Seria pucharów NASCAR -NASCAR Cup Series

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Seria pucharów NASCAR
Logo serii Pucharu NASCAR.svg
Kategoria Samochody zapasowe
Kraj Stany Zjednoczone
Inauguracyjny sezon 1949
Producenci Chevrolet · Ford · Toyota
Dostawcy silników Chevrolet · Ford · Toyota
Dostawcy opon Dobry rok
Mistrz kierowców Kyle Larson
Mistrz drużyn Hendrick Motorsport
Oficjalna strona internetowa Seria pucharów NASCAR
Motorsport aktualne wydarzenie.svg Obecny sezon

Seria NASCAR Cup to najlepsza seria wyścigów National Association for Stock Car Auto Racing (NASCAR). Seria rozpoczęła się w 1949 roku jako Strictly Stock Division, a od 1950 do 1970 roku była znana jako Grand National Division. W 1971 roku, kiedy seria zaczęła dzierżawić prawa do nazwy firmie RJ Reynolds Tobacco Company, nazwano ją NASCAR Winston Cup Series (1971-2003). Podobna umowa została zawarta z Nextel w 2003 roku i stała się NASCAR Nextel Cup Series (2004-2007). Sprint nabył Nextel w 2005 roku, a w 2008 roku seria została przemianowana naSeria Pucharu Sprintu NASCAR (2008-2016). W grudniu 2016 roku ogłoszono, że Monster Energy zostanie nowym sponsorem tytularnym, a seria została przemianowana na Monster Energy NASCAR Cup Series (2017-2019). W 2019 roku NASCAR odrzucił ofertę Monstera dotyczącą przedłużenia obecnej umowy dotyczącej praw do nazwy poza koniec sezonu. NASCAR następnie ogłosił przejście do nowego, wielopoziomowego modelu sponsorowania, począwszy od sezonu 2020, podobnego do innych profesjonalnych lig sportowych z siedzibą w USA, gdzie był po prostu znany jako NASCAR Cup Series, a sponsorzy serii nazywali się Premier Partners. Czterej Partnerzy Premier to Busch Beer, Coca-Cola, GEICO i Xfinity .

Mistrzostwa są określane przez system punktowy, w którym punkty są przyznawane w zależności od mica na mecie i liczby przejechanych okrążeń. Sezon podzielony jest na dwa segmenty. Po pierwszych 26 wyścigach 16 kierowców, wybranych głównie na podstawie zwycięstw w pierwszych 26 wyścigach, jest rozstawionych na podstawie ich łącznej liczby zwycięstw. Rywalizują w ostatnich dziesięciu wyścigach, w których różnica punktów jest znacznie zminimalizowana. Nazywa się to playoffami NASCAR .

Seria ma silne korzenie w południowo-wschodnich Stanach Zjednoczonych, a około połowa wyścigów w sezonie 36 wyścigów odbywa się w tym regionie. Od 2020 r. harmonogram obejmuje trasy z całych Stanów Zjednoczonych. Wyścigi w sezonie regularnym odbywały się wcześniej w Kanadzie, a wyścigi pokazowe w Japonii i Australii . Daytona 500, najbardziej prestiżowy wyścig, miał w 2019 r . widownię telewizyjną około 9,17 mln widzów w USA.

Samochody z serii Cup są wyjątkowe w wyścigach samochodowych. Silniki są wystarczająco mocne, aby osiągnąć prędkość ponad 200 mil na godzinę (320 km/h), ale ich masa w połączeniu ze stosunkowo prostym pakietem aerodynamicznym (opartym na stylach nadwozia samochodów dostępnych obecnie w sprzedaży detalicznej w Stanach Zjednoczonych) sprawiają, że są one słabe. obsługiwanie. Nadwozia i podwozia samochodów są ściśle regulowane w celu zapewnienia parytetu, a elektronika tradycyjnie ma charakter spartański.

Historia

Ściśle zapasowy i Grand National

W 1949 roku NASCAR wprowadził dywizję Strictly Stock, po usankcjonowaniu wyścigów dywizji Modified i Roadster w 1948 roku. Osiem wyścigów odbyło się na siedmiu dirtowych owalach i na plaży/streecie Daytona Beach .

Pierwszy wyścig NASCAR „Strictly Stock” odbył się na torze Charlotte Speedway 19 czerwca 1949 roku. Jim Roper został ogłoszony zwycięzcą tego wyścigu po tym, jak Glenn Dunaway został zdyskwalifikowany za zmianę tylnych sprężyn w swoim samochodzie; pierwszym mistrzem serii był Red Byron . Dywizja została przemianowana na „Grand National” na sezon 1950, odzwierciedlając zamiar NASCAR, aby uczynić ten sport bardziej profesjonalnym i prestiżowym. Zachował tę nazwę do 1971 roku. Sezon 1949 Strictly Stock jest uważany w księgach rekordów NASCAR jako pierwszy sezon w historii GN/Cup. Martinsville Speedway jest jedynym torem w rozkładzie z 1949 roku, który pozostaje w obecnym rozkładzie.

Siedmiokrotny mistrz Winston Cup Richard Petty

Zamiast ustalonego harmonogramu jednego wyścigu na weekend, w którym większość uczestników pojawia się na każdym wydarzeniu, harmonogram Grand National obejmował w niektórych latach ponad sześćdziesiąt wydarzeń. Często odbywają się dwa lub trzy wyścigi w ten sam weekend, a czasami dwa wyścigi tego samego dnia w różnych stanach.

We wczesnych latach większość wyścigów Grand National odbywała się na krótkich owalnych torach o nawierzchni gruntowej, których długość okrążenia wahała się od mniej niż ćwierć mili do ponad pół mili, lub na owalnych terenach targowych o powierzchni od pół mili do pół mili. mila na długości okrążenia. Z pierwszych 221 wyścigów Grand National 198 odbywało się na torach gruntowych. Darlington Raceway, otwarty w 1950 roku, był pierwszym całkowicie utwardzonym torem na torze o długości ponad 1,6 km. W 1959 roku, kiedy otwarto Daytona International Speedway, w harmonogramie wciąż było więcej wyścigów na torach gruntowych niż na utwardzonych. W latach sześćdziesiątych, kiedy zbudowano superspeedway i utwardzono stare, gruntowe tory, zmnizono liczbę wyścigów rozgrywanych na torach gruntowych.

Ostatni wyścig NASCAR Grand National na torze gruntowym (do 2021 r .) odbył się 30 września 1970 r. na półmilowym torze State Fairgrounds Speedway w Raleigh w Północnej Karolinie . Richard Petty wygrał ten wyścig w Plymouth, który został sprzedany przez Petty Enterprises Donowi Robertsonowi i wynajęty przez Petty Enterprises na wyścig.

Puchar Winstona

Logo Winston Cup Series od 2000 do 2003 r.

W latach 1971-2003 premierowa seria NASCAR była sponsorowana przez markę papierosów RJ Reynolds Tobacco Company Winston, nazywając ją Winston Cup Series. Serial był pierwotnie nazywany Winston Cup Grand National Series, zanim „Grand National” został wycofany w 1986 roku. W 1971 roku ustawa o paleniu papierosów w ramach zdrowia publicznego zakazała reklam telewizyjnych papierosów. W rezultacie firmy tytoniowe zaczęły sponsorować wydarzenia sportowe jako sposób na wydawanie nadwyżek pieniędzy na reklamę i na ominięcie zakazu reklam telewizyjnych nałożonego przez ustawę o zdrowiu publicznym dotyczącym palenia papierosów. Sponsoring RJR stał się bardziej kontrowersyjny w następstwie Ugody Przemysłu Tytoniowego z 1998 r ., która ostro ograniczyła możliwości reklamy wyrobów tytoniowych, w tym sponsoringu sportowego.

