Rut Asawa -Ruth Asawa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Ruth Asawa
Imogen Cunningham - Ruth Asawa.jpg
Asawa w 1952 r.
Urodzić się
Ruth Aiko Asawa

( 1926-01-24 )24 stycznia 1926
Zmarł 6 sierpnia 2013 (2013-08-06)(w wieku 87 lat)
Edukacja Black Mountain College
Znany z Rzeźba
Małżonkowie
Albert Lanier
( m. 1949; zmarł 2008 )
Dzieci 6
Stronie internetowej ruthasawa .com

Ruth Aiko Asawa (24 stycznia 1926 – 6 sierpnia 2013), amerykańska rzeźbiarka modernistyczna . Jej prace znajdują się w kolekcjach Solomon R. Guggenheim Museum i Whitney Museum of American Art w Nowym Jorku. Piętnaście drucianych rzeźb Asawy jest stale wystawionych w wieży San Francisco de Young Museum w Golden Gate Park, a kilka jej fontann znajduje się w micach publicznych w San Francisco. Była orędowniczką edukacji artystycznej i siłą napędową powstania San Francisco School of the Arts, która w 2010 roku została przemianowana na Ruth Asawa San Francisco School of the Arts . W 2020 roku US Postal Serviceuhonorowała jej pracę, wydając serię dziesięciu znaczków, które upamiętniają jej znane rzeźby z drutu.

Wczesne życie i edukacja

Ruth Asawa urodziła się w 1926 roku w Norwalk w Kalifornii i była jednym z siedmiorga dzieci. Jej rodzice, imigranci z Japonii, prowadzili farmę ciężarówek do czasu internowania przez Japończyków w Ameryce podczas II wojny światowej . Z wyjątkiem ojca Ruth, rodzina była internowana w centrum montażowym pospiesznie utworzonym na torze wyścigowym Santa Anita przez większą część 1942 roku, po czym zostali wysłani do Rohwer War Relocation Center w Arkansas . Ojciec Ruth, Umakichi Asawa, został aresztowany przez agentów FBI w lutym 1942 roku i internowany w obozie internowania w Nowym Meksyku . Przez kolejne sześć miesięcy rodzina Asawa nie wiedziała, czy żyje, czy nie. Asawa nie widziała swojego ojca przez sześć lat. Młodsza siostra Ruth, Nancy (Kimiko), odwiedzała rodzinę w Japonii, kiedy jej rodzina została internowana. Nie mogła wrócić, ponieważ USA uniemożliwiły wjazd nawet obywatelom amerykańskim z Japonii. Nancy została zmuszona do pozostania w Japonii na czas wojny. Asawa powiedział o internowaniu:

Nie mam nic przeciwko temu, co się stało; Nikogo nie winię. Czasami dobro przychodzi z przeciwności. Nie byłbym tym, kim jestem dzisiaj, gdyby nie internowanie, a ja lubię to, kim jestem.

Asawa zainteresował się sztuką w młodym wieku. Jako dziecko była zachęcana przez swojego nauczyciela z trzeciej klasy do tworzenia własnych prac plastycznych. W rezultacie w 1939 roku Asawa otrzymała pierwszą nagrodę w szkolnym konkursie plastycznym na prace artystyczne, które badały tematy amerykańskiej tożsamości.

Po ukończeniu szkoły średniej w ośrodku internowania, Asawa uczęszczała do Milwaukee State Teachers College, zamierzając zostać nauczycielem sztuki. Nie mogła uczęszczać do college'u na wybrzeżu Kalifornii, ponieważ wojna trwała, a strefa, na której miała zamiar studiować, była nadal zakazana dla etnicznych Japończyków, niezależnie od tego, czy byli obywatelami amerykańskimi, czy nie. Nie mogąc zostać zatrudniona do wymaganej praktyki nauczania, aby ukończyć swój stopień, opuściła Wisconsin bez dyplomu. (Wisconsin przyznał jej stopień naukowy w 1998 roku.) Asawa opowiedziała o doświadczeniu, gdy zatrzymała się w Missouri, aby skorzystać z toalety, kiedy ona i jej siostra nie wiedziały, z której łazienki skorzystać. Na przystanku autobusowym była kolorowa i biała toaleta, a ze względu na dyskryminację rasową w tamtym czasie zdecydowali się skorzystać z kolorowej toalety. Kiedyś w Black Mountain było więcej równości dla niej i innych uczniów z mnizości, w tym innych Amerykanów pochodzenia azjatyckiego i Afroamerykanów. W kampusie byli równi, ale w mieście rzeczywistość rasizmu w Ameryce była oczywista. Doprowadziło to do bezpośredniego poczucia świadomości społecznej w rzeźbach Asawy i intymności pod wpływem przeciwności losu jej rodziny jako mnizości w Ameryce.

