Seksizm -Sexism

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Aresztowana kobieta spacerująca między dwoma policjantami
Organizacje sufrażystek prowadziły kampanię na rzecz prawa kobiet do głosowania.

Seksizm to uprzedzenie lub dyskryminacja ze względu na płeć lub płeć . Seksizm może dotknąć każdego, ale dotyczy przede wszystkim kobiet i dziewcząt . Wiąże się to ze stereotypami i rolami płciowymi i może obejmować przekonanie, że jedna płeć lub płeć są z natury rzeczy lepsze od innych. Ekstremalny seksizm może sprzyjać molestowaniu seksualnemu, gwałtom i innym formom przemocy seksualnej . Dyskryminacja ze względu na płeć może obejmować seksizm. Termin ten definiuje się jako dyskryminację wobec ludzi ze względu na ich tożsamość płciową lub różnice między płciami lub płciami. Dyskryminacja ze względu na płeć jest szczególnie definiowana w kategoriach nierówności w micu pracy . Może wynikać z obyczajów i norm społecznych lub kulturowych.

Etymologia i definicje

Według Freda R. Shapiro termin „seksizm” został najprawdopodobniej ukuty 18 listopada 1965 r. przez Pauline M. Leet podczas „Student-Faculty Forum” w Franklin and Marshall College . W szczególności słowo „seksizm” pojawia się we wpisie na forum Leet „Kobiety i licencjat”, a ona definiuje je, porównując je do rasizmu, stwierdzając po części (na stronie 3): „Kiedy się kłócisz… że skoro mniej kobiet pisze dobrą poezję to usprawiedliwia ich całkowite wykluczenie, zajmujesz stanowisko analogiczne do stanowiska rasisty – mógłbym nazwać cię w tym przypadku „seksistą”… Zarówno rasista, jak i seksista zachowują się tak, jakby wszystko, co się wydarzyło, nigdy się nie wydarzyło. się stało, i oboje podejmują decyzje i wyciągają wnioski na temat czyjejś wartości, odwołując się do czynników, które w obu przypadkach są nieistotne”.

Ponadto, według Shapiro, po raz pierwszy termin „seksizm” pojawił się w druku w przemówieniu Caroline Bird „O urodzeniu się kobietą”, opublikowanym 15 listopada 1968 r. w Vital Speeches of the Day (s. 6). ). W swoim przemówieniu powiedziała między innymi: „Za granicą jest uznanie, że pod wieloma względami jesteśmy krajem seksistowskim. Seksizm to osądzanie ludzi po płci, gdy płeć nie ma znaczenia. Seksizm ma rymować się z rasizmem”.

Seksizm można zdefiniować jako ideologię opartą na przekonaniu, że jedna płeć jest wyższa od drugiej. Jest to dyskryminacja, uprzedzenia lub stereotypy ze względu na płeć i najczęściej dotyczy kobiet i dziewcząt.

Socjologia zbadała seksizm jako manifestujący się zarówno na poziomie indywidualnym, jak i instytucjonalnym . Według Richarda Schaefera seksizm jest utrwalany przez wszystkie główne instytucje społeczne . Socjologowie opisują paralele między innymi ideologicznymi systemami ucisku, takimi jak rasizm, który również działa zarówno na poziomie indywidualnym, jak i instytucjonalnym. Wczesne socjologki Charlotte Perkins Gilman, Ida B. Wells i Harriet Martineau opisały systemy nierówności płci, ale nie użyły terminu seksizm, który został ukuty później. Socjologowie, którzy przyjęli paradygmat funkcjonalistyczny, np. Talcott Parsons, rozumieli nierówność płci jako naturalny wynik dymorficznego modelu płci.

Psychologowie Mary Crawford i Rhoda Unger definiują seksizm jako uprzedzenie jednostek, które obejmuje „negatywne postawy i wartości dotyczące kobiet jako grupy”. Peter Glick i Susan Fiske ukuli termin ambiwalentny seksizm, aby opisać, w jaki sposób stereotypy dotyczące kobiet mogą być zarówno pozytywne, jak i negatywne, oraz że jednostki dzielą stereotypy, które trzymają, na wrogi seksizm lub życzliwy seksizm.

Feministyczna autorka bell hooks definiuje seksizm jako system ucisku, który powoduje niekorzystne skutki dla kobiet. Feministyczna filozofka Marilyn Frye definiuje seksizm jako „kompleks postawowo-pojęciowo-poznawczo-orientacyjny” męskiej supremacji, męskiego szowinizmu i mizoginii .

Filozof Kate Manne definiuje seksizm jako jedną z gałęzi patriarchalnego porządku . W jej definicji seksizm racjonalizuje i usprawiedliwia normy patriarchalne, w przeciwieństwie do mizoginii, gałęzi, która pilnuje i egzekwuje normy patriarchalne. Manne mówi, że seksizm często próbuje sprawić, by patriarchalne układy społeczne wydawały się naturalne, dobre lub nieuniknione, tak że wydaje się, że nie ma powodu, by się im sprzeciwiać.

Historia

Świat starożytny

Grawer przedstawiający kobietę przygotowującą się do samospalenia ze zwłokami męża
Sati, czyli samospalenie przez wdowy, było powszechne w społeczeństwie hinduskim aż do początku XIX wieku.

Status kobiet w starożytnym Egipcie zależał od ich ojców lub mężów, ale miały one prawa własności i mogły występować w sądzie, w tym jako powódka. Kobietom epoki anglosaskiej powszechnie przyznawano równy status. Brakuje jednak dowodów na poparcie tezy, że wiele społeczeństw przedrolniczych zapewniało kobietom wyższy status niż kobiety obecnie. Po przyjęciu kultur rolniczych i osiadłych ustanowiono koncepcję, że jedna płeć jest gorsza od drugiej; najczęściej narzucano to kobietom i dziewczętom. Przykładami nierównego traktowania kobiet w świecie starożytnym są pisane prawa uniemożliwiające kobietom udział w procesie politycznym; kobiety w starożytnym Rzymie nie mogły głosować ani piastować urzędów politycznych . Innym przykładem są teksty naukowe, które indoktrynują dzieci w kwestii niższości kobiet; kobiety w starożytnych Chinach uczono konfucjańskich zasad, zgodnie z którymi kobieta powinna być posłuszna swemu ojcu w dzieciństwie, mężowi w małżeństwie i synowi we wdowie.

Polowania na czarownice i procesy

Strona tytułowa z książki Malleus Maleficarum
„Młot czarownic, który niszczy czarownice i ich herezję jak obosiecznym mieczem”. Strona tytułowa siódmego wydania kolońskiego Malleus Maleficarum, 1520, z Biblioteki Uniwersytetu w Sydney .

Seksizm mógł być bodźcem, który napędzał procesy czarownic między XV a XVIII wiekiem. We wczesnej nowożytnej Europie i w europkich koloniach w Ameryce Północnej twierdzono, że czarownice stanowią zagrożenie dla chrześcijaństwa . Mizoginia tamtego okresu odegrała rolę w prześladowaniu tych kobiet.

W Malleus Maleficarum Heinricha Kramera, książce, która odegrała ważną rolę w polowaniach i procesach na czarownice, autor twierdzi, że kobiety częściej praktykują czary niż mężczyźni, i pisze, że:

Wszelka niegodziwość jest niewiele w stosunku do niegodziwości kobiety... Czymże innym jest kobieta, jeśli nie wrogiem przyjaźni, nieuniknioną karą, złem koniecznym, naturalną pokusą, upragnionym nieszczęściem, niebezpieczeństwem domowym, rozkoszną krzywdą, zło natury, pomalowane jasnymi kolorami!

Czary pozostają nielegalne w kilku krajach, w tym w Arabii Saudkiej, gdzie jest karane śmiercią . W 2011 roku w tym kraju ścięto kobietę za „czary i czary”. Morderstwa kobiet po oskarżeniach o czary są powszechne w niektórych częściach świata; na przykład w Tanzanii około 500 starszych kobiet jest mordowanych każdego roku w następstwie takich oskarżeń.

Kiedy kobiety są celem oskarżeń o czary i późnizą przemoc, często dochodzi do interakcji różnych form dyskryminacji – na przykład dyskryminacji ze względu na płeć z dyskryminacją ze względu na kastę, jak ma to mice w Indiach i Nepalu, gdzie takie przestępstwa są popełniane. Stosunkowo często.

Przykrycie i inne przepisy dotyczące małżeństwa

Indki plakat anty-posagowy zatytułowany „Powiedz nie posagowi”
Plakat anty-posagowy w Bangalore w Indiach . Według Amnesty International, „Trwająca rzeczywistość przemocy związanej z posagiem jest przykładem tego, co może się wydarzyć, gdy kobiety są traktowane jako własność”.

Aż do XX wieku w prawie amerykańskim i angielskim istniał system ukrycia, w którym „przez małżeństwo mąż i żona są jedną osobą prawną; to znaczy, że sam byt lub byt prawny kobiety zostaje zawieszony na czas trwania małżeństwa”. Amerykańskie kobiety nie były prawnie definiowane jako „osoby” aż do 1875 r. ( Minor przeciwko Happersett, 88 US 162). Podobna doktryna prawna, zwana władzą małżeńską, istniała na prawie rzymsko-niderlandzkim (i częściowo nadal obowiązuje w dzisizym Eswatini ).

Ograniczenia praw zamężnych kobiet były powszechne w krajach zachodnich jeszcze kilkadziesiąt lat temu: na przykład francuskie zamężne kobiety uzyskały prawo do pracy bez zgody męża w 1965 roku, a w Niemczech Zachodnich kobiety uzyskały to prawo w 1977 roku. w Hiszpanii zamężna kobieta wymagała zgody męża (tzw. permiso marital ) na zatrudnienie, posiadanie nieruchomości i wyjazdy poza dom; małżeństwo permiso zostało zniesione w 1975 r. W Australii do 1983 r. wniosek o paszport zamężnej kobiety musiał być autoryzowany przez jej męża.

Kobiety w niektórych częściach świata nadal tracą swoje prawa do małżeństwa. Na przykład jemeńskie przepisy małżeńskie stanowią, że żona musi być posłuszna mężowi i nie może wychodzić z domu bez jego zgody. W Iraku prawo pozwala mężom legalnie „karać” swoje żony. W Demokratycznej Republice Konga kodeks rodzinny stanowi, że mąż jest głową rodziny; żona jest winna posłuszeństwo mężowi; żona musi mieszkać z mężem, gdziekolwiek zechce mieszkać; a żony muszą mieć upoważnienie męża do wniesienia sprawy do sądu lub wszczęcia innego postępowania sądowego.

Nadużycia i dyskryminujące praktyki wobec kobiet w małżeństwie są często zakorzenione w płatnościach finansowych, takich jak posag, cena za pannę młodą i posag . Transakcje te często służą legitymizacji przymusowej kontroli żony przez jej męża i oddania mu nad nią władzy; na przykład art. 13 Kodeksu Stanu Osobistego (Tunezja) stanowi, że „mąż nie może, w razie zwłoki w zapłacie zasądu, zmuszać kobietę do skonsumowania małżeństwa”, co oznacza, że ​​w przypadku odpłaty posag, gwałt małżeński jest dozwolone. W związku z tym krytycy zakwestionowali rzekome zyski kobiet w Tunezji i jej wizerunek jako postępowego kraju w regionie, argumentując, że dyskryminacja kobiet jest tam nadal bardzo silna.