Zmiany, które wynikały z zaangażowania RJR w serię, a także ze skrócenia harmonogramu z 48 do 31 wyścigów rocznie, ustanowiły rok 1972 jako początek „nowoczesnej ery” NASCAR. Sezon został skrócony, a system punktowy w ciągu następnych czterech lat kilkakrotnie modyfikowany. Wyścigi na torach gruntowych i owalnych krótszych niż 250 mil (400 kilometrów) zostały usunięte z harmonogramu i przeniesione do krótkotrwałego NASCAR Grand National East Series, a pozostałe wyścigi miały minimalną nagrodę pieniężną w wysokości 30 000 $. Założyciel NASCAR, Bill France Sr., przekazał kontrolę nad NASCAR swojemu ntarszemu synowi, Billowi France Jr. W sierpniu 1974 r. France Jr. poprosił publicystę serialu Boba Latforda o zaprojektowanie systemu punktów, w którym przyznawane byłyby równe punkty dla wszystkich wyścigów, niezależnie od długości lub nagrody pieniężne. Dzięki temu systemowi najlepsi kierowcy musieli rywalizować we wszystkich wyścigach, aby zostać mistrzem serii. System ten pozostał niezmieniony od 1975 r., aż do ustanowienia pościgu o mistrzostwo w 2004 r.

Siedmiokrotny mistrz Winston Cup Dale Earnhardt

Od 1982 roku Daytona 500 jest pierwszym nie wystawowym wyścigiem roku.

ABC Sports wyemitowało częściowe lub pełne transmisje telewizyjne na żywo z wyścigów Grand National z Talladega, North Wilkesboro, Darlington, Charlotte i Nashville w 1970 roku. Ponieważ wydarzenia te były postrzegane jako mniej ekscytujące niż wiele wyścigów Grand National, ABC zrezygnowało z transmisji na żywo. Zamiast tego wyścigi były transmitowane, opóźniane i edytowane w programie sportowym ABC Wide World of Sports .

W 1979 roku Daytona 500 stał się pierwszym wyścigiem samochodów seryjnych, który był transmitowany na żywo przez telewizję CBS od flagi do flagi . Liderzy na ostatnim okrążeniu, Cale Yarborough i Donnie Allison, rozbili się na backstretch, walcząc o prowadzenie, pozwalając Richardowi Petty'emu wyprzedzić ich obu i wygrać. Natychmiast Yarborough, Allison i jej brat Bobby wdali się w bójkę na pięści w ogólnokrajowej telewizji. Podkreśliło to dramaturgię i emocje tego sportu oraz zwiększyło jego atrakcyjność rynkową. Wyścig zbiegł się z dużą burzą śnieżną na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych, z powodzeniem wprowadzając sport do zniewolonej publiczności.

W 1981 roku w pierwszy piątkowy wieczór grudnia w Nowym Jorku zaczął się organizować bankiet z nagrodami. Pierwsze bankiety odbyły się w Sali Starlight w Waldorf-Astoria, aw 1985 roku zostały przeniesione do znacznie większej Sali Grand Ballroom. W 2001 roku część bankietowa została porzucona na rzecz prostszej ceremonii wręczenia nagród, która została również przeniesiona do Hammerstein Ballroom w Manhattan Center w następnym roku. Jednak w 2003 roku uroczystość powróciła do Wielkiej Sali Balowej Waldorfa i przywrócono format bankietu.

W 1985 roku Winston wprowadził nowy program nagród o nazwie Winston Million . W latach 1985-1997 każdy kierowca, który wygrał trzy z czterech najbardziej prestiżowych wyścigów w serii, otrzymał milion dolarów. Nagroda została zdobyta tylko dwa razy; Bill Elliott wygrał w 1985, Darrell Waltrip prawie wygrał w 1989, Davey Allison prawie wygrał w 1992, Dale Jarrett prawie wygrał w 1996, a Jeff Gordon wygrał w 1997. Winston Million został zastąpiony podobnym programem, Winston No Bull Five, w 1998 roku. Ten program przyznał milion dolarów każdemu kierowcy, który wygrał prestiżowy wyścig po ukończeniu w pierwszej piątce najbardziej prestiżowego wyścigu.

Serial przeżył duży boom popularności w latach 90. XX wieku. W 1994 roku NASCAR zorganizował pierwszy Brickyard 400 na torze Indianapolis Motor Speedway . W latach 1997-1998 nagroda pieniężna zwycięzcy wyścigu Daytona 500 potroiła się. Zbiegło się to ze spadkiem popularności w American Championship Car Racing .

W 1999 roku NASCAR zawarł nową umowę z Fox Broadcasting, Turner Broadcasting i NBC . Kontrakt, podpisany na osiem lat dla Foxa i sześć lat dla NBC i Turnera, został wyceniony na 2,4 miliarda dolarów.

W 2001 roku firma Pixar odwiedziła tory NASCAR w ramach badań nad animowanym filmem Auta z 2006 roku, który zawierał głosy kierowców NASCAR Richarda Petty'ego i Dale'a Earnhardta Jr. Aby uniknąć reklamy tytoniu w filmie Disneya, „Piston Cup” posłużył jako aluzja Pixara do Winstona Puchar (jednak zanim film wyjdzie, Nextel zastąpił Winstona jako sponsora tytularnego serii).

Nextel i Sprint

Logo Nextel Cup Series od 2004 do 2007 roku

W sezonie 2002 RJ Reynolds powiadomił kierownictwo NASCAR, że przedwcześnie zakończy sponsoring tytularny po zakończeniu sezonu 2003. NASCAR wynegocjował kontrakt z Nextel, firmą telekomunikacyjną, która zastąpi Winstona, aw 2004 roku seria stała się znana jako Nextel Cup Series.

Fuzja Sprint i Nextel w 2006 roku spowodowała zmianę nazwy Cup Series na Sprint Cup, począwszy od sezonu 2008.

Trofeum Sprint Cup zostało zaprojektowane przez Tiffany & Co. i jest srebrne, z parą flag w locie w szachownicę.

Do 2009 roku boom popularności lat 90. dobiegł końca, a oglądalność telewizji w ciągu ostatnich dziesięciu lat uległa mniej więcej stagnacji. Niektórzy długoletni fani krytykowali serię za utratę jej tradycyjnego atrakcyjności z powodu porzucania mic w południowo-wschodnich Stanach Zjednoczonych na rzecz nowszych rynków. Wyrazili także niezadowolenie z obecności Toyoty w serialu. Japońska korporacja telekomunikacyjna SoftBank nabyła Sprint w lipcu 2013 r. Chociaż NASCAR był podejrzliwy w stosunku do promowania różnorodności i świadomy negatywnych konsekwencji wizerunku redneck, dostrzegł również możliwości rozwoju tego sportu. Brian France, dyrektor generalny NASCAR, stał się głównym obiektem krytyki wśród fanów podczas swojej kadencji od 2003 do 2018 roku.

W 2016 r. NASCAR ogłosił utworzenie systemu czarterowego (we współpracy z utworzonym w 2014 r. Race Team Alliance ), który gwarantowałby udział 36 drużyn we wszystkich 36 wyścigach. Kwalifikacja do czarteru będzie zależeć od starań zespołu o zakwalifikowanie się do każdego wyścigu w ciągu ostatnich trzech sezonów. W związku z tą zasadą NASCAR zmnizył również rozmiar pola pucharowego do 40 samochodów.