Latem przed ostatnim rokiem w Milwaukee Asawa pojechała do Meksyku ze swoją starszą siostrą Lois (Masako). Asawa uczęszczał na zajęcia artystyczne na Universidad Nacional Autonoma de Mexico ; wśród jej nauczycieli była Clara Porset, projektantka wnętrz z Kuby. Przyjaciel artysty Josefa Albersa, Porset opowiedział Asawie o Black Mountain College, gdzie wykładał. Asawa opowiedział:

Powiedziano mi, że może być mi trudno, mając wciąż świeże wspomnienia wojny, pracować w szkole publicznej. Moje życie może być nawet w niebezpieczeństwie. To był dar niebios, ponieważ zachęciło mnie do zainteresowania się sztuką, a następnie zapisałem się do Black Mountain College w Północnej Karolinie.

Od 1946 do 1949 studiowała w Black Mountain College pod kierunkiem Josefa Albersa . Asawa nauczył się używać zwykłych materiałów Albersa i zaczął eksperymentować z drutem, używając różnych technik. Jak wszyscy studenci Black Mountain College, Asawa brała udział w kursach z różnych form sztuki i to interdyscyplinarne podejście pomogło ukształtować jej praktykę artystyczną. Jej nauka rysunku z Ilyą Bolotowsky i Josefem Albersem była formująca. Jej rysunki z tego okresu eksplorują wzory i powtórzenia, a szczególnie zaintrygował ją meander jako motyw. Szczególny wpływ wywarły na nią letnie sesje z lat 1946 i 1948, na których odbywały się kursy prowadzone przez artystę Jacoba Lawrence'a, kuratora fotografii i historyka Beaumonta Newhalla, Jeana Vardę, kompozytora Johna Cage'a, choreografa Merce'a Cunninghama, artystę Willema de Kooninga, rzeźbiarza Leo Amino i R. Buckminster Fuller . Według Asawy szczególnie inspirujące były kursy tańca, które brała z Merce Cunninghamem. W jednej z klas, w której uczestniczył kolega Rauschenberg, Asawa opowiadał, że zbiegli z dużego wzgórza, jakby to był taniec z płonącymi pochodniami, które strzelały w Święto Wiosny Strawińskiego. W przeciwieństwie do tego, Asawa opisała swoje doświadczenia na studiach pod kierunkiem Josefa Albersa jako bardziej formalistyczne, a to, co inni studenci określali jako faszystowskie w zachowaniu, i nie brała pod uwagę uczuć swoich uczniów w swoich naukach. Cytowała go, mówiąc: „Jeśli chcesz wyrazić siebie, zrób to w swoim własnym czasie. Nie rób tego na mojej klasie”. Wolał uczyć eksploracji i odkrywania poprzez projektowanie niż wyrzucaną darmową wiedzę nauczaną przez innych naukowców. Asawa związała się z tym podejściem ze względu na pochodzenie kulturowe jej rodziny i to, co określa jako nietolerancję emocji.

Kariera

Rzeźby Asawy wystawione w galerii Davida Zwirnera w Nowym Jorku

W latach pięćdziesiątych, będąc studentem Black Mountain College w Asheville w Północnej Karolinie, Asawa wykonał serię rzeźb z drutu szydełkowanego w różnych abstrakcyjnych formach. Asawa czuła, że ​​ona i jej koledzy ze studiów wyprzedzili administrację w rozwijaniu własnej formy modernizmu w rzeźbie, nieustannie próbując nowych rzeczy. Zaczęła od projektów koszyków, a później badała biomorficzne formy zwisające z sufitu. Techniki szydełkowania nauczyła się podczas wizyty u Josefa Albersa, który przebywał na urlopie naukowym w 1947 roku w Toluca w Meksyku, gdzie mieszkańcy wioski używali podobnej techniki do robienia koszyków z ocynkowanego drutu. Wyjaśniła:

Zainteresowała mnie ekonomia linii, robienie czegoś w przestrzeni, zamykanie bez zasłaniania. Nadal jest przezroczysty. Zdałem sobie sprawę, że jeśli mam tworzyć te formy, które zazębiają się i przeplatają, to można to zrobić tylko za pomocą linii, ponieważ linia może iść wszędzie.