Światowa Organizacja Przeciwko Torturom (OMCT) uznała „niezależność i możliwość pozostawienia agresywnego męża” za kluczową dla powstrzymania złego traktowania kobiet. Jednak w niektórych częściach świata po ślubie kobiety mają bardzo małe szanse na opuszczenie brutalnego męża: uzyskanie rozwodu w wielu jurysdykcjach jest bardzo trudne ze względu na konieczność udowodnienia winy w sądzie. Natomiast próba faktycznej separacji (wyprowadzki z domu małżeńskiego) jest również niemożliwa ze względu na uniemożliwiające to prawo. Na przykład w Afganistanie żona, która opuszcza swój dom małżeński, grozi więzieniem za „ucieczkę”. Ponadto wiele byłych kolonii brytkich, w tym Indie, utrzymuje koncepcję restytucji praw małżeńskich, zgodnie z którą żona może zostać nakazana przez sąd, aby wróciła do męża; jeśli tego nie zrobi, może zostać uznana za obrazę sądu . Inne problemy wiążą się z zapłaceniem ceny za pannę młodą : jeśli żona chce odejść, jej mąż może zażądać zwrotu ceny za pannę młodą, którą zapłacił jej rodzinie; a rodzina kobiety często nie może lub nie chce jej spłacić.

Prawa, regulacje i tradycje związane z małżeństwem nadal dyskryminują kobiety w wielu częściach świata i przyczyniają się do złego traktowania kobiet, w szczególności w obszarach związanych z przemocą seksualną i samostanowieniem w odniesieniu do seksualności, naruszanie prawa to ostatnie jest obecnie uznawane za pogwałcenie praw kobiet . W 2012 roku Navi Pillay, ówczesny Wysoki Komisarz ds. Praw Człowieka, stwierdził, że:

Kobiety są często traktowane jako własność, sprzedawane do małżeństwa, do handlu, do seksualnej niewoli. Przemoc wobec kobiet często przybiera formę przemocy seksualnej. Ofiary takiej przemocy są często oskarżane o rozwiązłość i pociągane do odpowiedzialności za swój los, podczas gdy bezpłodne kobiety są odrzucane przez mężów, rodziny i społeczności. W wielu krajach zamężne kobiety mogą nie odmawiać stosunków seksualnych ze swoimi mężami i często nie mają wpływu na stosowanie antykoncepcji … Zapewnienie kobietom pełnej autonomii w kwestii własnego ciała jest pierwszym kluczowym krokiem w kierunku osiągnięcia rzeczywistej równości między kobietami i mężczyzn. Kwestie osobiste — takie jak, kiedy, jak iz kim decydują się na seks oraz kiedy, jak iz kim decydują się mieć dzieci — są sednem godnego życia.

Prawo wyborcze i polityka

Płeć została wykorzystana jako narzędzie dyskryminacji kobiet w sferze politycznej. Prawo wyborcze kobiet zostało osiągnięte dopiero w 1893 r., kiedy Nowa Zelandia była pierwszym krajem, który przyznał kobietom prawo do głosowania. Arabia Saudka jest ostatnim krajem, w sierpniu 2015 r., który rozszerzył prawo do głosowania na kobiety w 2011 r. Niektóre kraje zachodnie przyznały kobietom prawo do głosowania dopiero stosunkowo niedawno. Szwajcarki uzyskały prawo do głosowania w wyborach federalnych w 1971 roku, a Appenzell Innerrhoden stał się ostatnim kantonem, który przyznał kobietom prawo do głosowania w sprawach lokalnych w 1991 roku, kiedy został do tego zmuszony przez Federalny Sąd Najwyższy Szwajcarii . Francuzki uzyskały prawo do głosowania w 1944 r. W Grecji kobiety uzyskały prawo do głosowania w 1952 r. W Liechtensteinie kobiety uzyskały prawo do głosowania w 1984 r. w wyniku referendum w sprawie kobiet w 1984 r .

Chociaż prawie każda kobieta ma dziś prawo do głosowania, nadal istnieje postęp w kwestii kobiet w polityce. Badania wykazały, że w kilku demokracjach, w tym w Australii, Kanadzie i Stanach Zjednoczonych, kobiety wciąż są przedstawiane w prasie za pomocą stereotypów płci. Wielu autorów wykazało, że różnice między płciami w mediach są dziś mniej widoczne niż w latach 80., ale nadal są obecne. Pewne kwestie (np. edukacja) będą prawdopodobnie związane z kandydatkami płci żeńskiej, podczas gdy inne kwestie (np. podatki) będą prawdopodobnie związane z kandydatami płci męskiej. Ponadto kładzie się większy nacisk na cechy osobiste kandydatek, takie jak wygląd i osobowość, ponieważ kobiety są przedstawiane jako emocjonalne i zależne.

Istnieje powszechny brak równowagi między władzami stanowienia prawa między mężczyznami i kobietami. Stosunek kobiet do mężczyzn w organach ustawodawczych jest używany jako miara równości płci w ONZ- owskim Miara Upodmiotowienia Płci i jego nowszym wcieleniu – Gender Inequality Index . Mówiąc o Chinach, Lanyan Chen stwierdził, że ponieważ mężczyźni bardziej niż kobiety pełnią rolę strażników tworzenia polityki, może to prowadzić do tego, że potrzeby kobiet nie będą odpowiednio reprezentowane. W tym sensie nierówność we władzy stanowienia prawa powoduje również dyskryminację ze względu na płeć.

Menu

Do wczesnych lat osiemdziesiątych niektóre ekskluzywne restauracje miały dwa menu : zwykłe menu z podanymi cenami dla mężczyzn i drugie menu dla kobiet, które nie zawierało podanych cen (nazywało się to „menu damskim”), więc że jadłodajni nie znaliby cen przedmiotów. W 1980 Kathleen Bick zabrała męskiego partnera biznesowego na kolację do L'Orangerie w West Hollywood. Po tym, jak dostała menu dla kobiet bez cen, a jej gość dostał kartę z cenami, Bick zatrudnił prawniczkę Glorię Allred, by złożyła pozew o dyskryminację, twierdząc, że menu dla kobiet jest sprzeczne z kalifornką ustawą o prawach obywatelskich. Bick stwierdził, że otrzymanie menu dla kobiet bez cen sprawiło, że poczuła się „upokorzona i rozwścieczona”. Właściciele restauracji bronili tej praktyki, mówiąc, że robiono to z uprzejmości, podobnie jak mężczyźni wstają, gdy kobieta wchodzi do pokoju. Mimo że pozew został wycofany, restauracja zakończyła politykę menu uwzględniającą płeć.

Trendy na przestrzeni czasu

Badanie z 2021 r. wykazało niewiele dowodów na to, że poziom seksizmu zmienił się w latach 2004-2018 w Stanach Zjednoczonych.

stereotypy dotyczące płci

Seria fotografii wyśmiewających kobiety-kierowcy
Bettie Page przedstawia stereotypy dotyczące kobiet -kierowców w 1952 roku.

Stereotypy płciowe to szeroko rozpowszechnione przekonania dotyczące cech i zachowania kobiet i mężczyzn. Badania empiryczne ujawniły szeroko rozpowszechnione przekonania kulturowe, że mężczyźni są bardziej wartościowi społecznie i bardziej kompetentni niż kobiety w wielu działaniach. Dustin B. Thoman i inni (2008) stawiają hipotezę, że „społeczno-kulturowe znaczenie umiejętności w porównaniu z innymi elementami stereotypu płci i matematyki może mieć wpływ na kobiety uprawiające matematykę”. Poprzez eksperyment porównujący wyniki matematyczne kobiet w ramach dwóch różnych elementów stereotypu płci i matematyki, którymi są odpowiednio umiejętności matematyczne i wysiłek matematyczny, Thoman i inni odkryli, że na wyniki kobiet w matematyce bardziej wpływa stereotyp negatywnych umiejętności., na który mają wpływ przekonania społeczno-kulturowe w Stanach Zjednoczonych, a nie składnik wysiłku. W wyniku tego eksperymentu i przekonań społeczno-kulturowych w Stanach Zjednoczonych Thoman i inni doszli do wniosku, że na wyniki w nauce poszczególnych osób może wpływać składnik stereotypu płciowo-matematycznego, na który mają wpływ przekonania społeczno-kulturowe.

w języku

Seksizm w języku istnieje, gdy język dewaluuje członków określonej płci. Język seksistowski w wielu przypadkach promuje męską wyższość. Seksizm w języku wpływa na świadomość, postrzeganie rzeczywistości, kodowanie i przekazywanie znaczeń kulturowych oraz socjalizację. Badacze wskazali na regułę semantyczną działającą w języku męskiego-jako-normy . Skutkuje to seksizmem, ponieważ samiec staje się standardem, a ci, którzy nie są mężczyznami, są zdegradowani do niższej pozycji. Seksizm w języku jest uważany za formę seksizmu pośredniego, ponieważ nie zawsze jest jawny.

Przykłady zawierają:

  • Używanie ogólnych terminów męskich w odniesieniu do grupy mieszanej płci, takich jak „ludzkość”, „mężczyzna” (w odniesieniu do ludzkości), „chłopacy” lub „oficerowie i mężczyźni”
  • Używanie zaimka w liczbie pojedynczej męskiej (on, jego, niego) jako domyślnego w odniesieniu do osoby o nieznanej płci
  • Terminy zakończone na „-man”, które mogą być używane przez osoby niebędące mężczyznami, takie jak biznesmen, przewodniczący lub policjant
  • Używanie niepotrzebnych znaczników płci, takich jak „pielęgniarz”, co sugeruje, że po prostu „pielęgniarka” jest domyślnie uznawana za kobietę.

Język seksistowski i neutralny płciowo

Różne ruchy feministyczne XX wieku, od liberalnego feminizmu i radykalnego feminizmu po feminizm punktowy, postmodernistyczny feminizm i teorię queer, rozważały język w swoich teoriach. Większość z tych teorii zachowała krytyczne stanowisko wobec języka, które wzywa do zmiany sposobu, w jaki mówcy używają swojego języka.

Jednym z najczęstszych wezwań jest język neutralny pod względem płci. Wielu zwróciło jednak uwagę na fakt, że język angielski nie jest z natury seksistowski w swoim systemie językowym, ale sposób, w jaki jest używany, staje się seksistowski i można w ten sposób zastosować język neutralny płciowo. Inni przeciwnicy krytyki seksizmu w języku utrzymują, że język ma charakter opisowy, a nie nakazowy, a próby kontrolowania go mogą być bezowocne.

Seksizm w językach innych niż angielski

Języki romańskie, takie jak francuski i hiszpański, mogą być postrzegane jako wzmacniające seksizm, ponieważ forma męska jest domyślna. Słowo „ mademoiselle ”, oznaczające „ pannę ”, zostało wyrzucone z francuskich formularzy administracyjnych w 2012 roku przez premiera François Fillona . Obecna presja wymaga zmiany męskiego zaimka liczby mnogiej jako domyślnego w grupie osób o różnej płci. Jeśli chodzi o język hiszpański, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Meksyku opublikowało przewodnik, jak ograniczyć używanie seksistowskiego języka.