Logo Sprint Cup Series od 2008 do 2016 roku

Pogoń za Puchar

Siedmiokrotny mistrz NASCAR Cup Series, Jimmie Johnson

Wraz ze zmianą sponsoringu tytularnego dla serii, sezon 2004 wprowadził również nowy system określania mistrza serii, na który wpływ miał system stosowany w USAR Hooters Pro Cup Series .

Początkowo znany jako Chase for Nextel Cup (lub po prostu „The Chase”, a później zmieniony na markę Sprint), dziesięciu kierowców i drużyn z największą liczbą punktów (plus remisy) w pierwszych 26 wyścigach sezonu kwalifikowało się do wygrania mistrzostwa, rywalizując w play-offach rozgrywanych w ciągu ostatnich dziesięciu wyścigów. Liczba ta została zwiększona do 12 zespołów w 2007 roku. Punkty uczestników Chase wzrosły do ​​poziomu matematycznie nieosiągalnego dla nikogo spoza tej dziedziny (około 1800 punktów przewagi nad pierwszym kierowcą poza Chase). Od inauguracyjnego Chase w 2004 roku do Chase 2006, kierowcy byli rozstawiani w oparciu o pozycję punktową na koniec sezonu zasadniczego, z pierwszym micem zaczynającym się od 5050 punktów i dziesiątym od 5005. W latach 2007-2010 suma punktów każdego kierowcy, który brał udział w pościgu, została zresetowana do 5000 punktów plus dziesięć dodatkowych punktów za każde zwycięstwo w pierwszych 26 wyścigach. Punkty nadal byłyby przyznawane jak zwykle podczas wyścigów, których to dotyczy. Kierowca prowadzący punktami po 36. wyścigu zostałby ogłoszony mistrzem.

W ramach dużej zmiany w systemie punktowania, która weszła w życie w 2011 roku, zmieniono również kryteria kwalifikacyjne oraz reset punktów. W latach 2011-2013 dziesięciu kierowców z największą liczbą punktów automatycznie zakwalifikowało się do pościgu. Dołączyły do ​​nich dwa turnieje kwalifikacyjne z „dziką kartą”, a konkretnie dwóch kierowców z największą liczbą zwycięstw w wyścigach, którzy zajęli mica między 11. a 20. pod względem punktów kierowców. Ich sumy punktów bazowych zostały następnie zresetowane do 2000 punktów, czyli o ponad 1000 punktów więcej niż pierwszego kierowcy poza Chase. (W nowym systemie punktowym zwycięzca wyścigu może zdobyć maksymalnie 48 punktów, w przeciwieństwie do 195 w systemie sprzed 2011 roku.) Dziesięć automatycznych kwalifikatorów otrzymało premię w wysokości trzech punktów za każde zwycięstwo w sezonie zasadniczym, podczas gdy dwaj zakwalifikowani z dzikimi kartami nie otrzymali takiego bonusu. Podobnie jak w przeszłości, układy pozostałych dziesięciu wyścigów były takie same, bez zmian w systemie punktacji. 20 listopada 2011 roku Tony Stewart i Carl Edwards zakończyli sezon z pierwszym w historii remisem punktowym. Pięć zwycięstw Stewarta w sezonie (wszystkie w pościgu) nad jednym zwycięstwem Edwardsa (w trzecim wyścigu sezonu) dało Stewartowi remis. Dlatego został ogłoszony zwycięzcą mistrzostw NASCAR Cup Series 2011.

Na rok 2014 NASCAR ogłosił szeroko zakrojone zmiany w formacie Chase:

  • Grupa kierowców biorąca udział w pościgu oficjalnie przekształciła się w NASCAR Sprint Cup Chase Grid .
  • Liczba kierowców kwalifikujących się do Chase Grid waha się od 12 do 16.
  • Piętnaście z 16 mic w Chase Grid jest zarezerwowanych dla kierowców z największą liczbą zwycięstw w pierwszych 26 wyścigach. Pozostałe mice zarezerwowane jest dla lidera punktowego po 26 wyścigach, ale tylko w przypadku, gdy ten kierowca nie odniesie zwycięstwa. Jeśli mniej niż 16 kierowców wygrało w pierwszych 26 wyścigach, pozostałe mica w Chase Grid są wypełniane przez kierowców bez zwycięstwa w kolejności punktów zdobytych w tym sezonie. Wszyscy kierowcy na Chase Grid nadal mają zresetowane punkty kierowcy do 2000 przed pościgiem, z trzypunktową premią za każde zwycięstwo w pierwszych 26 wyścigach.
  • Pościg jest teraz podzielony na cztery rundy. Po każdej z pierwszych trzech rund czterech kierowców Chase Grid z najmnizą liczbą punktów w sezonie zostaje wyeliminowanych z siatki i rywalizacji o mistrzostwo. Każdy kierowca z siatki, który wygra wyścig w pierwszych trzech rundach, automatycznie przechodzi do następnej rundy. Punkty wszystkich kierowców wyeliminowanych z pościgu są ponownie dostosowywane do punktów, z którymi wystartowali na początku rundy 16 (wyścig 27) plus wszelkie punkty zdobyte później, wyłącznie przy użyciu schematu punktów w sezonie regularnym (bez rundy 12 lub Runda ośmiu punktów resetu). W 2016 roku pościg o mistrzostwo, wcześniej znany jako runda Challenger, Contender i Eliminator, został zmieniony na rundę 16, rundę 12 i rundę 8.
    • 1/8 finału (wyścigi 27–29)
      • Zaczyna się od 16 kierowców, każdy z 2000 punktami, plus 3-punktowa premia za każde zwycięstwo w pierwszych 26 wyścigach
    • 1/8 finału (wyścigi 30–32)
      • Zaczyna się od 12 kierowców, każdy z 3000 punktów
    • Runda ósemek (wyścigi 33-35)
      • Zaczyna się od ośmiu kierowców, każdy z 4000 punktami
    • Czwarte mistrzostwo (wyścig finałowy)
      • Ostatnich czterech kierowców rywalizujących o tytuł sezonu rozpoczyna wyścig z 5000 punktami, a najwyższy finiszowiec w wyścigu zdobywa tytuł Pucharu Serii. W przypadku tych czterech kierowców nie są przyznawane żadne dodatkowe punkty za przejechane okrążenia lub większość przejechanych okrążeń. Jeśli jeden z kierowców Mistrzostw Czwórki wygra wyścig, maksymalna liczba punktów, jakie mogą uzyskać, to 40.

Aby zachęcić wszystkich kierowców do dalszej rywalizacji, kierowcom, którzy ukończyli wyścig poza pościgiem, przyznaje się szereg nagród. Najwyższy finiszujący kierowca non-Chase (13. mice na koniec sezonu w latach 2007-2013 i potencjalnie od piątego do 17. mice od 2014 r.) otrzymał premię w wysokości około miliona dolarów i pierwotnie otrzymał pozycję na scenie o godz. posezonowy bankiet z nagrodami. Bankiet z nagrodami koncentruje się teraz wyłącznie na pościgu, a wszystkie nagrody sponsorowane i dodatkowe w ramach serii zostały przeniesione na lunch w Cipriani dzień przed bankietem.

Ten system play-off został wdrożony przede wszystkim po to, aby wyścig punktowy był bardziej konkurencyjny pod koniec sezonu i pośrednio, aby zwiększyć oglądalność telewizji podczas sezonu NFL, który rozpoczyna się mniej więcej w tym samym czasie, w którym zaczyna się pościg. Pościg zmusza także drużyny do osiągania jak najlepszych wyników podczas wszystkich trzech etapów sezonu, pierwszej połowy sezonu zasadniczego, drugiej połowy sezonu zasadniczego oraz pościgu.

