Milwaukee mila -Milwaukee Mile

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Milwaukee Mile
Legendarny amerykański owal
The Mile
Milwaukee Mile logo.jpg
Milwaukee Mile.svg
Lokalizacja Wisconsin State Fair Park
640 S. 84th St, West Allis, WI,
Pojemność Około. 37 000
Właściciel Stan Wisconsin
Operator Wisconsin State Fair Park
Zrujnowany teren 29 września 1899
Otwierany 1903
Koszt budowy 150 milionów dolarów ( USD )
Dawne nazwiska Wisconsin State Fair Park Speedway (1903-1954)
Główne wydarzenia NTT IndyCar Series
ABC Supply Wisconsin 250
(2004–2009), (2011–2015)
Indy Lights
Milwaukee 100
(1986–2001, 2004–2009, 2011–2015)
NASCAR Gander Outdoors Truck Series
Copart 200
(1995–2009)
NASCAR Xfinity Series
NorthernTool.com 250
(1984-1985, 1993-2009)
USAC Stock Car
Milwaukee 200
(1960-1980)
ASA Midwest Tour
Wisconsin All-Star 100
ASA Late Model Series
Governor's Cup 150
Mid-American Stock Car Series
Owal (1954-obecnie)
Powierzchnia Asfalt
Długość ~ 1,0 mila (~ 1,6 km)
Obroty 4
Bankowość Zakręty – 9,25°
Proste – 2,5°
Rekord okrążenia wyścigu 21.519 ( Scott Pruett, Reynard 97I, 1998, KOSZYK )Stany Zjednoczone
Infield kurs drogowy (1954-obecnie)
Powierzchnia Asfalt
Długość 1,8 mili (2,9 km)
Obroty 10

Milwaukee Mile to owalny tor wyścigowy o długości 1,6 km w środkowych Stanach Zjednoczonych, położony na terenie Wisconsin State Fair Park w West Allis w stanie Wisconsin, na przedmieściach na zachód od Milwaukee . Jej trybuna i trybuny mieszczą około 37 000 widzów. Wybrukowana 68 lat temu, w 1954 roku, pierwotnie była to droga gruntowa. Oprócz owalu na polu bramkowym znajduje się tor drogowy o długości 1,8 mili (2,8 km).

Jako ntarszy działający żużel samochodowy na świecie, Milwaukee Mile był gospodarzem co najmniej jednego wyścigu samochodowego każdego roku w latach 1903-2015 (z wyjątkiem udziału USA w II wojnie światowej). Na torze odbywały się imprezy usankcjonowane przez główne organizacje, takie jak AAA, USAC, NASCAR, CART / Champ Car World Series i IndyCar Series . Odbyło się również wiele wyścigów w regionalnych seriach, takich jak ARTGO .

Znani zawodnicy, którzy startowali na torze to: Barney Oldfield, Ralph DePalma, Walt Faulkner, Parnelli Jones, A.J. Foyt, Al Unser, Bobby Unser, Mario Andretti, Bobby Rahal, Jim Clark, Darrell Waltrip, Alan Kulwicki, Emerson Fittipaldi Allison, Davey Allison, Nigel Mansell, Rick Mears, Michael Andretti, Alex Zanardi, Harry Gant, Rusty Wallace, Walker Evans, Dario Franchitti i Bernie Eccelstone oraz obecne gwiazdy wyścigów Danica Patrick, Dale Earnhardt Jr ., Jeff Gordon, Tony Kana ., Scott Dixon, Hélio Castroneves, A.J. Foyt IV, Simona de Silvestro, Colin Braun, James Davison, Paul Newman, Jay Drake, Nick Bussell, Sage Karam i wielu innych.

16 grudnia 2009 r. urzędnicy Wisconsin State Fair Park potwierdzili, że Milwaukee Mile nie będzie gospodarzem żadnych wyścigów NASCAR ani IndyCar w 2010 r. NASCAR potwierdził, że ich czerwcowa data Nationwide Series pozostanie w Wisconsin w 2010 r., ponieważ ogłosili, że zorganizują wyścig na Road America po raz pierwszy od wyścigu Grand National Series w 1956 r. NASCAR ogłosił również 20 stycznia 2010 r., że data Milwaukee dla serii samochodów ciężarowych zostanie przesunięta na sierpień. W 2010 roku na torze odbyły się dwa wyścigi ASA Late Model Series .