Po podróży do Meksyku nauczycielka rysunku Asawy, Ilya Bolotowsky, zauważyła, że ​​jej zainteresowanie tradycyjnym rysunkiem zostało zastąpione fascynacją drutem jako sposobem rysowania w przestrzeni. Jej rzeźby z drutu zapętlonego badają relacje między objętościami wewnętrznymi i zewnętrznymi, tworząc, jak to ujęła, „kształt, który był jednocześnie wewnątrz i na zewnątrz”. Opisywano je jako ucieleśniające różne stany materialne: wnętrze i zewnętrze, linię i objętość, przeszłość i przyszłość. Awawa powiedział: „To było w 1946 roku, kiedy myślałem, że jestem nowoczesny. Ale teraz jest rok 2002 i nie możesz być wiecznie nowoczesny”. podczas gdy rozwijała swoją materialność i techniki, eksperymentując z ręcznymi środkami komunikacji wizualnej. Eksperymenty były kluczem do znalezienia jej tożsamości wizualnej jako artystki. Choć jej technika wykonywania rzeźb przypomina tkactwo, nie studiowała tkactwa ani nie używała materiałów włóknistych. Materiały się liczyły. Jako biedny student, Asawa przyjmował niedrogie znalezione przedmioty, takie jak kamienie, liście i patyki, ponieważ nie mieli funduszy ani dostępu do dobrego papieru. Ich zasobem była bliskość i odkrycie.

Rzeźby z drutu Asawy przyniosły jej rozgłos w latach 50., kiedy jej prace pojawiły się kilkakrotnie na Biennale Whitney, na wystawie w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w San Francisco w 1954 oraz na Biennale Sztuki w São Paulo w 1955 .

W 1962 Asawa zaczęła eksperymentować z rzeźbami z drutu wiązanego o rozgałęzionych formach zakorzenionych w naturze, które stawały się coraz bardziej geometryczne i abstrakcyjne, gdy kontynuowała pracę w tej formie. Za pomocą tych kawałków czasami obrabiała drut galwanizując go. Eksperymentowała również z galwanizacją, kierując prąd elektryczny w „niewłaściwym” kierunku w celu uzyskania efektów teksturowych. „Ruth wyprzedziła swoje czasy, jeśli chodzi o zrozumienie, jak rzeźby mogą funkcjonować w definiowaniu i interpretowaniu przestrzeni” – powiedziała Daniell Cornell, kurator Muzeum de Young w San Francisco. „Ten aspekt jej pracy wyprzedza wiele prac instalacyjnych, które zdominowały sztukę współczesną”.

Asawa uczestniczył w stypendium Tamarind Lithography Workshop Fellowship w Los Angeles w 1965 roku jako artysta. Współpracując z siedmioma grafikami w warsztacie, stworzyła pięćdziesiąt dwie litografie przyjaciół, rodziny (w tym jej rodziców, Umakichi i Haru), przedmiotów przyrodniczych i roślin.

W latach 60. Asawa zaczęła otrzymywać zamówienia na rzeźby na dużą skalę w przestrzeniach publicznych i komercyjnych w San Francisco i innych miastach. Awasa zainstalowała swoją pierwszą publiczną rzeźbę, Andrea (1968), po zmroku na Placu Ghirardelli, mając nadzieję stworzyć wrażenie, że zawsze tam była. Rzeźba przedstawia dwie syreny odlane z brązu w fontannie, jedną karmiącą merbaby, pluskającą się wśród żółwi morskich i żab. Po instalacji dzieło wywołało wiele kontrowersji dotyczących estetyki, feminizmu i sztuki publicznej. Lawrence Halprin, architekt krajobrazu, który zaprojektował przestrzeń nabrzeża, opisał rzeźbę jako ozdobę podmikiego trawnika i zażądał usunięcia dzieła sztuki. Asawa odparł: „Dla starych przywróciłoby to fantazję ich dzieciństwa, a dla młodych dałoby im coś do zapamiętania, gdy się starzeją”. Wielu San Franciszkanów, zwłaszcza kobiet, poparło rzeźbę syreny Asawy i skutecznie zmobilizowało się za nią, aby ją chronić.