Wcześniej mistrz mógł zostać wyłoniony przed ostatnim wyścigiem, a nawet kilka wyścigów przed końcem sezonu, ponieważ matematycznie niemożliwe było, aby jakikolwiek inny kierowca zdobył wystarczającą liczbę punktów, aby wyprzedzić lidera.

Potworna energia

Logo Monster Energy NASCAR Cup Series od 2017 do 2019 roku

Sponsoring tytularny ze Sprintem zakończył się po sezonie 2016. 1 grudnia 2016 r. NASCAR ogłosił, że osiągnął porozumienie z Monster Energy, aby zostać nowym sponsorem pierwszej serii NASCAR. 19 grudnia 2016 r. NASCAR ogłosił nową nazwę serii, Monster Energy NASCAR Cup Series, a także nowe logo serii i nowe logo NASCAR. 11 kwietnia 2018 roku Monster Energy ogłosił przedłużenie sponsorowania serii do końca sezonu 2019.

W 2017 roku wprowadzono wyścigi etapowe. Wyścigi zostały podzielone na trzy etapy, cztery w przypadku najdłuższego wyścigu NASCAR Cup Series, Coca-Cola 600. Etap składa się z normalnego wyścigu z zieloną flagą, po którym następuje zatrzymanie na wyznaczonym okrążeniu, co oznacza machanie zielonym i biała flaga w szachownicę, a następnie żółta flaga. 10 najlepszych graczy na każdym z dwóch pierwszych etapów otrzymuje bonusowe punkty mistrzostw, 10 punktów dla zwycięzcy, 9 punktów za samochód zajmujący drugie mice, do 1 punktu za samochód zajmujący 10 mice. Zdobyte punkty są dodawane do sumy punktów kierowcy/właściciela w sezonie zasadniczym, podczas gdy zwycięzca etapu otrzymuje dodatkowy punkt, który jest dodawany do jego sumy punktów po resecie, jeśli dostanie się do play-offów NASCAR. Długości etapów różnią się w zależności od toru, ale pierwsze dwa etapy zwykle łączą się w około połowę wyścigu. Końcowy etap (który nadal wypłaca punkty mistrzowskie wszystkim kierowcom) zwykle równa się drugiej połowie. Ponadto, kierowca, który zdobył najwięcej punktów w pierwszych 26 wyścigach (sezon regularny), otrzymuje mistrzostwo punktowe w sezonie regularnym. Te mistrzostwa nie przyznają żadnych punktów bonusowych zwycięskiemu kierowcy. W przeciwnym razie system punktowy i format play-off pozostały takie same.

Trofeum MENCS miało formę kielicha, który miał metr wysokości i ważył 68 funtów. Wykonane z obrabianego maszynowo aluminium i pochłaniające ponad 300 godzin kunsztu, z zewnątrz trofeum zostało ozdobione konturami wszystkich 23 torów z serii NASCAR Cup. Mówi się, że porcja kubka mieści około 600 uncji płynów lub 37 puszek Monster Energy.

Seria pucharów NASCAR

Począwszy od sezonu 2020 najwyższy poziom rywalizacji NASCAR stał się znany jako NASCAR Cup Series . W ramach wielopoziomowego modelu sponsorowania Busch Beer, Coca-Cola, GEICO i Xfinity zostały Premier Partnerami serii, a Coca-Cola przejęła również prawa do nazwy trofeum sezonu regularnego.

Projekt trofeum MENCS został zachowany pod nową nazwą serii, choć został przemianowany na Bill France Cup.

Mistrzostwa Kierowców

Mistrzostwa kierowców NASCAR Cup Series są przyznawane przez prezesa NASCAR najbardziej utytułowanemu kierowcy serii Cup w ciągu sezonu, co określa system punktowy oparty na wynikach wyścigów i zwycięstwach. Po raz pierwszy przyznany w 1949 r. Red Byron, 32 różnych kierowców wygrało mistrzostwa. Pierwszym kierowcą, który wielokrotnie wygrał mistrzostwa, był Herb Thomas w 1951 i 1953 roku, podczas gdy rekord w liczbie siedmiu mistrzostw podzielili Richard Petty, Dale Earnhardt i Jimmie Johnson . Johnson ma rekord w większości kolejnych mistrzostw; zdobył pięć tytułów mistrzowskich od 2006 do 2010 roku . Do tej pory każdy Champion pochodził ze Stanów Zjednoczonych.

Mistrzostwa Właścicieli

Mistrzostwa właścicieli serii pucharowych działają w taki sam sposób, jak mistrzostwa kierowców, z wyjątkiem tego, że punkty są przyznawane za każdy samochód z osobna. Jeśli właściciel wjedzie do więcej niż jednego samochodu, każdy samochód jest oglądany i oceniany jako osobna jednostka. Punkty w Mistrzostwach Właścicieli są takie same jak na liście Kierowców, z jednym drobnym wyjątkiem: Kierowcy, którzy nie są uprawnieni do zdobywania punktów do tytułu Kierowców, mogą nadal zdobywać punkty do Mistrzostw Właścicieli. Przykładem tego był pierwszy wyścig w obecnym systemie punktowym, Daytona 500 z 2011 roku . Zgodnie z inną zasadą, nowo wprowadzoną na sezon 2011, kierowcy mogą zdobywać punkty tylko w jednej z trzech krajowych serii NASCAR. Trevor Bayne, który wygrał wyścig, nie zdobył punktów dla kierowców, ponieważ zdecydował się wystartować w mistrzostwach Nationwide Series . Zdobył jednak 47 punktów właściciela dla Wood Brothers Racing (43 punkty bazowe, trzy punkty bonusowe za zwycięstwo i jeden punkt bonusowy za prowadzenie okrążenia).

Zanim w 2011 roku wprowadzono poważną zmianę w systemie punktowym, system przyznawania punktów właścicielskich był nieco inny. Jeśli więcej niż 43 samochody próbowały zakwalifikować się do wyścigu, punkty właściciela były przyznawane każdemu samochodowi w następujący sposób: nzybszy zawodnik, który nie zakwalifikował się (w zasadzie 44. pozycja) otrzymał 31 punktów, o trzy punkty mniej niż samochód na 43. pozycji . Jeśli więcej niż jeden samochód nie kwalifikował się, punkty właścicieli nadal były przydzielane w opisany sposób, zmnizając się o trzy dla każdej pozycji. W systemie punktowym po 2010 roku punkty właściciela otrzymują tylko samochody, które faktycznie wystartują w danym wyścigu.

Na punkty właścicieli przewidziano osobny „Pościg o mistrzostwo”.

Zmiana zasad z 2005 roku w trzech krajowych seriach NASCAR, cofnięta od 2013 roku, wpływa na sposób wykorzystania punktów właściciela. Przez cały sezon 2012, top 35 (NASCAR Cup Series) lub top 30 (inne serie) pełnoetatowych zespołów z punktami właścicielskimi otrzymuje zwolnienia na następny wyścig, gwarantując im mice w tym wyścigu. Punkty te określają, kto jest w następnym wyścigu, a kto nie, i stały się kluczowe, odkąd zasada wyłączenia została zmieniona na obecny format. Pod koniec każdego sezonu, 35 najlepszych pretendentów do punktów właścicielskich jest również zablokowanych w pierwszych pięciu wyścigach następnego sezonu.