Osoby mówiące po niemiecku również zadawały pytania o to, jak seksizm krzyżuje się z gramatyką. Język niemiecki jest silnie odmieniany pod względem płci, liczby i przypadku; prawie wszystkie rzeczowniki oznaczające zawody lub statusy istot ludzkich są zróżnicowane pod względem płci. W przypadku konstrukcji bardziej neutralnych pod względem płci, czasami zamiast rzeczowników stosuje się rzeczowniki odczasownikowe, ponieważ eliminuje to gramatyczne rozróżnienie płci w liczbie mnogiej i znacznie zmniza je w liczbie pojedynczej. Na przykład zamiast die Studenten („studenci mężczyźni”) lub die Studentinnen („studentki”) pisze się die Studierenden („[ludzie] studiujący”). Podejście to wprowadza jednak element niejednoznaczności, ponieważ rzeczowniki odczasownikowe bardziej precyzyjnie określają osobę aktualnie zaangażowaną w daną czynność, a nie osobę, która rutynowo ją wykonuje jako swoje główne zajęcie.

W języku chińskim niektórzy pisarze wskazywali na seksizm tkwiący w strukturze znaków pisanych. Na przykład, postać mężczyzny łączy się z cechami pozytywnymi, takimi jak odwaga i efekt, podczas gdy postać żony składa się z części żeńskiej i miotły, uważanych za mało wartościowe.

Pejoratywne terminy specyficzne dla płci

Pejoratywne terminy specyficzne dla płci zastraszają lub krzywdzą inną osobę ze względu na jej płeć. Seksizm może być wyrażany w języku o negatywnych implikacjach związanych z płcią, takich jak protekcjonalność . Na przykład można odnosić się do kobiety jako „dziewczyny” zamiast „kobiety”, co sugeruje, że są one podporządkowane lub nie są w pełni dojrzałe. Inne przykłady obejmują nieprzyzwoity język. Niektóre słowa są obraźliwe dla osób transpłciowych, w tym „tranny”, „ona-mężczyzna” lub „on-ona”. Za pejoratywne uważane są także zamierzone zmiany płci (przypisanie komuś niewłaściwej płci) oraz zaimek „to”.

Seksizm zawodowy

„Wzywanie pielęgniarek po imieniu”

W służbie zdrowia występuje praktyka używania imion dla osób z zawodu, w którym przeważają kobiety. Lekarze są zazwyczaj odsyłani po ich nazwisku, ale pielęgniarki są odsyłani, nawet przez nieznanych im lekarzy, po imieniu. Według Suzanne Gordon typowa rozmowa między lekarzem a pielęgniarką brzmi: „Cześć Jane. Jestem dr Smith. Czy mógłbyś mi wręczyć kartę pacjenta?”

Pielęgniarstwo wbrew przeciwnościom: jak cięcie kosztów opieki zdrowotnej, stereotypy medialne i medyczna hubris podważają pielęgniarki i opiekę nad pacjentami

Seksizm zawodowy odnosi się do praktyk, oświadczeń lub działań dyskryminujących ze względu na płeć danej osoby, występujących w micu pracy. Jedną z form seksizmu zawodowego jest dyskryminacja płacowa . W 2008 r. Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) stwierdziła, że ​​podczas gdy wskaźniki zatrudnienia kobiet wzrosły, a różnice w zatrudnieniu ze względu na płeć i płace zmnizyły się niemal wszędzie, kobiety nadal mają średnio o 20% mnize szanse na znalezienie pracy i wynagrodzenie 17% mniej niż mężczyźni. Raport stwierdzał:

[W] wielu krajach dyskryminacja na rynku pracy – tj. nierówne traktowanie równie produktywnych osób tylko dlatego, że należą do określonej grupy – jest nadal kluczowym czynnikiem zwiększającym dysproporcje w zatrudnieniu i jakości możliwości zatrudnienia […]. To wydanie Perspektyw Zatrudnienia sugeruje, że około 8 % zróżnicowania zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć i 30% zróżnicowania zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć w krajach OECD można wytłumaczyć dyskryminacyjnymi praktykami na rynku pracy.

Stwierdzono również, że chociaż prawie wszystkie kraje OECD, w tym Stany Zjednoczone, ustanowiły przepisy antydyskryminacyjne, przepisy te są trudne do wyegzekwowania.

Kobiety, które wchodzą głównie do męskich grup roboczych, mogą doświadczyć negatywnych konsekwencji tokenizmu : presji wydajności, izolacji społecznej i hermetyzacji ról. Tokenizm można wykorzystać do zakamuflowania seksizmu, aby zachować przewagę mężczyzn w micu pracy. Nie ma związku między odsetkiem kobiet pracujących w organizacji/firmie a poprawą ich warunków pracy. Ignorowanie kwestii seksistowskich może zaostrzyć problemy zawodowe kobiet.

W World Values ​​Survey z 2005 r. respondenci zostali zapytani, czy uważają, że praca zarobkowa powinna być ograniczona tylko do mężczyzn. W Islandii uzgodniony odsetek wyniósł 3,6%, podczas gdy w Egipcie 94,9%.

Luka w zatrudnianiu

Badania wielokrotnie wykazały, że matki w Stanach Zjednoczonych mają mnize szanse na zatrudnienie niż równie wykwalifikowani ojcowie, a jeśli zostaną zatrudnieni, otrzymują niższą pensję niż kandydaci płci męskiej z dziećmi.

Jedno z badań wykazało, że kandydatki były faworyzowane; jednak jego wyniki spotkały się ze sceptycyzmem ze strony innych badaczy, ponieważ są one sprzeczne z większością innych badań na ten temat. Joan C. Williams, wybitny profesor na Uniwersytecie Kalifornkim w Hastings College of Law, podniósł kwestie związane z metodologią, wskazując, że fikcyjne kandydatki, z których korzystał, były niezwykle dobrze wykwalifikowane. Badania z udziałem bardziej średnio wykwalifikowanych absolwentów wykazały, że studenci płci męskiej są znacznie częściej zatrudniani, oferują lepsze pensje i oferują opiekę mentorską.

W Europie badania oparte na doświadczeniach terenowych na rynku pracy dostarczają dowodów na brak poważnego poziomu dyskryminacji ze względu na płeć żeńską. Jednak nierówne traktowanie jest nadal mierzone w szczególnych sytuacjach, na przykład gdy kandydaci ubiegają się o stanowiska na wyższym poziomie funkcjonalnym w Belgii, kiedy w wieku rozrodczym ubiegają się o pracę we Francji oraz kiedy ubiegają się o zawody zdominowane przez mężczyzn w Austrii.

Luka w zarobkach

Wykres słupkowy przedstawiający różnicę w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn w krajach europkich
Zróżnicowanie wynagrodzenia ze względu na płeć w średnich stawkach godzinowych brutto według Eurostatu 2014

Badania wykazały, że na całym świecie kobiety zarabiają przeciętnie niższe zarobki niż mężczyźni. Niektórzy twierdzą, że wynika to z powszechnej dyskryminacji ze względu na płeć w micu pracy. Inni twierdzą, że różnica w wynagrodzeniach wynika z różnych wyborów dokonywanych przez mężczyzn i kobiety, na przykład kobiety przywiązują większą wagę do posiadania dzieci niż mężczyźni, a mężczyźni częściej niż kobiety wybierają karierę w dobrze płatnych dziedzinach, takich jak biznes, inżynieria i technologia.

Eurostat wykrył utrzymującą się średnią różnicę w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn na poziomie 27,5% w 27 państwach członkowskich UE w 2008 r. Podobnie OECD stwierdziła, że ​​kobiety zatrudnione na pełny etat zarabiały w 2009 r. o 27% mniej niż mężczyźni w krajach OECD.

W Stanach Zjednoczonych stosunek zarobków kobiet do mężczyzn wyniósł w 2009 r. 0,77; kobiety pracujące w pełnym wymiarze godzin, przez cały rok (FTYR) zarabiały 77% więcej niż pracownicy płci męskiej FTYR. Zarobki kobiet w stosunku do mężczyzn spadły w latach 1960-1980 (56,7-54,2%), gwałtownie wzrosły w latach 1980-1990 (54,2-67,6%), ustabilizowały się w latach 1990-2000 (67,6-71,2%) i wzrosły w latach 2000-2009 (71,2 –77,0%). Pod koniec 2010 roku spadła z powrotem do poziomu około 1990-2000 (68,6-71,1%). Kiedy pierwsza ustawa o równych płacach została uchwalona w 1963 roku, pracownice pełnoetatowe zarabiały 48,9% więcej niż pełnoetatowi mężczyźni.

Badania przeprowadzone w Czechach i na Słowacji pokazują, że nawet po tym, jak rządy uchwaliły przepisy antydyskryminacyjne, dwie trzecie różnicy w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn pozostało niewyjaśnione, a segregacja nadal „stanowi główne źródło różnicy”.

Różnice między płciami mogą również różnić się w zależności od zawodu i w ramach zawodu. Na przykład na Tajwanie badania pokazują, w jaki sposób większość rozbieżności w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn występuje w ramach danego zawodu. W Rosji badania pokazują, że zróżnicowanie wynagrodzenia ze względu na płeć rozkłada się nierównomiernie na poziomach dochodów i że występuje głównie na dolnym końcu rozkładu dochodów. Badanie wykazało również, że „zaległości płacowe i płatności w naturze osłabiły dyskryminację płacową, szczególnie wśród najniżej opłacanych pracowników, co sugeruje, że menedżerowie roskich przedsiębiorstw przywiązywali najmnizą wagę do kwestii równości przy przydzielaniu tych form płatności”.

Zróżnicowanie wynagrodzenia ze względu na płeć przypisuje się różnicom w cechach osobistych i cechach mica pracy między mężczyznami i kobietami (takich jak wykształcenie, przepracowane godziny i wykonywany zawód), wrodzonym behawioralnym i biologicznym różnicom między mężczyznami i kobietami oraz dyskryminacji na rynku pracy (takim jak stereotypy płci i stronniczość klientów i pracodawców). Kobiety poświęcają znacznie więcej czasu na wychowywanie dzieci niż mężczyźni. W niektórych krajach, takich jak Korea Południowa, od dawna przyjęło się również zwalnianie pracownic po ślubie. Badanie przeprowadzone przez profesor Lindę C. Babcock w jej książce Women Don't Ask (Kobiety nie pytaj ) pokazuje, że mężczyźni osiem razy częściej proszą o podwyżkę, co sugeruje, że nierówność płac może częściowo wynikać z różnic behawioralnych między płciami. Jednak badania generalnie wykazują, że część różnic w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn pozostaje niewyjaśniona po uwzględnieniu czynników, które, jak się zakłada, mają wpływ na zarobki; niewyjaśnioną część luki płacowej przypisuje się dyskryminacji ze względu na płeć.