IndyCar powrócił na tor w 2011 roku, ale Mile został pominięty we wstępnym harmonogramie 2012 roku po słabo uczęszczanym wydarzeniu w 2011 roku, które częściowo wynikało z niedoświadczonego promotora. W lutym 2012 roku ogłoszono, że IndyCar powróci do Mile w weekend 15-16 czerwca. Impreza była promowana przez Andretti Sports Marketing, której właścicielem był były kierowca Indy, Michael Andretti, i była reklamowana jako Milwaukee IndyFest . Impreza obejmowała wyścigi na otwartym kole, w których brały udział IndyCar Series i Firestone Indy Lights, a także sesję pytań do kierowców, sesje autografów, muzykę i inne atrakcje. Seria ponownie wyszła po sezonie 2015, a tor nie gościł żadnych większych profesjonalnych wyścigów, dopóki ARCA nie powróciło w 2021 roku.

Historia śladów brudu

W 1876 r. tor był prywatnym torem wyścigów konnych o długości 1,6 km. W 1891 r. teren ten został zakupiony przez Towarzystwo Rolnicze Stanu Wisconsin, aby stworzyć stałą witrynę dla Targów Stanowych Wisconsin (którą jest nadal).

Pierwsze zawody w sportach motorowych odbyły się 11 września 1903 roku. William Jones z Chicago wygrał konkurs prędkości na pięciu okrążeniach i ustanowił pierwszy rekord toru pokonując 72-sekundowe okrążenie z prędkością 50 mph (80 km/h). W 1907 i 1908 odbyły się 24-godzinne wyścigi wytrzymałościowe. Louis Disbrow wygrał pierwsze zawody na 100 mil (160 km) w 1915 roku, osiągając średnią 100,6 km/h.

Sukces Barneya Oldfielda w Mile pomógł mu uczynić go legendą. Ustanowił rekord toru w 1905 roku, aw 1910 podniósł prędkość do 70,159 mph (112,910 km/h) swoim „Blitzen Benz”. W 1911 roku Ralph DePalma wygrał pierwszy wyścig samochodowy Milwaukee Mile Championship, cztery lata przed zwycięstwem w Indianapolis 500 . Oldfield jeździł złotym samochodem zbudowanym przez Harry'ego Millera, który całkowicie osłaniał kierowcę (zwanym „ złotą łodzią podwodną ”), aw czerwcu 1917 roku pokonał DePalmę w serii wyścigów meczowych na 10 do 25 mil (40 km).

Wyścig 17 lipca 1933 zakończył się deszczem. Wilbur Shaw i pozostali kierowcy przekonali promotorów toru, aby przebiegli wyścig następnego dnia i narodził się termin „deszczowa data”.

W latach 30. zainstalowano ogromne nowe trybuny, na których mogło zasiąść 14 900 osób. Zastąpiły one oryginalne trybuny, które zostały zbudowane w 1914 roku. W 1938 roku nad trybunami położono dach. Te trybuny stały do ​​momentu zainstalowania nowych trybun aluminiowych we wrześniu 2002 roku.

Wyścig z 1939 roku był pierwszym wyścigiem o mistrzostwo AAA.

Niemistrzowskie zawody AAA z 1937 roku były najbardziej znane z przejechania 96 okrążeń (zamiast 100) z powodu błędu w punktacji. Wygrał go Rex Mays, który kontynuował swoją dominację przez całe lata 40., wygrywając w 1941 i kolejny wyścig (po II wojnie światowej) w 1946.

Tradycja goszczenia „wyścigu po Indianapolis 500” rozpoczęła się w 1947 roku. W filmie Winning z 1969 roku, postać Franka Capue, granego przez aktora i kierowcę wyścigowego na pół etatu Paula Newmana, zauważa: „Wszyscy jadą do Milwaukee po Indy ”.

Milwaukee Mile odbyło się w latach 1947-1980 więcej krajowych wyścigów karłowatych, fabrycznych i Indy niż jakikolwiek inny tor w kraju.