Począwszy od 2013 roku, zasady powróciły do ​​systemu bardziej podobnego do zasad sprzed 2005 roku. W NASCAR Cup Series pierwsze 36 mic w stawce zależy ściśle od prędkości kwalifikacyjnej. Kolejnych sześć mic przyznawanych jest na podstawie punktów właściciela, przy czym ostatnie mice jest zarezerwowane dla poprzedniego mistrza serii. Jeśli ostateczne zwolnienie nie zostanie zastosowane, ponieważ wszyscy poprzedni Mistrzowie są już w terenie, przejdzie do innego samochodu na podstawie liczby punktów właściciela.

W niektórych przypadkach punkty właścicieli zespołu będą się różnić od punktów odpowiedniego kierowcy. W 2005 roku, po tym, jak właściciel Jack Roush zwolnił Kurta Buscha w przedostatni weekend wyścigowy sezonu, zespół nr 97 zajął ósme mice pod względem punktów właścicielskich, a Busch zajął dziesiąte mice w klasyfikacji punktów dla kierowców. W 2002 roku, kiedy Sterling Marlin doznał kontuzji, zespół nr 40 zajął ósme mice w kategorii punktów właścicielskich, podczas gdy Marlin był 18. z powodu zastępczych kierowców Jamiego McMurraya i Mike'a Blissa, którzy nadal zdobywali punkty właścicielskie za 40. Innym przykładem była wspomniana wcześniej Daytona 500 z 2011 roku.

Mistrzostwa Producentów

Mistrzostwa Producenta przyznawane są co roku, chociaż Mistrzostwa Kierowców są uważane za bardziej prestiżowe. W przeszłości mistrzostwa producentów były prestiżowe ze względu na liczbę zaangażowanych producentów, a mistrzostwa producenta były głównym narzędziem marketingowym. W serii Xfinity mistrzostwa znane są jako Bill France Performance Cup.

Do sezonu 2013 punkty zdobywano w systemie Formuły 1 1960-1990, w którym zwycięski producent zdobył dziewięć punktów, sześć dla następnego producenta, cztery dla producenta trzeciego wśród marek, trzy za czwartą, dwa za piątą, i jeden punkt za szóstego producenta. Oznaczało to, że jeśli Chevrolety zajmowały mica od pierwszego do dziesiątego w danym wyścigu, a Ford był 11., a Dodge 12., Chevrolet zdobył 9 punktów, Ford 6 i Dodge 4. Począwszy od 2014 roku NASCAR zmienił system, aby naśladować mistrzostwa właściciela. W ramach tego systemu, najlepszy reprezentant każdego producenta na finiszu skutecznie zdobył taką samą liczbę punktów, jaką zdobyła ta drużyna, w tym wszelkie dodatkowe punkty za prowadzenie okrążenia lub zwycięstwo w zawodach.

Reprezentacja

W pierwszych latach istnienia NASCAR istniała zróżnicowana gama maszyn, z niewielkim wsparciem samych firm samochodowych, ale w połowie lat 60. uczestniczyli wyłącznie amerykańscy producenci ze wsparciem fabrycznym. Chrysler, Ford i General Motors byli głównymi, jeśli nie tylko, konkurentami przez większą część historii NASCAR. Plymouth, choć odnosił pewne sukcesy w latach 60. z Hemi, nigdy nie wygrał mistrzostw producentów, dopóki Ford nie wycofał się z wyścigów na początku lat 70. XX wieku. GM nadal używał czterech różnych marek w NASCAR w 1991 roku, ale w ciągu trzech lat Buick i Oldsmobile zniknęli. Pontiac przetrwał do 2004 roku, pozostawiając jedynie Chevroleta. W 2007 roku pojawiła się pierwsza nowa marka od 1971 roku, kiedy dołączył do niej japoński producent Toyota. Marka Dodge Chryslera powróciła po 15-letniej przerwie w 2001 roku, ale odeszła po 2012 roku, pozostawiając tylko Chevroleta, Forda i Toyotę.

Chevrolet był najbardziej utytułowanym producentem od 2022 roku, z 812 zwycięstwami w wyścigach i 40 mistrzostwami producentów. Ford zajmuje drugie mice z 711 zwycięstwami i 17 mistrzostwami producentów. Dodge jest trzeci z wynikiem 217, Plymouth czwarty ze 190, Toyota piąty ze 165 zwycięstwami, a Pontiac szósty ze 155.

Puchary samochodów

Samochody z serii Cup (często nazywane „samochodami pucharowymi”) są zgodne z konstrukcją silnika z przednim napędem i napędem na tylne koła . Klatka bezpieczeństwa służy jako podwozie ramy przestrzennej i jest przykryta metalowym korpusem o grubości 24. Posiadają zamknięty kokpit, błotniki, tylny spojler oraz spojler aerodynamiczny. Wystawienie samochodu na jeden sezon kosztuje zwykle 10–20 milionów dolarów. Każdy zespół może budować własne samochody i silniki (według specyfikacji NASCAR) lub kupować samochody i silniki od innych zespołów.

Samochody są napędzane silnikami EFI V8 od 2012 roku, po 62 latach, wykorzystując gaźnik jako paliwo do silnika, z blokami z zagęszczonego żelaza i popychaczami napędowymi uruchamiającymi dwa zawory na cylinder, a ich pojemność jest ograniczona do 358 cali sześciennych (około 5,8 litra ) . Jednak nowoczesna technologia pozwoliła na moc wyjściową bliską lub ponad 900 koni mechanicznych (670 kW) w nieograniczonej formie; przy zachowaniu tej samej podstawowej konstrukcji silnika. W rzeczywistości, zanim NASCAR wprowadził zasadę biegów, silniki Cup były w stanie pracować z prędkością ponad 10 000 obr./min. Silnik NASCAR Cup Series o maksymalnej średnicy otworu 4185 cala (106 milimetrów) i skoku 3,25 cala (83 milimetry) przy 9000 obr./min ma średnią prędkość tłoka 80,44 fps (24,75 m/s). Współczesne silniki Cup działają 9800 obrotów na minutę, 87,59 fps (26,95 m / s), na wyścigach drogowych, na długim przednim odcinku Pocono Raceway i na Martinsville Speedway (krótki tor o długości 0,526 mil). Na trzech owalnych torach NASCAR o długości od 1,5 do 2 mil silniki wytwarzają znacznie ponad 850 KM przy 9200–9400 obr./min przez 500 mil, 600 mil w wyścigu Coca-Cola 600 Charlotte. Obecna masa własna silników NASCAR Cup wynosi około 575 funtów (261 kg ).

Przednie zawieszenie to konstrukcja z podwójnymi wahaczami, podczas gdy tylne zawieszenie było wcześniej konstrukcją z dwoma wahaczami, wykorzystującymi wahacze wzdłużne, aż do debiutu samochodu NASCAR Next Gen Car w 2022 r. podczas Busch Lite Clash w Koloseum, w którym zadebiutował model samochody w swoich pierwszych zawodach i są wyposażone w całkowicie niezależne przednie i tylne zawieszenie z podwójnymi wahaczami i regulowanymi amortyzatorami wewnętrznymi. Tarcze hamulcowe muszą być wykonane z żeliwa magnetycznego lub stali i nie mogą przekraczać średnicy 12,72 cala (32,3 centymetra). Jedynymi elementami aerodynamicznymi w pojazdach są przedni splitter, spoiler, kanały NACA tylko w oknach i boczne progi. Podczas gdy stosowanie tylnych dyfuzorów, generatorów wirów, kanistrów, otworów w nadkolach, otworów w masce i podkładek było surowo zabronione w erze Gen 6, obecny samochód Next Gen posiada tylny dyfuzor podobny do dyfuzorów stosowanych w siostrzanej organizacji NASCAR Klasa GT Daytona IMSA . Podczas gdy samochody mogą osiągać prędkość około 200 mil na godzinę (320 km/h) na niektórych torach, Russ Wicks jeździł zmodyfikowanym seryjnym samochodem Dodge Charger, zbudowanym zgodnie ze specyfikacjami NASCAR, z prędkością 394,1 km/h (394,1 km/h) podczas próby bicia rekordu prędkości na Solnisko Bonneville w październiku 2007 r.