Szacunki dotyczące dyskryminacyjnego składnika zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć są różne. OECD oszacowała, że ​​około 30% różnic w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn w krajach OECD wynika z dyskryminacji. Badania australkie pokazują, że dyskryminacja odpowiada za około 60% różnicy płac między mężczyznami i kobietami. Badania analizujące różnice w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn w Stanach Zjednoczonych pokazują, że znaczna część różnicy płac pozostaje niewyjaśniona, po uwzględnieniu czynników wpływających na płace. Jedno z badań absolwentów szkół wyższych wykazało, że niewyjaśniona po uwzględnieniu wszystkich innych czynników różnica w wynagrodzeniach wynosi pięć procent rok po ukończeniu studiów i 12% dziesięć lat po ukończeniu studiów. Badanie przeprowadzone przez Amerykańskie Stowarzyszenie Kobiet Uniwersyteckich wykazało, że kobiety, które ukończyły studia w Stanach Zjednoczonych, otrzymują niższe wynagrodzenie niż mężczyźni wykonujący tę samą pracę i kształcący się w tej samej dziedzinie.

Wykres przedstawiający tygodniowe zarobki według różnych kategorii
Mediana tygodniowych zarobków pracowników zatrudnionych na pełny etat według płci, rasy i pochodzenia etnicznego, USA, 2009 r.

Dyskryminacja płacowa jest teoretycznie sprzeczna z ekonomiczną koncepcją podaży i popytu, która mówi, że jeśli towar lub usługa (w tym przypadku praca) jest poszukiwana i ma wartość, znajdzie swoją cenę na rynku. Gdyby pracownik oferował taką samą wartość za niższą płacę, podaż i popyt wskazywałyby na większy popyt na pracowników gorzej opłacanych. Jeśli firma zatrudniłaby do tej samej pracy pracowników o niższych zarobkach, obniżyłaby koszty i zyskałaby przewagę konkurencyjną . Zgodnie z podażą i popytem, ​​jeśli kobiety oferują taką samą wartość, popyt (i płace) powinien wzrosnąć, ponieważ oferują one lepszą cenę (niższe płace) za swoje usługi niż mężczyźni.

Badania przeprowadzone na Cornell University i w innych micach wskazują, że matki w Stanach Zjednoczonych rzadziej są zatrudniane niż równie wykwalifikowani ojcowie, a jeśli są zatrudnieni, otrzymują niższą pensję niż kandydaci płci męskiej z dziećmi. OECD ustaliła, że ​​„znaczący wpływ dzieci na płace kobiet występuje na ogół w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych”. Ojcowie zarabiają średnio 7500 dolarów więcej niż mężczyźni bez dzieci.

Istnieją badania sugerujące, że różnice w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn prowadzą do dużych strat dla gospodarki.

Przyczyny dyskryminacji płacowej

Nieskorygowana różnica w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn (różnica bez uwzględnienia różnic w godzinach pracy, zawodach, wykształceniu i doświadczeniu zawodowym) sama w sobie nie jest miarą dyskryminacji. Łączy raczej różnice w średniej płacy kobiet i mężczyzn, aby służyć jako barometr porównawczy. Różnice w wynagrodzeniach są spowodowane:

  • segregacja zawodowa (więcej mężczyzn w branżach lepiej opłacanych i kobiet w branżach gorzej opłacanych),
  • segregacja pionowa (mniej kobiet na wyższych, a co za tym idzie lepiej płatnych stanowiskach),
  • nieskuteczne przepisy dotyczące równości wynagrodzeń,
  • całkowity płatny czas pracy kobiet oraz
  • bariery wejścia na rynek pracy (takie jak poziom wykształcenia i odsetek samotnych rodziców).

Niektóre zmienne, które pomagają wyjaśnić nieskorygowaną różnicę w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn, obejmują aktywność ekonomiczną, czas pracy i staż pracy. Czynniki związane z płcią, w tym różnice w kwalifikacjach i dyskryminacja ze względu na płeć, ogólna struktura wynagrodzeń oraz różnice w wynagrodzeniach w różnych sektorach przemysłu, wpływają na różnice w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn.

Eurostat oszacował w 2016 r., że po uwzględnieniu przeciętnych cech mężczyzn i kobiet, kobiety nadal zarabiają o 11,5% mniej niż mężczyźni. Ponieważ to oszacowanie uwzględnia średnie różnice między mężczyznami i kobietami, jest to oszacowanie niewyjaśnionej różnicy w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn.

Efekt szklanego sufitu

„Popularne pojęcie efektu szklanego sufitu sugeruje, że wady płci (lub inne) są silnize na szczycie hierarchii niż na niższych poziomach i że te wady nasilają się później w karierze danej osoby”.

W Stanach Zjednoczonych kobiety stanowią 52% całej siły roboczej, ale stanowią tylko 3% dyrektorów generalnych i kadry kierowniczej korporacji. Niektórzy badacze upatrują przyczyny tej sytuacji w cichej dyskryminacji ze względu na płeć, prowadzonej przez obecnych dyrektorów najwyższego szczebla i dyrektorów korporacji (głównie mężczyzn) oraz „historycznej nieobecności kobiet na najwyższych stanowiskach”, która „może prowadzić do histerezy, zapobiegającej kobietom dostępu do potężnych, zdominowanych przez mężczyzn sieci zawodowych lub mentorów osób tej samej płci”. Efekt szklanego sufitu jest szczególnie trwały w przypadku kolorowych kobiet. Według raportu „kolorowe kobiety postrzegają „betonowy sufit”, a nie tylko szklany sufit”.

W zawodzie ekonomistów zaobserwowano, że kobiety są bardziej skłonne niż mężczyźni poświęcać swój czas na nauczanie i służbę. Ponieważ ciągła praca badawcza ma kluczowe znaczenie dla awansu, „skumulowany efekt niewielkich, równoczesnych różnic w orientacji badawczej może wygenerować obserwowaną istotną różnicę płci w awansie”. W branży zaawansowanych technologii badania pokazują, że niezależnie od zmian wewnątrz firmy „presja pozaorganizacyjna prawdopodobnie przyczyni się do dalszego rozwarstwienia płci w miarę rozwoju firm, prowadząc do potencjalnej maskulinizacji wykwalifikowanej pracy w branży zaawansowanych technologii”.

Organizacja Narodów Zjednoczonych twierdzi, że „postęp w obejmowaniu stanowisk kierowniczych i decyzyjnych kobiet na całym świecie jest zbyt wolny”.

Potencjalne środki zaradcze

Badania Davida Matsy i Amalii Miller sugerują, że lekarstwem na szklany sufit może być zwiększenie liczby kobiet w zarządach korporacji, co może prowadzić do wzrostu liczby kobiet na najwyższych stanowiskach kierowniczych. Te same badania sugerują, że może to również skutkować „cyklem informacji zwrotnych, w którym obecność większej liczby kobiet na stanowiskach kierowniczych zwiększa wykwalifikowaną pulę potencjalnych kobiet w zarządach (w spółkach, którymi zarządzają, jak również w innych spółkach), prowadząc do większej liczby kobiet w zarządach członkostwa, a następnie dalszy wzrost liczby kobiet na stanowiskach kierowniczych”.

Seksizm oparty na wadze

Badanie z 2009 roku wykazało, że nadwaga szkodzi rozwojowi kariery kobiet, ale nie stanowi bariery dla mężczyzn. Kobiety z nadwagą były znacznie niedostatecznie reprezentowane wśród szefów firm, stanowiąc od 5 do 22% kobiet na stanowiskach prezesów. Jednak odsetek dyrektorów generalnych płci męskiej z nadwagą wynosił od 45% do 61%, co stanowi nadmierną liczbę mężczyzn z nadwagą. Z drugiej strony około pięć procent prezesów było otyłych wśród obu płci. Autorka badania stwierdziła, że ​​wyniki sugerują, iż „ efekt szklanego sufitu ” na awans kobiet może odzwierciedlać nie tylko ogólne negatywne stereotypy dotyczące kompetencji kobiet, ale także tendencyjność wagową, która skutkuje stosowaniem wobec kobiet bardziej restrykcyjnych standardów wyglądu”.

Dyskryminacja osób transpłciowych

Osoby transpłciowe doświadczają również znacznej dyskryminacji i nękania w micu pracy. W przeciwieństwie do dyskryminacji ze względu na płeć, odmowa zatrudnienia (lub zwolnienia) pracownika ze względu na jego tożsamość płciową lub ekspresję nie jest wyraźnie nielegalne w większości stanów USA. W czerwcu 2020 roku Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych orzekł, że federalne prawo dotyczące praw obywatelskich chroni gejów, lesbijki i pracowników transpłciowych. Pisząc do większości, sędzia Neil Gorsuch napisał: „Pracodawca, który zwalnia osobę za homoseksualizm lub transpłciowość, zwalnia ją z powodu cech lub działań, których nie kwestionowałaby u przedstawicieli innej płci. decyzja, dokładnie to, czego zakazuje Tytuł VII.” Orzeczenie nie chroniło jednak pracowników LGBT przed zwolnieniem ze względu na ich orientację seksualną lub tożsamość płciową w firmach zatrudniających 15 lub mniej pracowników.

W sierpniu 1995 roku Kimberly Nixon złożyła skargę do Trybunału Praw Człowieka Kolumbii Brytkiej przeciwko Vancouver Rape Relief & Women's Shelter. Nixon, transkobieta, była zainteresowana wolontariatem jako doradca w schronisku. Kiedy schronisko dowiedziało się, że jest transseksualistą, powiedzieli Nixonowi, że nie zostanie jej dopuszczona jako wolontariuszka w organizacji. Nixon argumentował, że stanowiło to nielegalną dyskryminację na podstawie sekcji 41 Kodeksu Praw Człowieka Kolumbii Brytkiej . Vancouver Rape Relief odpowiedział, że jednostki są kształtowane przez socjalizację i doświadczenia z lat, w których się kształtowały, oraz że Nixon został uspołeczniony jako dorastający mężczyzna, i że w związku z tym Nixon nie będzie w stanie zapewnić wystarczająco skutecznej porady kobietom urodzonym jako kobieta że schronisko służyło. Nixon wniosła swoją sprawę do Sądu Najwyższego Kanady, który odmówił rozpoznania sprawy.

Uprzedmiotowienie

Ilustracja przedstawiająca kobietę rozłożoną na winie
Przykład uprzedmiotowienia seksualnego kobiet w menu win

W filozofii społecznej uprzedmiotowienie jest aktem traktowania osoby jako przedmiotu lub rzeczy. Uprzedmiotowienie odgrywa kluczową rolę w teorii feministycznej, zwłaszcza uprzedmiotowienie seksualne . Joy Goh-Mah, pisarka feministyczna i aktywistka na rzecz równości płci, twierdzi, że przez uprzedmiotowienie człowiekowi odmawia się sprawczości. Według filozofki Marthy Nussbaum osoba może zostać zobiektywizowana, jeśli zastosuje się do niej jedną lub więcej z następujących właściwości:

  1. Instrumentalność : traktowanie przedmiotu jako narzędzia dla innych celów: „Obiektujący traktuje przedmiot jako narzędzie swoich celów”.
  2. Zaprzeczenie autonomii : traktowanie obiektu jako pozbawionego autonomii lub samostanowienia : „Obiektujący traktuje obiekt jako pozbawiony autonomii i samookreślenia”.
  3. Bezwładność : traktowanie przedmiotu jako pozbawionego sprawczości lub działania : „obiektywista traktuje przedmiot jako pozbawiony sprawczości, a być może także w działaniu”.
  4. Wymienność : traktowanie przedmiotu jako wymiennego z innymi przedmiotami: „Obiektyfikator traktuje przedmiot jako wymienny (a) z innymi przedmiotami tego samego typu i/lub (b) z przedmiotami innych typów”.
  5. Naruszenie : traktowanie obiektu jako pozbawionego integralności granic i naruszającego: „Obiektujący traktuje obiekt jako pozbawiony integralności granic, jako coś, co wolno rozbić, rozbić, włamać”.
  6. Własność : traktowanie przedmiotu tak, jakby można go było posiadać, kupić lub sprzedać: „Obiektujący traktuje przedmiot jako coś, co jest własnością kogoś innego, co można kupić lub sprzedać, itd.”
  7. Zaprzeczenie podmiotowości : traktowanie obiektu tak, jakby nie było potrzeby troski o jego doświadczenia lub uczucia: „Obiektujący traktuje obiekt jako coś, czego doświadczenie i uczucia (jeśli w ogóle) nie muszą być brane pod uwagę”.