2008 panorama z trybunami aluminiowymi

Stadion NFL pośrodku owalu ćwierć mili

Pole bramkowe ćwierćmilowego toru bramkowego w Mile w pobliżu obecnego centrum medialnego było również lokalizacją stadionu piłkarskiego, nieformalnie znanego jako Dairy Bowl . W latach 1934-1951 gościł na nim mecz Green Bay Packers NFL, w tym mecz o mistrzostwo NFL w 1939 roku, 10 grudnia odpadł z New York Giants 27:0, aby zapewnić sobie piąty tytuł mistrzowski.

W 1940 i 1941 roku Dairy Bowl służył również jako dom dla Milwaukee Chiefs trzeciej ligi futbolu amerykańskiego . Linia 50 jardów znajdowała się tam, gdzie obecnie znajduje się linia startu i mety. Własny wpis miasta w NFL, Milwaukee Badgers, trwał tylko pięć sezonów, od 1922 do 1926 i grał w Athletic Park, przemianowanym na Borchert Field w 1928 roku.

Otwarte koło

Zdjęcie satelitarne Milwaukee Mile (maj 2018)

W 1954 r. utwardzono 1,6 km torowiska i utworzono tor bramkowy. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych tor bramkowy o długości 1/4 mili był utrzymywany dla cotygodniowych programów.

W 1963 roku Jim Clark odniósł pierwsze zwycięstwo dla Indy Car z tylnym silnikiem w swoim Lotusie - Fordzie .

W 1964 roku A.J. Foyt zdominował swój przedostatni wyścig roadsterem. Tylny silnik zaczął dominować w wyścigach w latach 60., zastępując roadster z przednim silnikiem, ale nie przed jednym nieoczekiwanym wyścigiem. W 1965 r. A.J. Foyt musiał odholować swój samochód terenowy z silnikiem umieszczonym z przodu ze Springfield, ponieważ jego główny samochód i załoga nie zdążyli dotrzeć do Milwaukee na czas przed kwalifikacjami. Sam przygotował samochód do chodnika i ustawił samochód na słupie z prędkością 107,881 mil na godzinę (173,618 km/h). Prowadził przez 16 z 200 okrążeń i zajął drugie mice.

W 1965 r. Gordon Johncock zdobył swoje pierwsze w karierze zwycięstwo w Indy Car w Milwaukee Mile.

Tor został wybrukowany przed sezonem 1967. Do 1967 r. zarówno tor polny, jak i tor drogowy o długości 1/2 mili zostały zamknięte, aby pomieścić obszar szybu. Lloyd Ruby pokonał oba wyścigi USAC, które odbyły się w Milwaukee w 1968 roku, co dało mu trzy zwycięstwa na Mile, w tym pierwsze zwycięstwo tam w 1961 roku. Rex Mays 150 z czerwca 1968 roku był tragicznym wydarzeniem, ponieważ trzyosobowy wypadek i piekło zabiło Ronniego Dumana .

W wyścigu CART z 1983 roku Tom Sneva zajął pierwsze mice z 10 sekundami. Inspekcja po wyścigu wykazała nieprawidłowy prześwit na listwach bocznych mocowań, więc zwycięzcą został Al Unser, który zajął drugie mice . W apelacji decyzja została uchylona, ​​a Sneva wygrała dwa tygodnie później. Sneva powtórzył zwycięstwo rok później w nowym 200-milowym wyścigu.

Ostatni wyścig samochodów sportowych odbył się na torze bramkowym 16 czerwca 1984 roku. Tor uległ pogorszeniu. Został wyremontowany przed październikiem 2004 roku. Na torze nadal odbywają się klubowe wyścigi szosowe, usankcjonowane przez Środkowozachodnią Radę Klubów Samochodów Sportowych.

W zawodach CART w 1985 roku Mario Andretti zdobył pole position w drodze po swoje czwarte zwycięstwo na torze w karierze. Jego syn Michael wygrał dwa kolejne wyścigi w 1986 i 1987 roku. Milwaukee było także micem pierwszego w historii Mario Andrettiego zwycięstwa na owalnym torze w wyścigach Indy Car w 1966 roku .

Al Unser Jr. wygrał wyścig CART 1990 po tym, jak Michaelowi Andretti zabrakło paliwa na dwa okrążenia przed końcem. Zwycięstwo było pierwszym zwycięstwem Unsera Jr w IndyCar na owalu i dziewiątym dla rodziny Unser (ojciec Al Unser senior i wujek Bobby Unser mają po cztery).