Silniki NASCAR Cup Series posiadają elektroniczną jednostkę sterującą dostarczoną przez Freescale, ale kontrola trakcji i hamulce przeciwblokujące są zabronione. Telemetria na żywo jest wykorzystywana tylko do transmisji telewizyjnych, ale dane mogą być rejestrowane z ECU do komputera, jeśli samochód jest w garażu, a nie na torze.

Samochody pucharowe muszą mieć zainstalowaną co najmniej jedną działającą wycieraczkę przedniej szyby na torach drogowych ( Sonoma, Watkins Glen, Circuit of the Americas i układ toru drogowego na Charlotte Motor Speedway i Indianapolis Motor Speedway, a także na Daytona). w 2021 r.) w ramach pakietu przepisów dotyczących wyścigów drogowych.

Ewolucja samochodów pucharowych

Generacja 1 (1948-1964)

Kiedy seria powstawała pod nazwą stricte stock, samochody były po prostu: pojazdami produkcyjnymi bez modyfikacji. Termin „ samochód seryjny” sugerował, że ścigające się pojazdy były niezmodyfikowanymi samochodami ulicznymi. Kierowcy ścigali się z fabrycznie zainstalowanymi kanapami i radiem AM nadal w samochodach. Aby zapobiec przedostawaniu się potłuczonego szkła na tor wyścigowy, opuszczano szyby, usuwano lub zaklejano zewnętrzne światła i usuwano lusterka boczne . Model Chevroleta 150 z wtryskiem paliwa z 1957 r. (znany jako „czarna wdowa”) był pierwszym samochodem, który został zakazany przez NASCAR. Chevrolet z 1957 roku wygrał najwięcej wyścigów, z 59 zwycięstwami, więcej niż jakikolwiek inny samochód, który kiedykolwiek ścigał się w serii pucharowej. Przed połową lat 60. samochody były zazwyczaj oparte na samochodach pełnowymiarowych, takich jak Chevrolet Bel Air i Ford Galaxie.

Pokolenie 2 (1965-1980)

W 1965 roku do sportu weszły zmodyfikowane bryczki. Samochody średniej wielkości, w tym Ford Fairlane i Plymouth Belvedere, zostały przyjęte i wkrótce stały się normą. NASCAR kiedyś wprowadził zasadę homologacji, która w różnych okresach określała, że ​​należy wyprodukować co najmniej 500 samochodów lub aż jeden samochód dla każdej marki dealerskiej w kraju, który musi zostać sprzedany ogółowi społeczeństwa, aby można było go ścigać. Ostatecznie samochody zostały stworzone specjalnie na zawody NASCAR, w tym Ford Torino Talladega, który miał zaokrąglony nos, oraz Dodge Charger Daytona i Plymouth Superbird, który miał tylne skrzydło uniesione nad poziom dachu i nasadkę w kształcie rekina, która umożliwiała wyścigową prędkość dokładnie 200 mil na godzinę. Oparty na Fordach spojler Mercury, napędzany silnikiem Ford Boss 429, miał prędkość 199,6 mil na godzinę. Począwszy od 1971, NASCAR przepisał zasady, aby skutecznie wymusić na samochodach specjalnych Forda i Chryslera (nazywane Aero Warriors ) wykluczenie z konkurencji, ograniczając je do 305ci (5,0L). Samochody objęte tą zasadą to Ford Talladega, Mercury Spoiler II, Dodge Charger 500, Dodge Charger Daytona i Plymouth Superbird. Ta zasada była tak skuteczna w ograniczaniu osiągów, że tylko jeden samochód w tym sezonie próbował jeździć w tej konfiguracji.

W 1971 NASCAR utrudnił większe silniki płytą ograniczającą . Do 1972 r. NASCAR wprowadził zasadę obniżania maksymalnej pojemności skokowej silnika z 429 cali sześciennych (7,0 litrów) do obecnych 358 cali sześciennych (5,9 litra). Transformacja nie została zakończona aż do 1974 roku i zbiegła się w czasie z zakończeniem wsparcia fabrycznego dla wyścigów przez amerykańskich producentów oraz kryzysem naftowym w 1973 roku .

Pokolenie 3 (1981-1991)

Droga pitna na Richmond International Raceway w 1984 r.
Rusty Wallace '27 Pontiac Grand Prix w Pocono w 1986 r.

Zmnizenie rozmiarów amerykańskich samochodów pod koniec lat 70. stanowiło wyzwanie dla NASCAR. Przepisy nakazywały minimalny rozstaw osi 115 cali (2900 mm), ale po 1979 r. żaden z modeli zatwierdzonych do zawodów nie spełniał normy, ponieważ samochody średniej wielkości miały teraz zazwyczaj rozstaw osi od 105 do 112 cali. Po zachowaniu starszych modeli (1977 dla marek GM i 1979 dla Forda i Dodge) do 1980 roku, na sezon 1981 rozstaw osi został zmnizony do 110 cali (2800 mm), co można było rozciągnąć w nowszych modelach samochodów bez wpływając na ich wygląd. Buick Regal z zagiętym do tyłu „łopatą” nosem początkowo dominował nad konkurencją, a następnie zaokrąglony, aerodynamiczny Ford Thunderbird z 1983 roku . Chevrolet Monte Carlo i Pontiac Grand Prix mają tylne szyby, aby zachować konkurencyjność. W obliczu kłopotów finansowych i po pogorszeniu swoich słabych wyników (zarówno na torze wyścigowym, jak i w sprzedaży konsumenckiej) Dodge Mirada i Chrysler Cordoba w 1983 roku, Chrysler Corporation całkowicie opuścił NASCAR pod koniec sezonu 1985.

Rok 1987 był kamieniem milowym dla samochodów NASCAR Cup Series. Podczas kwalifikacji Winston 500 Bill Elliott ustanowił światowy rekord samochodów seryjnych, osiągając prędkość 212.809 mil na godzinę (342 km/h). Potem stało się nieszczęście; podczas 22. okrążenia wyścigu kierowca Bobby Allison złapał gumę w środku tri-owalu Talladega Superspeedway . Samochód Allison uderzył w ogrodzenie i wyrwał w ogrodzeniu dziurę o długości około 30 metrów. Kilku widzów zostało rannych w wypadku, w tym jedna kobieta, która straciła oko. W następstwie katastrofy NASCAR nakazał użycie ogranicznika na Talladega Superspeedway i Daytona International Speedway w celu zmnizenia prędkości. Do 1989 roku GM przestawił swoje modele średniej wielkości na silniki V6 i napęd na przednie koła, ale wyścigowcy NASCAR zachowali tylko kształt nadwozia, ze starym układem jezdnym V8 z napędem na tylne koła, co czyni przestarzały „standardowy” charakter samochodów.