Niedaleko Union Square (przy Stockton Street, między ulicami Post i Sutter) stworzyła fontannę, dla której zmobilizowała 200 uczniów do formowania setek obrazów miasta San Francisco w cieście, które następnie odlewano z żelaza. Z biegiem lat zaprojektowała inne publiczne fontanny i stała się znana w San Francisco jako „dama fontanny”.

Majątek artysty reprezentuje Galeria Davida Zwirnera .

Aktywizm w służbie publicznej i edukacji artystycznej

Asawa z pasją zaangażowała się i była gorącym orędownikiem edukacji artystycznej jako transformującego i wzmacniającego doświadczenia, szczególnie dla dzieci. W 1968 roku została powołana na członka Komisji Sztuki San Francisco i zaczęła lobbować polityków i fundacje charytatywne w celu wspierania programów artystycznych, które przyniosłyby korzyści małym dzieciom i przeciętnym San Franciszkanom. Asawa współtworzyła warsztaty artystyczne Alvarado dla dzieci w wieku szkolnym w 1968 roku. Na początku lat 70. stało się to modelem dla CETA/Neighborhood Arts Program Komisji Sztuki, wykorzystując pieniądze z federalnego programu finansowania, ustawy o kompleksowym zatrudnieniu i szkoleniu (CETA) ., który stał się ogólnokrajowym programem, w którym artyści wszystkich dyscyplin wykonują pracę publiczną dla miasta.

Podejście Alvarado pracowało nad integracją sztuki i ogrodnictwa, odzwierciedlając wychowanie Asawy na farmie. Asawa wierzył w praktyczne doświadczenie dla dzieci i stosował podejście „nauka przez działanie”. Asawa wierzyła w korzyść dzieci uczących się od profesjonalnych artystów, coś, co zaczerpnęła z uczenia się od praktykujących artystów w Black Mountain College . Wierzyła, że ​​nie można oczekiwać, że nauczyciele będą uczyć sztuki, oprócz wszystkich innych obowiązków. 85 procent budżetu programu przeznaczono na zatrudnienie profesjonalnych artystów i wykonawców, od których uczniowie mogliby się uczyć. Następnie w 1982 roku zbudowano publiczne liceum artystyczne San Francisco School of the Arts, które w 2010 roku zostało przemianowane na Ruth Asawa San Francisco School of the Arts. Council, National Endowment for the Arts w 1976 r., a od 1989 do 1997 r. pełniła funkcję powiernika Muzeów Sztuk Pięknych w San Francisco .

Pod koniec swojego życia Asawa uznała edukację artystyczną za kluczową dla wagi pracy jej życia.

Życie osobiste

W lipcu 1949 Asawa poślubiła architekta Alberta Laniera, którego poznała w 1947 w Black Mountain College. Para miała sześcioro dzieci pomimo wahania Laniera, czy w ogóle mieć dzieci: Xavier (1950), Aiko (1950), Hudson (1952), Adam (1956-2003), Addie (1958) i Paul (1959). Albert Lanier zmarł w 2008 roku. Asawa wierzył, że „Dzieci są jak rośliny. Innemu artyście i ich przyjacielowi powiedział, że "twoje obrazy będą twoimi kwiatami" i nigdy nie mieli dzieci. Ich międzyrasowe małżeństwo było wówczas kontrowersyjne i napędzało artystyczny kierunek Asawy. Rodzina przeniosła się do dzielnicy Noe Valley na Castro 28 i 23 w San Francisco w 1960 roku, gdzie była aktywna przez wiele lat w społeczności.

Śmierć

Asawa zmarła z przyczyn naturalnych 6 sierpnia 2013 roku w swoim domu w San Francisco w wieku 87 lat.

Nagrody i wyróżnienia

Wybrane prace

  • Andrea (1966), syrena fontanna na placu Ghirardelli w San Francisco w Kalifornii
  • Fontanna (1973), Hyatt na Union Square, San Francisco, Kalifornia
  • Fontanny (1976), The Buchanan Mall (Nihonmachi), San Francisco, Kalifornia
  • Aurora (1986), fontanna inspirowana origami na nabrzeżu San Francisco.
  • Japońsko-amerykańska rzeźba upamiętniająca internowanie (1994) w San Jose w Kalifornii
  • Ogród Pamięci (2002) na Uniwersytecie Stanowym San Francisco, San Francisco, Kalifornia