Wydarzenie CART z 1991 roku zostało jednak zdominowane przez ich arcyrywala rodzinę Andretti. Po raz pierwszy w światowej historii wyścigów samochodowych trzech członków tej samej rodziny ukończyło wyścigi 1-2-3. Wyścig wygrał Michael Andretti, drugi trafił do swojego kuzyna Johna, a trzeci do ojca Mario. Brat Michaela, Jeff, zajął 11. mice.

Milwaukee groziło utratę daty CART w 1992 roku. Aby zachować tę datę, zarząd targów zatrudnił Carla Haasa do zorganizowania wszystkich działań na torze.

Wydarzenie CART 1992 ponownie wygrał Michael Andretti. W 1993 roku panujący mistrz Formuły 1, Nigel Mansell, odniósł swoje pierwsze zwycięstwo na owalnym torze na swojej drodze do zdobycia mistrzostwa CART. W 2000 roku Juan Pablo Montoya dał Toyocie swoje pierwsze zwycięstwo CART. Historia narodziła się na nowo, gdy w 2004 roku Ryan Hunter-Reay poprowadził do zwycięstwa wszystkie 250 okrążeń. Ostatni wyścig Champ Car odbył się w 2006 roku, a zwyciężył ostateczny mistrz Sébastien Bourdais .

Indy Racing League IndyCar Series pojawiła się na Mile w 2004 roku . Dario Franchitti wygrał inauguracyjną imprezę. Jego zespół, Andretti Autosport, wygrał trzy wyścigi na Mile, a Tony Kanaan wygrał w 2006 i 2007 roku. Pozostałe wyścigi wygrał kierowca Penske Racing Sam Hornish Jr. w 2005 roku, Ryan Briscoe w 2008 roku i kierowca Chip Ganassi Racing Scott Dixon w 2009 roku. Po rocznej nieobecności w Milwaukee, Franchitti wygrał w serii powrotu na tor w 2011 roku, dla Ganassi. Po konfliktach promotorów pod koniec 2015 roku ogłoszono, że serial nie wróci w kolejnym sezonie. Wiele znanych osób, w tym George W. Bush, Barack Obama, Elvis Presley i Patricia Egan Jones odwiedziło Milwaukee Mile.

NASCAR Nationwide Series i Craftsman Truck Series

Tłum na ogólnopolskim wyścigu 2009

NASCAR zorganizował dwa wyścigi samochodów seryjnych Busch Series w Milwaukee w 1984 i 1985 roku. Pole 1984 było pełne kierowców NASCAR Winston Cup : Alan Kulwicki (2.), Dick Trickle (3.), Bobby Allison (4.), Davey Allison (5.), Dale Jarrett (6.) i Darrell Waltrip (25.). Wyścig 1984 wygrał Sam Ard .

3 lipca 1993 roku NASCAR Busch Series powrócił do Milwaukee. Imprezę wygrał Steve Grissom . W 1996 r. Dick Trickle z Wisconsin pokonał na cztery okrążenia przed Buckshot Jones, który pokonał Mike'a McLaughlina i wygrał wyścig z najdalszego mica startowego (32.) i z najbliższym marginesem zwycięstwa w historii NASCAR Xfinity Series (0,002 sekundy ). Busch Series odbywało się co roku od 1993 do 2009 roku. Pięciu kierowców, którzy wygrali wyścig NASCAR Busch w Milwaukee, wygrało mistrzostwa Busch Series w tym samym roku ( Steve Grissom w 1993 roku, Randy LaJoie w 1997 roku, Dale Earnhardt Jr. w 1998 roku, Jeff Green w 2000 i Greg Biffle w 2002). Biffle został pierwszym powtórnym zwycięzcą, kiedy odniósł kolejne zwycięstwa w latach 2001 i 2002. Pomimo tego, że Trickle był najbliżej wcześniej, dwa wyścigi NASCAR Busch Series zostały wygrane przez mieszkańców Wisconsin ( Johnny Sauter /Necedah w 2005 i Paul Menard / Eau Claire w 2006 roku). Menard został również trzecim kierowcą, który wygrał wyścig w Milwaukee w swojej pierwszej karierze, dołączając do Jonesa w 1996 roku i Caseya Atwooda w 1999 roku.