Generacja 4 (1992-2007)

Ford Thunderbird z 1994 roku
Billa Elliotta na torze Michigan International Speedway . Samochody wczesnej generacji 4 zachowały bardziej bokserski wygląd z poprzedniej generacji.

Rok 1992 był początkiem generacji, która pozbawiła wszelkie pozory „stocku” z „wyścigów samochodów seryjnych”, samochodu 4. generacji. Zapasowe panele nadwozia zostały usunięte ze sportu, a stalowe zderzaki zostały zastąpione włóknem szklanym w celu zmnizenia masy. W 1994 roku we wszystkich samochodach dodano klapy dachowe po dwóch niesławnych wypadkach powietrznych Rusty'ego Wallace'a w 1993 roku. W 1995 roku nowo zaprojektowany Chevrolet Monte Carlo powrócił do sportu, który zapoczątkował trend bardziej zaokrąglonych kształtów nadwozia. Kiedy Ford Thunderbird został wycofany z użytku po 1997 roku, a Ford nie miał żadnych dwudrzwiowych nadwozi pośrednich, zastosowano czterodrzwiowe nadwozie Forda Taurusa (chociaż wyścigi NASCAR w rzeczywistości nie mają otwieranych drzwi).

Zielona flaga na torze Infineon Raceway (obecnie Sonoma Raceway ) w 2005 r .

Podczas gdy producenci i modele samochodów wykorzystywanych w wyścigach nosili nazwy samochodów seryjnych ( Dodge Charger R/T, Chevrolet Impala SS, Toyota Camry i Ford Fusion ), podobieństwa między samochodami NASCAR Cup Series a rzeczywistymi samochodami produkcyjnymi ograniczały się do niewielka ilość kształtowania i malowania naklejek na przód, reflektory i tylne światła oraz grille. Do 1998 r. maska, dach i pokrywa pokładu nadal musiały być identyczne z ich fabrycznymi odpowiednikami. Zostało to wyeliminowane, gdy NASCAR zezwolił na znaczące modyfikacje pokrywy bagażnika Forda Taurus, aby samochód pasował do wymaganych szablonów.

Ford Fusion z 2007 roku Matta Kensetha na Texas Motor Speedway . W ostatnim roku czwartej generacji samochody offsetowe (znane również jako „Skręcone siostry”) stały się powszechne.

To właśnie w tym czasie NASCAR zaangażował się w praktykę wprowadzania zmian w przepisach w trakcie sezonu, jeśli jeden konkretny model samochodu stał się nadmiernie dominujący. To często prowadziło do twierdzeń, że niektóre drużyny próbowałyby piaskować, aby uzyskać korzystnize utrudnienia.

Ze względu na notoryczną stylistykę samochodu wyścigowego Ford Taurus i sposób, w jaki producent przekształcił samochód w samochód „offsetowy” (samochód był notorycznie asymetryczny w wyścigowym wykończeniu ze względu na jego owalny kształt), NASCAR zakończył tę praktykę, aby położyć większy nacisk na parytet i oparł nowe zasady dotyczące nadwozia w 2003 roku, podobne do wyścigów na krótkich torach, w których samochody offsetowe stały się obciążeniem dla urzędników wyścigowych, co zaowocowało projektem „Zatwierdzonej konfiguracji nadwozia” (znanej również jako „wspólny szablon”).

Samochód jutra (2007-2012)

COT Jimmiego Johnsona z 2009 roku w garażu na torze Las Vegas Motor Speedway, ze skrzydłem używanym do wyścigu Goody's Fast Pain Relief 500 w 2010 roku .

W 2007 roku NASCAR wprowadził radykalnie nową specyfikację pojazdu znaną jako „Car of Tomorrow” (CoT). CoT zadebiutował na torze Bristol Motor Speedway w marcu 2007 roku. Początkowo był używany tylko podczas 16 wybranych imprez. Chociaż NASCAR pierwotnie planował poczekać do początku sezonu 2009, aby użyć CoT w każdym wyścigu, data została zmieniona na początek sezonu 2008. Wielu kierowców wciąż narzekało na CoT, ale ten nowy harmonogram miał pomóc zespołom zaoszczędzić pieniądze, dając im tylko jedną specyfikację samochodu do pracy.

Projekt CoT skupiał się na kontroli kosztów, parytecie i bezpieczeństwie kierowców. Szerokość samochodu została zwiększona o 10 centymetrów, zderzaki zostały przeprojektowane, aby taktyka uderzeń i jazdy była mniej skuteczna, a wysokość samochodu wzrosła o 5 centymetrów, aby pomieścić wyższych kierowców i poprawić aerodynamikę przeciągnij . Fotel kierowcy został przesunięty bliżej środka samochodu. Największą zmianą dla fanów było dodanie tylnego skrzydła w mice znanego spojlera . Skrzydła można regulować w zakresie od 0 do 16 stopni i stosować z wieloma konfiguracjami płyt końcowych.

Nowe przepisy wyeliminowały asymetryczne nadwozia w samochodach, które szalały od czasu premiery Taurusa w 1998 roku (i nasiliły się w ostatnich latach samochodu Generacji 4). Jednak prawie wszystkie zalety korzystania z jednego samochodu nad drugim zostały zniweczone. NASCAR wymaga, aby wszystkie CoT były zgodne z powszechnymi szablonami treści, niezależnie od marki i modelu.

Tylne skrzydło przez kilka lat budziło kontrowersje. Jego wygląd był często krytykowany i był oskarżany o zmuszanie samochodów do wzbijania się w powietrze podczas szybkich zakrętów, takich jak ten, którego doświadczył Carl Edwards podczas 499 Aarona w 2009 roku na Talladega Superspeedway . W 2010 roku NASCAR zdecydował się wymienić skrzydło na oryginalny spoiler. Zmiana rozpoczęła się od 2010 Goody's Fast Pain Relief 500 na Martinsville Speedway .

W 2011 roku NASCAR ponownie zmienił przód samochodu, zmnizając rozmiar rozdzielacza, a szelki zastąpiono solidną przednią wartością.

Poważna zmiana silnika nastąpiła w 2012 roku wraz z wprowadzeniem technologii wtrysku paliwa przez NASCAR . Początkowo NASCAR wskazywał, że przejdzie na wtrysk paliwa w połowie sezonu 2011, ale przed tym sezonem zdecydował się odłożyć zmianę do 2012 roku.

Samochód generacji 6 (2013-2021)

Jimmie Johnson prowadzi grupę samochodów Generacji 6 o trzech szerokościach i wielu rzędach w 2015 Daytona 500 .

W 2013 roku producenci zyskali większą swobodę w znakowaniu swoich samochodów NASCAR Cup Series, tworząc samochód wyścigowy Generation 6. Zmiany te zostały wprowadzone, aby samochody bardziej przypominały swoje uliczne odpowiedniki, tak jak miało to mice w serii Xfinity w 2011 roku.

Wszystkie samochody z serii NASCAR Cup zaczęły używać cyfrowej deski rozdzielczej sprzedawanej przez McLaren w 2016 roku. Ta deska rozdzielcza zawiera szesnaście konfigurowalnych wstępnie ustawionych ekranów, umożliwiając kierowcy monitorowanie wszystkich poprzednich informacji z kilkoma dodatkowymi elementami, takimi jak czas okrążenia i diagnostyka silnika, w sumie dwadzieścia -cztery elementy danych. Informacje mogą być wyświetlane w postaci wskaźnika, liczby, wykresu słupkowego lub diody LED.