Nagrody

  • 1966: Pierwsza nagroda Dymaxion dla artysty/naukowca
  • 1974: Złoty Medal Amerykańskiego Instytutu Architektów
  • 1990: Izba Handlowa San Francisco Nagroda im. Cyryla Magnina
  • 1993: Nagroda Honorowa Klubu Kobiet w Dziedzinie Sztuki
  • 1995: Nagroda Golden Ring za całokształt twórczości Asian American Art Foundations
  • 2002: doktorat honoris causa Uniwersytetu Stanowego w San Francisco
  • Od 1982 roku San Francisco ogłosiło 12 lutego „Dniem Ruth Asawy”

Film

  • Snyder, Robert, producent (1978) Ruth Asawa: O formach i wzroście, Pacific Palisades, CA: Masters and Masterworks Production
  • Reżyserzy Soe, Valerie i Ruth Asawa (2003) Each One Teach One: The Alvarado School Art Program, San Francisco: Alvarado Arts Program.

Zobacz też

Bibliografia

Dalsza lektura

  • Abrahamson, Joan i Sally Woodridge (1973) Program Społeczności Artystycznej Szkoły Alvarado. San Francisco: Warsztaty szkolne Alvarado.
  • Bancroft Library (1990) Ruth Asawa, Art, Competence and Citywide Cooperation for San Francisco, „ The Arts and the Community Oral History Project”, Uniwersytet Kalifornki, Berkeley.
  • Bell, Tiffany i Robert Storr (2017) Ruth Asawa. Książki Davida Zwirnera: Nowy Jork.
  • Chase, Marilyn (2020) Wszystko, czego dotknęła: życie Ruth Asawy. Kroniki: San Francisco.
  • Kucharz, Mariana (2000) Pary. Księgi kroniki.
  • Cornell, Daniell i in. (2006) Rzeźba Ruth Asawy: Kontury w powietrzu. Wydawnictwo Uniwersytetu Kalifornkiego .
  • Cunningham, Imogen (1970) Fotografie, Imogen Cunningham. Wydawnictwo Uniwersytetu Waszyngtońskiego.
  • D'Aquino, Andrea (2019) A Life Made by Hand: Ruth Asawa (książka dla dzieci). Prasa architektoniczna Princeton.
  • Dobbs, Stephen (1981) „Społeczność i zaangażowanie: wywiad z Ruth Asawą”, w Edukacja artystyczna vol 34 nr 5.
  • Faul, Patricia i in. (1995) Nowa starsza kobieta. Niebiańskie sztuki.
  • Harris, Mary Emma (1987) Sztuka w Black Mountain College. MIT Naciśnij.
  • Hatfield, Zack. „Ruth Asawa: Tending the Metal Garden”, NY Daily, New York Review of Books, 21 września 2017
  • Hopkins, Henry i Mimi Jacobs (1982) 50 artystów z Zachodniego Wybrzeża. Księgi kroniki.
  • Jepson, Andrea i Sharon Litsky (1976) Doświadczenie Alvarado. Warsztaty artystyczne Alvarado.
  • Laib, Jonathan i in. (2015) Ruth Asawa: Linia po linii. Katalog wystaw Christie.
  • McClintock, Elizabeth (1977) Japoński ogród herbaciany, Golden Gate Park. San Francisco: Towarzystwo Johna McLarena. (Ilustracje roślin autorstwa Asawy.)
  • Rountree, Cathleen (1999) O kobietach, które skończyły 70 lat: honorowanie głosów mądrości. Jossey-Bass.
  • Rubinstein, Charlotte Streifer (1992) Amerykańskie rzeźbiarki. Sala GK.
  • Muzeum Sztuki w San Francisco . (1973) Ruth Asawa: spojrzenie retrospektywne . Muzeum Sztuki w San Francisco.
  • Schatz, Howard (1992) Utalentowana kobieta. Pacyficzna prasa fotograficzna.
  • Schenkenberg, Tamara i in. (2019) Ruth Asawa: Praca życia. New Haven: Yale University Press.
  • Schoettler, Joan (2018) Ruth Asawa: A Sculpting Life (książka dla dzieci). Gretna, Luizjana: Wydawnictwo Pelican.
  • Villa, Carlos i in. (1994) Worlds in Collision: Dialogi w kwestiach sztuki wielokulturowej. Instytut Sztuki w San Francisco.
  • Woodridge, Sally (1973) Fontanna Ruth Asawy w San Francisco. Muzeum Sztuki w San Francisco .

Zewnętrzne linki