Rae Helen Langton w „Sexual Solipsism: Philosophical Essays on Pornography and Objectification ” zaproponowała dodanie trzech kolejnych właściwości do listy Nussbauma:

  1. Redukcja do ciała : traktowanie osoby utożsamianej z jej ciałem lub częściami ciała;
  2. Redukcja do wyglądu : traktowanie osoby przede wszystkim pod kątem tego, jak wygląda lub jak wydaje się zmysłom;
  3. Wyciszanie : traktowanie osoby tak, jakby milczała, pozbawiona zdolności mówienia.

Zgodnie z teorią uprzedmiotowienia uprzedmiotowienie może mieć istotne konsekwencje dla kobiet, zwłaszcza młodych kobiet, ponieważ może negatywnie wpływać na ich zdrowie psychiczne i prowadzić do rozwoju zaburzeń psychicznych, takich jak depresja jednobiegunowa, dysfunkcja seksualna i zaburzenia odżywiania .

W reklamie

Dwie dziewczyny badające tablicę ogłoszeń wywieszoną na płocie. Namalowana nad nimi reklama pyta „Czy jesteś kobietą?”.

Podczas gdy reklamy przedstawiały kobiety i mężczyzn w ewidentnie stereotypowych rolach (np. jako gospodyni domowa, żywicielka rodziny), we współczesnych reklamach nie ograniczają się oni już wyłącznie do swoich tradycyjnych ról. Jednak dziś reklama nadal stereotypizuje mężczyzn i kobiety, choć w bardziej subtelny sposób, między innymi poprzez uprzedmiotowienie ich seksualnie. Kobiety są najczęściej celem seksizmu w reklamach. Gdy w reklamach z mężczyznami są one często krótsze i umieszczane w tle obrazów, ukazane w bardziej „kobiecych” pozach i generalnie prezentują wyższy stopień „ekspozycji ciała”.

Obecnie w niektórych krajach (na przykład Norwegia i Dania ) obowiązują przepisy zakazujące uprzedmiotowienia seksualnego w reklamach . Nagość nie jest zakazana, a osoby nagie mogą być wykorzystywane do reklamowania produktu, jeśli mają związek z reklamowanym produktem. Sol Olving, szef norweskiego Kreativt Forum (stowarzyszenia czołowych agencji reklamowych w kraju) wyjaśnił: „Można mieć nagą osobę reklamującą żel pod prysznic lub krem, ale nie kobietę w bikini udrapowaną na samochodzie”.

Inne kraje nadal zakazują nagości (ze względu na tradycyjną nieprzyzwoitość), ale także wyraźnie odwołują się do uprzedmiotowienia seksualnego, na przykład zakaz umieszczania w Izraelu billboardów, które „przedstawiają upokorzenie lub poniżenie seksualne albo przedstawiają człowieka jako przedmiot dostępny do użytku seksualnego ”.

Pornografia

Feministka przeciw pornografii, Catharine MacKinnon, twierdzi, że pornografia przyczynia się do seksizmu poprzez uprzedmiotowienie kobiet i przedstawianie ich w uległych rolach. MacKinnon wraz z Andreą Dworkin argumentują, że pornografia sprowadza kobiety do zaledwie narzędzi i jest formą dyskryminacji ze względu na płeć. Dwaj uczeni podkreślają związek między uprzedmiotowieniem a pornografią, stwierdzając:

Definiujemy pornografię jako graficzne, wyraźnie seksualne podporządkowanie kobiet za pomocą obrazów i słów, które obejmują również (i) kobiety są przedstawiane jako odczłowieczone jako obiekty, rzeczy lub towary seksualne; lub (ii) kobiety są przedstawiane jako obiekty seksualne, które cieszą się upokorzeniem lub bólem; lub (iii) kobiety są przedstawiane jako obiekty seksualne doświadczające przyjemności seksualnej w wyniku gwałtu, kazirodztwa lub innej napaści seksualnej; lub (iv) kobiety są przedstawiane jako obiekty seksualne związane, pocięte, okaleczone, posiniaczone lub fizycznie zranione; lub (v) kobiety są przedstawiane w pozycjach lub pozycjach seksualnego podporządkowania, służalczości lub pokazu; lub (vi) części kobiecego ciała – w tym między innymi pochwy, piersi lub pośladki – są eksponowane w taki sposób, że kobiety są zredukowane do tych części; lub (vii) kobiety są przedstawiane jako penetrowane przez przedmioty lub zwierzęta; lub (viii) kobiety są przedstawiane w sytuacjach poniżania, poniżania, ranienia, tortur, pokazywane jako brudne lub gorsze, krwawiące, posiniaczone lub zranione w kontekście, który sprawia, że ​​te stany są seksualne”.

Robin Morgan i Catharine MacKinnon sugerują, że niektóre rodzaje pornografii również przyczyniają się do przemocy wobec kobiet poprzez erotyczne sceny, w których kobiety są zdominowane, zmuszane, poniżane lub napastowane seksualnie .

Niektórzy ludzie sprzeciwiający się pornografii, w tym MacKinnon, zarzucają, że produkcja pornografii pociąga za sobą fizyczny, psychologiczny i ekonomiczny przymus kobiet, które w niej występują i modelują. Przeciwnicy pornografii zarzucają, że przedstawia zniekształcony obraz relacji seksualnych i wzmacnia mity seksualne; pokazuje kobiety jako stale dostępne i chętne do uprawiania seksu w dowolnym momencie, z dowolną osobą, na ich warunkach, pozytywnie reagujące na wszelkie prośby.

MacKinnon pisze:

Pornografia wpływa na wiarę ludzi w mity o gwałcie. Na przykład, jeśli kobieta mówi „nie wyraziłam zgody”, a ludzie oglądali pornografię, wierzą w mity o gwałcie i wierzą, że kobieta wyraziła zgodę bez względu na to, co powiedziała. Że kiedy powiedziała nie, miała na myśli tak. Kiedy powiedziała, że ​​nie chce, oznaczało to więcej piwa. Kiedy powiedziała, że ​​wolałaby wrócić do domu, oznacza to, że jest lesbijką, która potrzebuje dobrego doświadczenia korekcyjnego. Pornografia promuje te mity o gwałcie i znieczula ludzi na przemoc wobec kobiet, więc jeśli jesteś konsumentem pornografii, potrzebujesz więcej przemocy, aby podniecić się seksualnie. Jest to bardzo dobrze udokumentowane.}}

Obrońcy pornografii i działacze antycenzury (w tym feministki pozytywne pod względem seksu ) twierdzą, że pornografia nie ma poważnego wpływu na osobę zdrową psychicznie, ponieważ widz potrafi odróżnić fantazję od rzeczywistości. Twierdzą, że mężczyźni i kobiety są uprzedmiotawiani w pornografii, szczególnie w sadystycznej lub masochistycznej pornografii, w której mężczyźni są uprzedmiotowieni i seksualnie wykorzystywani przez kobiety.

Prostytucja

Prostytucja to biznes lub praktyka angażowania się w stosunki seksualne za opłatą . Osoby świadczące usługi seksualne są często uprzedmiotawiane i postrzegane jako istniejące tylko po to, by służyć klientom, co stawia pod znakiem zapytania ich poczucie sprawczości. Panuje przekonanie, że ponieważ prostytutki zajmują się zawodowo handlem seksem, prostytutki automatycznie zgadzają się na wszelkie kontakty seksualne. W rezultacie osoby świadczące usługi seksualne spotykają się z wyższym wskaźnikiem przemocy i napaści na tle seksualnym. Często jest to lekceważone, ignorowane i nietraktowane poważnie przez władze.

W wielu krajach prostytucja jest zdominowana przez burdele lub alfonsów, którzy często roszczą sobie prawa do prostytutek. To poczucie własności wspiera koncepcję, że osoby świadczące usługi seksualne są pozbawione sprawczości. Tak jest dosłownie w przypadku niewolnictwa seksualnego .

Różni autorzy argumentowali, że prostytucja kobieca opiera się na męskim seksizmie, który akceptuje ideę, że niechciany seks z kobietą jest akceptowalny, że pragnienia mężczyzn muszą być zaspokojone, a kobiety są zmuszane i istnieją, by służyć mężczyznom seksualnie. Europkie Lobby Kobiet potępiło prostytucję jako „nie do zniesienia formę męskiej przemocy”.

Carole Pateman pisze, że:

Prostytucja to używanie ciała kobiety przez mężczyznę dla własnej satysfakcji. Ze strony prostytutki nie ma pragnienia ani satysfakcji. Prostytucja nie jest wzajemną, przyjemną wymianą używania ciał, ale jednostronnym używaniem ciała kobiety przez mężczyznę w zamian za pieniądze.

portrety medialne

Niektórzy badacze uważają, że medialne wizerunki grup demograficznych mogą zarówno podtrzymywać, jak i zakłócać postawy i zachowania wobec tych grup. Według Susan Douglas: „Od wczesnych lat 90. większość mediów nadmiernie reprezentowała kobiety, które całkowicie sobie poradziły w zawodach, uzyskały równość seksualną z mężczyznami oraz osiągnęły poziom sukcesu finansowego i komfortu, z którego się cieszyły. głównie przez inkrustowanych Tiffany'ego nestorów z Laguna Beach”. Obrazy te mogą być szkodliwe, zwłaszcza dla kobiet oraz mnizości rasowych i etnicznych. Na przykład badanie Afroamerykanek wykazało, że uważają, że ich wizerunki w mediach często wzmacniają stereotypy tej grupy jako nadmiernie seksualnej i idealizują obrazy jasnoskórych, szczuplzych Afroamerykanek (obrazy Afroamerykanek opisują jako uprzedmiotawiające). W niedawnej analizie zdjęć haitańskich kobiet w archiwum fotograficznym Associated Press w latach 1994-2009 pojawiło się kilka tematów podkreślających „inność” haitańskich kobiet i charakteryzujących je jako ofiary potrzebujące ratunku.

Próbując zbadać wpływ konsumpcji mediów na mężczyzn, Samantha i Bridges odkryli wpływ na wstyd cielesny, ale nie poprzez samouprzedmiotowienie, jak stwierdzono w porównywalnych badaniach kobiet. Autorzy konkludują, że obecne miary uprzedmiotowienia zostały zaprojektowane z myślą o kobietach i nie mierzą dokładnie mężczyzn. Inne badanie wykazało negatywny wpływ na postawy żywieniowe i satysfakcję ciała z konsumpcji czasopism kosmetycznych i fitnessowych odpowiednio dla kobiet i mężczyzn, ale ponownie z innymi mechanizmami, a mianowicie samouprzedmiotowieniem dla kobiet i internalizacją dla mężczyzn.