Konkurując głównie z samochodami opartymi na modelach sedan w ciągu życia pokolenia, spadek sprzedaży sedanów na amerykańskim rynku samochodowym spowodował powrót samochodów kucyków (a tym samym modeli opartych na coupe) do serii Cup, ponieważ Chevrolet przeszedł na Chevroleta Camaro, który sezon, a następnie Ford przechodzi na Forda Mustanga w 2019 roku.

Następna generacja (2022-obecnie)

W 2022 r. NASCAR wprowadził zupełnie nowy samochód siódmej generacji o nazwie Next Gen. Kolejna ewolucja samochodu Generacji 6, Next Gen będzie zawierać ulepszone pakiety aerodynamiczne i docisku, wprowadzając jednocześnie nowe technologie (takie jak koła z centralną blokadą i tylne dyfuzory, technologie stosowane w wyścigowych samochodach drogowych) na torze. Ponadto samochód nowej generacji ma obniżyć koszty i przyciągnąć nowych producentów oryginalnego sprzętu (OEM) do konkurowania z Chevroletem, Fordem i Toyotą.

Chevy SS NASCAR
Samochód nowej generacji prowadzony przez Austina Cindrica .

Organizować coś

Zawieszenie, hamulce i elementy aerodynamiczne samochodów są również dobierane tak, aby dostosować je do różnych torów wyścigowych. Mówi się, że samochód, który jest podsterowny, jest „ciasny” lub „pchający”, powodując, że samochód nadal jedzie pod górę z kołem skręconym do końca w lewo, podczas gdy samochód nadsterowny jest „luźny” lub „wolny”, powodując ślizganie się tylnego końca samochodu, co może skutkować wypadnięciem samochodu, jeśli kierowca nie będzie ostrożny. Regulacja docisku aerodynamicznego z przodu i z tyłu, sztywność sprężyn, geometria prowadnicy, proporcje hamulców, klin (znany również jako ciężar poprzeczny), zmiana kąta pochylenia i zmiana ciśnienia powietrza w oponach mogą zmienić rozkład sił pośród opon podczas pokonywania zakrętów, aby skorygować problemy z prowadzeniem. Ostatnio popularne wśród zespołów stały się konfiguracje zwojów .

Na te właściwości wpływ ma również spychanie się opon (opony o różnych obwodach w różnych pozycjach na samochodzie, prawy tył mający największy wpływ na skręty w lewo) oraz mieszanki gumowe stosowane w konstrukcji opon. Ustawienia te są określane przez inżynierów NASCAR i Goodyear i nie mogą być dostosowywane przez poszczególne zespoły.

Zmieniające się warunki pogodowe mogą również wpływać na prowadzenie samochodu. W długim wyścigu czasami warto przygotować samochód, który będzie dobrze radził sobie pod koniec zawodów, jednocześnie rezygnując z przewagi prędkości na starcie. Na wyścigach owalnych deszcz wymusza natychmiastowe zatrzymanie wyścigu. NASCAR opracował opony deszczowe do wyścigów drogowych Cup Series już pod koniec lat 90., ale początkowo je porzucił, ponieważ w tym czasie w harmonogramie nie było wystarczającej liczby tras drogowych, aby uzasadnić koszt wyprodukowania większej liczby opon w celu ich wymiany, gdy się starzeją. Pierwsze użycie opon deszczowych w wyścigu w serii Cup miało mice podczas Bank of America Roval 400 w 2020 roku i Grand Prix Teksasu w 2021 roku . Wcześniej wyścig Road America w 1956 odbywał się w deszczu; Tim Flock wygrał wyścig.

Utwory pucharowe

Obecnie seria Pucharu NASCAR odbywa się głównie we wschodnich stanach, a tylko sześć torów znajduje się na zachód od rzeki Mississippi . Wyścigi Cup Series nie są rozgrywane na standardowych torach; sezon 2017 objął 21 torów owalnych i 2 tory szosowe. Długość okrążenia owalnych torów waha się od 0,526 mil (0,847 km) na Martinsville Speedway do 2,66 mil (4,28 km) na Talladega Superspeedway . Większość torów owalnych jest wyłożona asfaltem, natomiast 3 tory są w całości lub częściowo wyłożone betonem . Chociaż serial historycznie ścigał się na torach szutrowych, przestał to robić przez ponad 50 lat po sezonie 1970. W 2021 r. wyścigi dirtowe powróciły do ​​harmonogramu z marcowym wydarzeniem na Bristol Motor Speedway .

Widok satelitarny na Charlotte Motor Speedway, typowy tor NASCAR o konfiguracji quad-owalnej. W polu bramkowym odbywa się również impreza Cup Series, z inauguracyjnym wydarzeniem w 2018 roku.

Podczas gdy niektóre tory są prawdziwymi owalami, jak np. Bristol Motor Speedway, ponad połowa torów, które są obecnie w rozgrywkach pucharowych, ma formę tri-owalu . Inne konfiguracje obejmują charakterystyczny nierówny kształt „jajka” Darlington Raceway, trójkątny Pocono Raceway i prostokąt Indianapolis Motor Speedway .

Podczas gdy NASCAR jest znany głównie z tego, że biega w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara na owalnych torach, Sonoma Raceway i Watkins Glen International to złożone trasy drogowe, które są ścigane zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Pierwszy w serii wyścig drogowy odbył się w 1954 roku na lotnisku Linden w New Jersey. Od 1963 roku seria ściga się na co najmniej jednym torze szosowym każdego roku.

Kursy mają bogatą ofertę bankową w rogach. New Hampshire Motor Speedway, z przechyleniem 7 stopni, ma najbardziej płaskie zakręty, a najbardziej stromym przechyleniem jest 33 stopnie Talladega Superspeedway . Tory różnią się również poziomem przechyłów na prostych, od całkowicie płaskich na wielu torach do 9 stopni na torze międzynarodowym w Dover .

Melling Racing Billa Elliotta, który ustanowił rekord nzybszego okrążenia w samochodzie seryjnym – 212.809 mil na godzinę (342,483 km/h), 44,998 sekundy na Talladega Superspeedway .

Prędkości wyścigu różnią się znacznie w zależności od toru. Nzybszym torem jest Talladega Superspeedway, gdzie rekordowa średnia prędkość wynosi 188,354 mil na godzinę (303,126 km/h), a rekordowe okrążenie kwalifikacyjne to 212,809 mil na godzinę (342,483 km/h), ustanowione przez Billa Elliotta w 1987 roku., ponieważ płytki ograniczające stały się obowiązkowe na superspeedway w 1988 r. w celu zmnizenia prędkości, a następnie w 2019 r. zostały zastąpione przez stożkowe podkładki dystansowe, które nadal zmnizały wystarczającą moc, aby zapobiec przekraczaniu przez samochody prędkości 205 mil na godzinę. Najwolnize tory to Sonoma Raceway, tor szosowy z rekordową średnią prędkością tylko 134,5 km/h i rekordowym okrążeniem kwalifikacyjnym 99,3 mph (159,8 km/h) oraz Martinsville Speedway, krótki, prawie płaski” spinacz do papieru” owalny, z rekordową średnią prędkością 82,2 mph (132,3 km/h) i rekordowym okrążeniem kwalifikacyjnym 99,9 mph (160,8 km/h). Średnia prędkość wyścigu jest ustalana poprzez podzielenie czasu zwycięzcy wyścigu (od machania zieloną flagą do machania flagą w szachownicę, wliczając okrążenia spędzone z zachowaniem ostrożności) przez dystans wyścigu. Czas, jaki upłynął w okresach czerwonej flagi, nie jest uwzględniany przy obliczaniu średniej prędkości.

Zobacz też

Bibliografia

Zewnętrzne linki