Wyścigi NASCAR Craftsman Truck Series (CTS) rozpoczęły się w Milwaukee w swoim inauguracyjnym sezonie w 1995 roku. Mike Skinner wygrał zawody. Wydarzenie z 1996 r. zawierało 17 zmian ołowiu. CTS powraca w każdym sezonie od 1995 roku. Ted Musgrave stał się jedynym powtórnym zwycięzcą, gdy po zwycięstwie w 2001 roku odniósł drugi triumf w 2004 roku, zarówno za kierownicą nr 1 Mopar Performance Parts Dodge dla Jima Smitha, jak i Ultra Motorsports. Musgrave jest również jedynym mieszkańcem Wisconsin, który wygrał wyścig. Dwóch kierowców może się poszczycić zwycięstwem zarówno w wyścigu NASCAR Craftsman Truck Series, jak i wyścigu NASCAR Xfinity Series w Milwaukee. Ron Hornaday wygrał wyścig ciężarówek w 1996 roku i wyścig Busch w 2004 roku, podczas gdy Greg Biffle wygrał wyścig ciężarówek w 1999 roku i wyścig Busch w 2001 i 2002 roku.

Tor został odnowiony po sezonie 1995. W 2003 roku na imprezę Champ Car World Series wprowadzono tymczasowe światła Musco . Światła tymczasowe były również używane podczas imprez serii CTS i Busch w 2005 i 2006 roku.

Poniżej znajduje się mapa Milwaukee Mile:

Milmilelayout.PNG

Długość toru utwardzonego owalu

Długość toru jest kwestionowana przez trzy główne serie, które odbywają się w Milwaukee Mile. Pomiar czasu i punktacji NASCAR obejmował długość 1,00 mili (1,61 km). Pomiar czasu i punktacja IRL obejmowała długość 1,015 mil (1,633 km). CART wykorzystał długość 1.032 mil (1,661 km) w latach 1997-2006.

Dokumentacja

Seria ARCA RE/MAX

Rodzaj Odległość
(mile / km)
Data Kierowca Czas Średnia prędkość
(mph / km/h)
Kwalifikacje
(1 okrążenie)
1.006 / 1.619 2005 Stany Zjednoczone David Ragan 0:00:30.016 119,936/193,018

IndyCar Series / Champ Car World Series

Rodzaj Odległość
(mile / km)
Data Kierowca Czas Średnia prędkość
(mph / km/h)
Kwalifikacje (IndyCar)
(średnia z 2 okrążeń)
1,015 / 1,633 2011 Zjednoczone Królestwo Dario Franchitti 0:00:21.3826 170,841 / 274,499
Kwalifikacje (samochód mistrzowski)
(1 okrążenie)
1,032 / 1,66 1998 Kanada Patryk Carpentier 0:00:20.028 185.500 / 298.888
Wyścig
(225 okrążeń)
226,350/364,275 2000 Kolumbia Juan Pablo Montoya 1:37:38.526 142,684 / 229,628

Światła Indy

Rodzaj Odległość
(mile / km)
Data Kierowca Czas Średnia prędkość
(mph / km/h)
Kwalifikacje
(1 okrążenie)
1,015 / 1,633 2011 Argentyna Esteban Guerrieri 149.005 /

Ogólnopolska seria NASCAR

Rodzaj Odległość
(mile / km)
Data Kierowca Czas Średnia prędkość
(mph / km/h)
Kwalifikacje
(1 okrążenie)
1.006 / 1.619 25 czerwca 2005 Stany Zjednoczone Johnny Sauter 0:00:29.365 122.595 / 197,298
Wyścig
(200 okrążeń)
201.200/323.800 26 czerwca 2004 Stany Zjednoczone Ron Hornaday 2:26:59.??? 105,052 / 169,065

Obrazy

Bibliografia

Zewnętrzne linki

Współrzędne : 43,02°N 88,01°W 43°01′N 88°01′W /  / 43.02; -88,01

Poprzedzony Milwaukee Dom
Green Bay Packers

1934 – 1951
zastąpiony przez