Seksistowskie żarty

Frederick Attenborough twierdzi, że seksistowskie dowcipy mogą być formą uprzedmiotowienia seksualnego, które sprowadza przedmiot dowcipu do przedmiotu. Nie tylko uprzedmiotawiają kobiety, ale mogą także tolerować przemoc lub uprzedzenia wobec kobiet. „Seksistowski humor – oczernianie kobiet przez humor – na przykład trywializuje dyskryminację płciową pod zasłoną łagodnego rozbawienia, co wyklucza wyzwania lub sprzeciw, jakie prawdopodobnie spotkałaby seksistowska komunikacja bez humoru”. Badanie przeprowadzone przez Forda na 73 studentach płci męskiej wykazało, że „seksistowski humor może promować behawioralne wyrażanie uprzedzeń wobec kobiet wśród seksistowskich mężczyzn”. Zgodnie z badaniem, kiedy seksizm jest przedstawiany w humorystyczny sposób, jest postrzegany jako tolerowany i społecznie akceptowalny: „Oczernianie kobiet przez humor uwolniło seksistowskie uczestniczki z konieczności dostosowania się do bardziej ogólnych i bardziej restrykcyjnych norm dotyczących dyskryminacji kobiet. "

Dyskryminacja tożsamości płciowej

Dyskryminacja płciowa to dyskryminacja oparta na rzeczywistej lub postrzeganej tożsamości płciowej . Tożsamość płciowa to „tożsamość związana z płcią, wygląd, maniery lub inne cechy związane z płcią osoby, z uwzględnieniem płci wyznaczonej przy urodzeniu lub bez niej”. Dyskryminacja płciowa teoretycznie różni się od seksizmu. Podczas gdy seksizm jest uprzedzeniem opartym na płci biologicznej, dyskryminacja ze względu na płeć dotyczy w szczególności dyskryminacji wobec tożsamości płciowych, w tym osób trzeciej płci, genderqueer i innych osób niebinarnie zidentyfikowanych. Jest to szczególnie przypisywane temu, jak ludzie są traktowani w micu pracy, a zakaz dyskryminacji ze względu na tożsamość płciową i ekspresję płciową stał się przedmiotem sporu w amerykańskim systemie prawnym.

Według niedawnego raportu Congressional Research Service „chociaż większość sądów federalnych rozpatrujących tę kwestię uznała, że ​​dyskryminacja ze względu na tożsamość płciową nie jest dyskryminacją ze względu na płeć, istnieje kilka sądów, które doszły do ​​przeciwnego wniosku”. Hurst stwierdza, że ​​„sądy często mylą płeć, płeć i orientację seksualną i mylą je w sposób, który skutkuje odmawianiem praw nie tylko gejom i lesbijkom, ale także tym, którzy nie prezentują się lub nie zachowują się w sposób tradycyjnie oczekuje się od ich płci”.

Opozycyjny seksizm

Seksizm opozycyjny to termin ukuty przez transfeministyczną autorkę Julię Serano, która zdefiniowała seksizm opozycyjny jako „przekonanie, że mężczyzna i kobieta są sztywnymi, wzajemnie wykluczającymi się kategoriami”. Opozycyjny seksizm odgrywa istotną rolę w wielu normach społecznych, takich jak cissizm, heteronormatywność i tradycyjny seksizm.

Opozycyjny seksizm normalizuje męską ekspresję u mężczyzn i kobiecą ekspresję u kobiet, jednocześnie demonizując kobiecość u mężczyzn i męskość u kobiet. Ta koncepcja odgrywa kluczową rolę we wspieraniu cisseksizmu, normy społecznej, która postrzega osoby cispłciowe jako naturalne i uprzywilejowane, w przeciwieństwie do osób transpłciowych.

Pomysł posiadania dwóch przeciwnych płci jest powiązany z seksualnością przez to, co teoretyczka gender Judith Butler nazywa „obowiązkową praktyką heteroseksualności”. Ponieważ seksizm opozycyjny jest w ten sposób powiązany z heteronormatywnością, osoby nieheteroseksualne są postrzegane jako łamiące normy płci.

Koncepcja przeciwnych płci tworzy „niebezpieczny precedens”, według Serano, gdzie „jeśli mężczyźni są duzi, to kobiety muszą być małe; a jeśli mężczyźni są silni, to kobiety muszą być słabe”. Normy binarne i opozycyjne dotyczące płci współpracują ze sobą, aby wspierać „tradycyjny seksizm”, przekonanie, że kobiecość jest gorsza i służy męskości.

Serano twierdzi, że seksizm opozycyjny działa w parze z „seksizmem tradycyjnym”. Gwarantuje to, że „ci, którzy są męscy, mają władzę nad tymi, którzy są kobiecymi, i że tylko ci, którzy urodzili się jako mężczyźni, będą postrzegani jako autentycznie męscy”.

Dyskryminacja osób transpłciowych

Dyskryminacja transpłciowa to dyskryminacja wobec osób, których tożsamość płciowa różni się od oczekiwań społecznych płci biologicznej, z którą się urodzili. Formy dyskryminacji obejmują między innymi dokumenty tożsamości nie odzwierciedlające płci, toalety publiczne i inne obiekty z podziałem na płeć, zasady ubioru zgodnie z binarnymi kodami płci oraz brak dostępu i istnienia odpowiednich usług opieki zdrowotnej. W niedawnym orzeczeniu Komisja ds. Równych Szans Zatrudnienia (EEOC) stwierdziła, że ​​dyskryminacja osób transpłciowych jest dyskryminacją ze względu na płeć.

The 2008-09 National Transgender Discrimination Survey (NTDS) — amerykańskie badanie przeprowadzone przez National Center for Transgender Equality oraz National Gay and Lesbian Task Force we współpracy z National Black Justice Coalition, które w swoim czasie było najbardziej obszernym badaniem dyskryminacja osób transpłciowych — wykazała, że ​​czarni transpłciowi w Stanach Zjednoczonych cierpią „kombinację uprzedzeń anty-transpłciowych oraz trwałego, strukturalnego i indywidualnego rasizmu” oraz że „czarni transpłciowi żyją w skrajnym ubóstwie, które jest ponad dwukrotnie wyższe niż w przypadku osób transpłciowych wszystkich ras (15%), czterokrotność ogólnej liczby ludności czarnoskórej (9%) i ponad ośmiokrotność ogólnej liczby ludności w Stanach Zjednoczonych (4%)”. Dalsza dyskryminacja jest spotykana przez osoby niezgodne płciowo, niezależnie od tego, czy są w okresie przejściowym, czy nie, z powodu wypierania z społecznie akceptowanych systemów binarnych płci i widocznej stygmatyzacji. Według NTDS, osoby transpłciowe niezgodne z płcią (TGNC) doświadczają od 8 do 15% wyższych wskaźników dyskryminacji własnej i społecznej oraz przemocy niż osoby transpłciowe binarne. Lisa R. Miller i Eric Anthony Grollman stwierdzili w swoim badaniu z 2015 r., że „niezgodność płci może zwiększyć narażenie osób trans na dyskryminację i zachowania szkodliwe dla zdrowia.

W innym badaniu przeprowadzonym we współpracy z Ligą Zjednoczonych Obywateli Ameryki Łacińskiej, osoby transpłciowe Latynosów/a, które nie były obywatelami tego kraju, były najbardziej narażone na nękanie, wykorzystywanie i przemoc.

Zaktualizowana wersja ankiety NTDS, zwana 2015 US Transgender Survey, została opublikowana w grudniu 2016 roku.

Przykłady

Przemoc domowa

Portret kobiety ofiary ataku kwasem z widocznymi obrażeniami twarzy
Ofiara ataku kwasem w Kambodży

Chociaż dokładne wskaźniki są szeroko dyskutowane, istnieje wiele międzykulturowych dowodów na to, że przemoc domowa jest głównie popełniana przez mężczyzn wobec kobiet. Ponadto istnieje powszechna zgoda, że ​​kobiety są częściej poddawane poważnym formom wykorzystywania i są bardziej narażone na zranienie przez agresywnego partnera. Organizacja Narodów Zjednoczonych uznaje przemoc domową za formę przemocy ze względu na płeć, którą opisuje jako naruszenie praw człowieka i wynik seksizmu.

Przemoc domowa jest tolerowana, a nawet legalnie akceptowana w wielu częściach świata. Na przykład w 2010 roku Sąd Najwyższy Zjednoczonych Emiratów Arabskich (ZEA) orzekł, że mężczyzna ma prawo karać żonę i dzieci fizycznie, jeśli nie pozostawia widocznych śladów. W 2015 r. Equality Now zwrócił uwagę na sekcję Kodeksu Karnego Północnej Nigerii, zatytułowaną Korekta dziecka, ucznia, sługi lub żony, która brzmi: „(1) Nic nie jest przestępstwem, które nie stanowi wyrządzenia poważnej krzywdy wszelkie osoby, które są dokonywane: (...) (d) przez męża w celu poprawienia swojej żony, przy czym taki mąż i żona podlegają jakiemukolwiek rodzimemu prawu lub zwyczajowi, w którym takie napomnienie jest uznawane za zgodne z prawem”.

Morderstwa honorowe to kolejna forma przemocy domowej praktykowana w kilku częściach świata, a ich ofiarami są głównie kobiety. Do zabtw honorowych dochodzi z powodu odmowy zawarcia aranżowanego małżeństwa, utrzymywania związku, którego krewni nie akceptują, seksu pozamałżeńskiego, padania ofiarą gwałtu, nieodpowiedniego ubioru lub homoseksualizmu. Biuro Narodów Zjednoczonych ds. Narkotyków i Przestępczości stwierdza, że ​​„[h]onour zbrodni, w tym zabtwa, są jedną z ntarszych form przemocy na tle płciowym w historii”.

Zgodnie z raportem Specjalnego Sprawozdawcy przedłożonym na 58. sesję Komisji Praw Człowieka ONZ dotyczącym praktyk kulturowych w rodzinie, które odzwierciedlają przemoc wobec kobiet:

Specjalny Sprawozdawca wskazał, że miały mice sprzeczne decyzje dotyczące obrony honoru w Brazylii oraz że przepisy prawne pozwalające na częściową lub całkowitą obronę w tym kontekście można znaleźć w kodeksach karnych Argentyny, Ekwadoru, Egiptu, Gwatemali, Iranu, Izrael, Jordania, Peru, Syria, Wenezuela i Autonomia Palestyńska .

Praktyki, takie jak zabtwa honorowe i kamienowanie, są nadal wspierane przez polityków głównego nurtu i innych urzędników w niektórych krajach. W Pakistanie, po zabtwach honorowych w Beludżystanie w 2008 r., w których pięć kobiet zostało zabitych przez członków plemienia Umrani z Beludżystanu, pakistański minister federalny ds. usług pocztowych Israr Ullah Zehri bronił tej praktyki: „To są wielowiekowe tradycje i będę nadal bronić ich. Tylko ci, którzy dopuszczają się niemoralności, powinni się bać. W następstwie sprawy Sakineh Mohammadi Ashtiani z 2006 r. (która wywarła na Iran międzynarodową presję w związku z wyrokami ukamienowania), Mohammad-Javad Larijani, starszy wysłannik i szef irańskiej Rady Praw Człowieka, bronił praktyki ukamienowania; twierdził, że jest to „mniza kara” niż egzekucja, ponieważ daje skazanym szansę na przeżycie.

