wysiłek 250 cm3, z Nicoletti i Mattem Bisceglią. Na rok 2018 JGRMX/ Autotrader / Yoshimura Suzuki stał się oficjalnym fabrycznym programem Suzuki, z zawodnikami Peick i Justin Bogle (450) oraz mistrzem 250SX West z 2017 r. Justin Hill, Nicoletti, Jimmy Decotis i Kyle Peters (250). Hill strzelił zwycięstwo w San Diego, podczas gdy Bogle opuścił większość sezonu z powodu kontuzji, gdy zastąpił go Malcolm Stewart . Drużyna 2019 składa się z dwukrotnego mistrza Supercross Chada Reeda, Peick, Hill (450), Decotis, Peters, Alex Martin, Enzo Lopes (250). Peick doznał poważnych obrażeń twarzy w wypadku na Paris Supercross w październiku 2018 roku.

JD Gibbs powikłania zdrowotne i przemijanie

W dniu 25 marca 2015 r. poinformowano, że JD Gibbs rozpoczął leczenie objawów wpływających na obszary funkcji mózgu, w tym problemy z mową i przetwarzaniem. Później ogłoszono 11 stycznia 2019 r., że JD Gibbs zmarł w wyniku powikłań zwyrodnieniowej choroby neurologicznej. Nabożeństwo żałobne odbyło się 25 stycznia 2019 r.

Bibliografia

Zewnętrzne linki