Zgony posagowe wynikają z zabijania kobiet, które nie są w stanie zapłacić wysokiej ceny posagu za swoje małżeństwo. Według Amnesty International „trwająca rzeczywistość przemocy związanej z posagiem jest przykładem tego, co może się wydarzyć, gdy kobiety są traktowane jako własność”.

Genderobtwo i przymusowa sterylizacja

Mapa świata pokazująca proporcje płci przy urodzeniu
Światowa mapa wskaźników płci przy urodzeniu, 2012
Zaloguj się w indkiej klinice z napisem „Ujawnianie płci płodu w okresie prenatalnym jest prawnie zabronione” w języku angielskim i hindi.
Napis na przydrożnym graffiti: „Rozpraw się z medycznie niepotrzebną identyfikacją płci płodu i praktykami przerywania ciąży”.
„Pozbądź się medycznie niepotrzebnych praktyk identyfikacji płci płodu i przerywania ciąży”.

Dzieciobtwo kobiet to zabijanie nowonarodzonych dzieci płci żeńskiej, podczas gdy aborcja selektywna kobiet to przerywanie ciąży w oparciu o płeć żeńską płodu. Gendercide to systematyczne zabijanie członków określonej płci i jest to skrajna forma przemocy ze względu na płeć. Dzieciobtwo kobiet jest bardziej powszechne niż dzieciobtwo mężczyzn i jest szczególnie powszechne w Azji Południowej, w krajach takich jak Chiny, Indie i Pakistan . Ostatnie badania sugerują, że ponad 90 milionów kobiet i dziewcząt zaginęło w Chinach i Indiach w wyniku dzieciobtwa.

Aborcja selektywna ze względu na płeć polega na przerwaniu ciąży na podstawie przewidywanej płci dziecka. Aborcja płodów żeńskich jest najczęstsza na obszarach, gdzie kultura ceni dzieci płci męskiej bardziej niż kobiety, takich jak części Azji Wschodniej i Południowej (Chiny, Indie, Korea), Kaukaz (Azerbejdżan, Armenia i Gruzja) oraz Bałkany Zachodnie ( Albania, Macedonia, Czarnogóra, Kosowo). Jednym z powodów tej preferencji jest to, że mężczyźni są postrzegani jako generujący większe dochody niż kobiety. Trend ten stale wzrastał w ciągu ostatniej dekady i może spowodować w przyszłości niedobór kobiet.

Przymusowa sterylizacja i przymusowa aborcja to także formy przemocy ze względu na płeć. Przymusowa sterylizacja była praktykowana w pierwszej połowie XX wieku przez wiele krajów zachodnich i istnieją doniesienia o tym, że praktyka ta jest obecnie stosowana w niektórych krajach, takich jak Uzbekistan i Chiny.

W Chinach polityka jednego dziecka wchodząca w interakcje z niskim statusem kobiet została uznana za odpowiedzialną za wiele nadużyć, takich jak dzieciobtwo kobiet, aborcja selektywna ze względu na płeć, porzucanie dziewczynek, przymusowa aborcja i przymusowa sterylizacja.

W Indiach zwyczaj posagu jest silnie powiązany z dzieciobtwem kobiet, aborcją selektywną ze względu na płeć, porzucaniem i złym traktowaniem dziewcząt. Takie praktyki są szczególnie obecne w północno-zachodniej części kraju: Dżammu i Kaszmirze, Haryanie, Pendżabie, Uttarakhand i Delhi . (Patrz Zabtwo kobiet w Indiach i Zabijanie dzieci w Indiach ).

Okaleczania żeńskich narządów płciowych

Okaleczanie żeńskich narządów płciowych jest zdefiniowane przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) jako „wszystkie procedury, które obejmują częściowe lub całkowite usunięcie zewnętrznych żeńskich narządów płciowych lub inne uszkodzenia żeńskich narządów płciowych z powodów niemedycznych”. WHO stwierdza dalej, że „procedura nie przynosi korzyści zdrowotnych dla dziewcząt i kobiet” i „może powodować poważne krwawienia i problemy z oddawaniem moczu, a później torbiele, infekcje, bezpłodność, a także powikłania przy porodzie zwiększają ryzyko śmierci noworodka”. Jest „uznawany na arenie międzynarodowej za pogwałcenie praw człowieka dziewcząt i kobiet” i „stanowi skrajną formę dyskryminacji kobiet”. Parlament Europki stwierdził w rezolucji, że praktyka ta „wyraźnie sprzeciwia się europkiej wartości, jaką jest równość kobiet i mężczyzn, i utrzymuje tradycyjne wartości, zgodnie z którymi kobiety są postrzegane jako przedmiot i własność mężczyzn”.

Napaść seksualna i traktowanie ofiar

Ludzie niosący transparent maszerujący w proteście przeciwko gwałtom zbiorowym

Badania przeprowadzone przez Lisak i Rotha nad czynnikami motywującymi sprawców napaści na tle seksualnym, w tym gwałtu, wobec kobiet ujawniły wzór nienawiści do kobiet i przyjemności z zadawania psychicznej i fizycznej traumy, a nie zainteresowania seksualnego. Mary Odem i Peggy Reeves Sanday zakładają, że gwałt nie jest wynikiem patologii, ale systemu męskiej dominacji, praktyk kulturowych i wierzeń.

Odem, Jody Clay-Warner i Susan Brownmiller twierdzą, że seksistowskie postawy są propagowane przez serię mitów na temat gwałtu i gwałcicieli. Stwierdzają, że w przeciwieństwie do tych mitów, gwałciciele często planują gwałt, zanim wybiorą ofiarę, a gwałt znajomy (nie napaść ze strony nieznajomego) jest najczęstszą formą gwałtu. Odem twierdzi również, że te mity o gwałcie propagują seksistowskie postawy wobec mężczyzn, utrwalając przekonanie, że mężczyźni nie mogą kontrolować swojej seksualności.

Seksizm może sprzyjać stygmatyzacji kobiet i dziewcząt, które zostały zgwałcone i hamować powrót do zdrowia. W wielu częściach świata kobiety, które zostały zgwałcone, są ostracyzowane, odrzucane przez rodziny, poddawane przemocy i – w skrajnych przypadkach – mogą stać się ofiarami zabtw honorowych, ponieważ uważa się, że przyniosły one wstyd swoim rodzinom.

Kryminalizacja gwałtu małżeńskiego jest bardzo niedawna i miała mice w ciągu ostatnich kilku dekad; w wielu krajach jest nadal legalny. Kilka krajów w Europie Wschodniej i Skandynawii uczyniło gwałt na współmałżonku nielegalnym przed 1970 r.; inne kraje europkie i niektóre anglojęzyczne kraje poza Europą zakazały jej później, głównie w latach 80. i 90.; niektóre kraje zakazały tego w 2000 roku. WHO napisała, że: „Małżeństwo jest często wykorzystywane do legitymizacji szeregu form przemocy seksualnej wobec kobiet. Zwyczaj zawierania małżeństw z małymi dziećmi, zwłaszcza dziewczynkami, występuje w wielu częściach świata. Ta praktyka – legalna w wielu krajach – jest formą przemocy seksualnej, ponieważ zaangażowane w nią dzieci nie są w stanie wyrazić lub nie wyrazić zgody”.

W krajach, w których cudzołóstwo lub cudzołóstwo są nielegalne, ofiary gwałtu mogą zostać oskarżone o popełnienie przestępstwa.

gwałt wojenny

Przejawem seksizmu jest zbrodnia gwałtu na cywilach i żołnierzach, popełniona przez żołnierzy, kombatantów lub osoby cywilne podczas konfliktu zbrojnego, wojny lub okupacji wkowej. Wynika to z długiej tradycji postrzegania kobiet jako łupów seksualnych oraz z mizoginistycznej kultury szkolenia wkowego.

Prawa reprodukcyjne

Fundusz Narodów Zjednoczonych na rzecz Ludności pisze, że „Planowanie rodziny ma kluczowe znaczenie dla równości płci i wzmocnienia pozycji kobiet”. W wielu krajach na całym świecie kobietom odmawia się usług medycznych i informacyjnych związanych ze zdrowiem reprodukcyjnym, w tym dostępu do opieki nad ciążą, planowania rodziny i antykoncepcji. W krajach o bardzo surowych przepisach dotyczących aborcji (szczególnie w Ameryce Łacińskiej ) kobiety, które cierpią z powodu poronienia są często badane przez policję pod podejrzeniem, że celowo sprowokowały poronienie i czasami trafiają do więzienia, co Amnesty International nazwała „bezwzględną kampanią przeciwko prawom kobiet”. . Lekarze mogą niechętnie leczyć ciężko chore kobiety w ciąży, ponieważ obawiają się, że leczenie może spowodować utratę płodu. Według Amnesty International, „dyskryminujące postawy wobec kobiet i dziewcząt oznaczają również, że dostęp do edukacji seksualnej i środków antykoncepcyjnych jest prawie niemożliwy [w Salwadorze]”. Organizacja skrytykowała również prawa i zasady, które wymagają zgody męża na korzystanie z usług zdrowia reprodukcyjnego, jako dyskryminujące i niebezpieczne dla zdrowia i życia kobiet: „Dla kobiety, która potrzebuje zgody męża na uzyskanie antykoncepcji, konsekwencje dyskryminacja może być poważna, a nawet śmiertelna”.

Dziecko i małżeństwo przymusowe

Plakat przeciwko dziecku i małżeństwu przymusowemu
Plakat przeciwko dziecku i małżeństwu przymusowemu

Małżeństwo dzieci to małżeństwo, w którym jedno lub oboje małżonkowie mają mniej niż 18 lat, co jest praktyką nieproporcjonalnie dotykającą kobiety. Małżeństwa dzieci są najczęściej spotykane w Azji Południowej, na Bliskim Wschodzie iw Afryce Subsaharkiej, ale zdarzają się również w innych częściach świata. Praktyka zawierania małżeństw z młodymi dziewczynami jest zakorzeniona w patriarchalnych ideologiach kontroli kobiecego zachowania, a także podtrzymywana przez tradycyjne praktyki, takie jak posag i cena za pannę młodą. Małżeństwo dzieci jest silnie związane z ochroną dziewictwa kobiet . UNICEF stwierdza, że:

Małżeństwa z dziewczętami poniżej 18. roku życia są zakorzenione w dyskryminacji ze względu na płeć, zachęcając do przedwczesnego i ciągłego rodzenia dzieci oraz preferując edukację chłopców. Małżeństwo dzieci jest również strategią przetrwania ekonomicznego, ponieważ rodziny w młodym wieku wydają za mąż swoje córki, aby zmnizyć obciążenie ekonomiczne.

Konsekwencje małżeństw dzieci obejmują ograniczone perspektywy edukacji i zatrudnienia, zwiększone ryzyko przemocy domowej, wykorzystywania seksualnego dzieci, komplikacje związane z ciążą i porodem oraz izolację społeczną . Wczesne i przymusowe małżeństwa są określane przez Międzynarodową Organizację Pracy jako formy współczesnego niewolnictwa . W niektórych przypadkach zgwałcona kobieta lub dziewczyna może zostać zmuszona do poślubienia gwałciciela, aby przywrócić honor swojej rodzinie; małżeństwo przez uprowadzenie, praktyka, w której mężczyzna porywa kobietę lub dziewczynę, którą chce poślubić, i gwałci ją w celu wymuszenia małżeństwa, jest powszechna w Etiopii .

Sprawiedliwość i regulacje prawne

Talibski policjant religijny bije kobietę za to, że publicznie zdjęła burkę.
Członek talibskiej policji religijnej pobił Afgańską kobietę w Kabulu 26 sierpnia 2001 r. Przemoc ze strony państwa wobec kobiet jest formą dyskryminacji.

W kilku krajach Organizacji Współpracy Islamskiej (OIC) prawne zeznania kobiety są prawnie warte połowę zeznań mężczyzny (patrz Status zeznań kobiet w islamie ). Do takich krajów należą: Algieria (w sprawach karnych), Bahrajn (w sądach szariackich ), Egipt (w sądach rodzinnych), Iran (w większości przypadków), Irak (w niektórych przypadkach), Jordania (w sądach szariackich), Kuwejt (w sprawach rodzinnych). sądy), Libia (w niektórych sprawach), Maroko (w sprawach rodzinnych), Palestyna (w sprawach dotyczących małżeństwa, rozwodu i opieki nad dzieckiem), Katar (w sprawach z zakresu prawa rodzinnego), Syria (w sądach szariatu), Zjednoczone Emiraty Arabskie ( w niektórych sprawach cywilnych), Jemen (w ogóle nie wolno zeznawać w przypadku cudzołóstwa i zemsty) oraz Arabia Saudka. Takie przepisy zostały skrytykowane przez Human Rights Watch i Equality Now jako dyskryminujące kobiety.

Wymiar sprawiedliwości w sprawach karnych w wielu krajach prawa zwyczajowego był również oskarżany o dyskryminację kobiet. W wielu krajach prawa zwyczajowego prowokacja jest częściową obroną przed morderstwem, która zamienia to, co byłoby morderstwem, w nieumyślne spowodowanie śmierci . Ma być stosowany, gdy osoba zabija w „żarie namiętności” po „sprowokowaniu” zachowaniem ofiary. Ta obrona została skrytykowana jako genderowa, faworyzująca mężczyzn, ponieważ jest wykorzystywana nieproporcjonalnie w przypadkach cudzołóstwa i innych sporów domowych, gdy kobiety są zabijane przez ich partnerów. W wyniku obrony wykazującej silne uprzedzenia związane z płcią, będącej formą legitymizacji męskiej przemocy wobec kobiet i minimalizacji szkód wyrządzanych przez przemoc wobec kobiet, została ona zniesiona lub ograniczona w kilku jurysdykcjach.

Tradycyjna pobłażliwość wobec zbrodni namiętności w krajach Ameryki Łacińskiej została uznana za swój początek w przekonaniu, że kobiety są własnością. W 2002 r. Widney Brown, dyrektor ds. rzecznictwa Human Rights Watch, stwierdził, że „[tzw.] zbrodnie namiętności mają podobną dynamikę [do zabtw honorowych], ponieważ kobiety są zabijane przez członków męskiej rodziny, a przestępstwa są postrzegane jako usprawiedliwione lub zrozumiałe”. Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka (OHCHR) wezwało do „eliminacji dyskryminujących przepisów z ustawodawstwa, w tym czynników łagodzących „przestępstwa z pasji .

W Stanach Zjednoczonych niektóre badania wykazały, że za identyczne przestępstwa mężczyźni otrzymują surowsze wyroki niż kobiety. Kontrolując przestępstwo aresztowania, historię kryminalną i inne zmienne przed oskarżeniem, wyroki są o ponad 60% cięższe dla mężczyzn. Kobiety są bardziej skłonne do całkowitego uniknięcia zarzutów i uniknięcia kary pozbawienia wolności w przypadku skazania. Dysproporcje płci różnią się w zależności od charakteru sprawy. Na przykład różnica między płciami jest mniej wyraźna w przypadkach oszustw niż w przypadku handlu narkotykami i bronią palną. Ta dysproporcja występuje w amerykańskich sądach federalnych, pomimo wytycznych opracowanych w celu uniknięcia różnicowania wyroków. Kara śmierci może również ucierpieć z powodu uprzedzeń związanych z płcią. Według Shatza i Shatza „ninize badanie potwierdza to, co wykazały wcześnize badania: że kara śmierci nakładana jest na kobiety stosunkowo rzadko i że jest ona nakładana w nieproporcjonalnym stopniu za zabijanie kobiet”.

Postulowano kilka powodów zróżnicowania wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych w Stanach Zjednoczonych. Jednym z najczęstszych jest oczekiwanie, że kobiety są głównie opiekunami. Inne możliwe przyczyny to „teoria dziewczyny” (gdzie kobiety są postrzegane jako narzędzia swoich chłopaków), teoria, że ​​oskarżone kobiety są bardziej skłonne do współpracy z władzami oraz że kobiety często odnoszą sukcesy w przekształcaniu brutalnych przestępstw w ofiary, powołując się na obronę takie jak depresja poporodowa lub zespół maltretowanej żony . Jednak żadna z tych teorii nie wyjaśnia całkowitej dysproporcji, a jako podstawową przyczynę sugerowano również seksizm.

Dyskryminacja ze względu na płeć pomaga również wyjaśnić różnice między wynikami procesów, w których niektóre oskarżone kobiety są skazane na karę śmierci, a inne kobiety są skazywane na niższe kary. Phillip Barron twierdzi, że oskarżone kobiety są częściej skazywane na karę śmierci za przestępstwa naruszające normy płci, takie jak zabijanie dzieci lub zabijanie nieznajomych.

Osoby transpłciowe spotykają się z powszechną dyskryminacją podczas pobytu w więzieniu. Zazwyczaj są one umieszczane zgodnie z ich legalną płcią urodzenia, a nie ich tożsamością płciową. Badania wykazały, że osoby transpłciowe są bardziej narażone na molestowanie i napaść na tle seksualnym w tym środowisku. Można im również odmówić dostępu do procedur medycznych związanych z ich przeniesieniem.

Niektóre kraje stosują ukamienowanie jako formę kary śmierci. Według Amnesty International większość ukamienowanych to kobiety, a kobiety są nieproporcjonalnie dotknięte przez ukamienowanie z powodu seksizmu w systemie prawnym.

Jedno z badań wykazało, że:

[O]przeciętnie kobiety otrzymują lżze wyroki w porównaniu z mężczyznami ... około 30% różnic płci w uwięzieniu nie może być wyjaśnionych obserwowanymi cechami przestępczymi przestępstwa i przestępcy. Znajdujemy również dowody na znaczną niejednorodność wśród sędziów w traktowaniu przestępców płci żeńskiej i męskiej. Niewiele jest jednak dowodów na to, że upodobania do dyskryminacji ze względu na płeć napędzają średnią nierówność płci lub zróżnicowanie w traktowaniu sędziów.,

Badanie przeprowadzone przez Knepper z 2017 r. wykazało, że „powódki składające wnioski o dyskryminację ze względu na płeć są znacznie bardziej skłonne do rozstrzygnięcia i uzyskania odszkodowania za każdym razem, gdy do sprawy zostanie przydzielona kobieta-sędzia. złożone przez pozwanych, co sugeruje, że ostateczne negocjacje są kształtowane przez pojawienie się stronniczości”.

Edukacja

Kobiety tradycyjnie miały ograniczony dostęp do szkolnictwa wyższego. W przeszłości, kiedy kobiety przyjmowano na studia wyższe, zachęcano je do studiowania przedmiotów mniej naukowych; studia nad literaturą angielską na amerykańskich i brytkich uczelniach i uniwersytetach zostały ustanowione jako dziedzina uznawana za odpowiednią dla „mnizych intelektów” kobiet.

Specjalności edukacyjne w szkolnictwie wyższym wytwarzają i utrwalają nierówności między mężczyznami i kobietami. Rozbieżności utrzymują się szczególnie w informatyce , gdzie w USA kobiety uzyskały tylko 21% stopni licencjackich, oraz w inżynierii, gdzie kobiety uzyskały tylko 19% stopni w 2008 roku. Tylko jedna piąta doktoratów z fizyki w USA przyznawane są kobietom, a tylko około połowa z nich to Amerykanki. Spośród wszystkich profesorów fizyki w kraju tylko 14% to kobiety. Od 2019 r. kobiety stanowią zaledwie 27% wszystkich pracowników w dziedzinach STEM i średnio zarabiają prawie 20% mniej niż mężczyźni w tych samych branżach.

Umiejętność czytania i pisania na świecie jest niższa w przypadku kobiet niż mężczyzn. Dane z The World Factbook pokazują, że 79,7% kobiet umie czytać, w porównaniu z 88,6% mężczyzn (w wieku 15 lat i więcej). W niektórych częściach świata dziewczęta nadal są wykluczone z właściwej edukacji publicznej lub prywatnej. W niektórych częściach Afganistanu dziewczęta, które chodzą do szkoły, spotykają się z poważną przemocą ze strony niektórych członków społeczności lokalnej i grup religijnych. Według szacunków ONZ z 2010 r. tylko Afganistan, Pakistan i Jemen miały mniej niż 90 dziewcząt na 100 chłopców w szkole. Badanie Jayachandrana i Lleras-Muney dotyczące rozwoju gospodarczego Sri Lanki sugeruje, że wzrost średniej długości życia kobiet zachęca do inwestowania w edukację, ponieważ dłuższy horyzont czasowy zwiększa wartość inwestycji, które z czasem się zwracają.

Na Zachodzie znacznie poprawiły się możliwości i wyniki edukacyjne kobiet. Od 1991 r. odsetek kobiet zapisanych na studia w Stanach Zjednoczonych przekroczył wskaźnik zapisów dla mężczyzn, a różnica ta pogłębiała się z biegiem czasu. W 2007 roku kobiety stanowiły większość – 54% – z 10,8 miliona studentów college'ów zapisanych w Stanach Zjednoczonych. Jednak badania Diane Halpern wykazały, że chłopcy otrzymują więcej uwagi, pochwały, obwiniania i karania w klasie gimnazjum, a „ten wzór bardziej aktywnej uwagi nauczyciela skierowanej na uczniów płci męskiej jest kontynuowany na poziomie policealnym”. Z biegiem czasu uczennice mówią mniej w klasie. Nauczyciele poświęcają też więcej czasu na wspieranie osiągnięć akademickich dziewcząt.

U chłopców często diagnozuje się ADHD, co niektórzy uważają za wynik, że systemy szkolne są bardziej skłonne do przypisywania tych etykiet mężczyznom. Niedawne badanie przeprowadzone przez OECD w ponad 60 krajach wykazało, że nauczyciele wystawiają chłopcom niższe oceny za tę samą pracę. Naukowcy przypisują to stereotypowym wyobrażeniom o chłopcach i zalecają nauczycielom, aby byli świadomi tego uprzedzenia związanego z płcią. Jedno z badań wykazało, że studenci oceniają profesorki gorzej niż profesorowie płci męskiej, mimo że studenci radzą sobie równie dobrze pod profesorami płci żeńskiej, jak i profesorami płci męskiej.

Stronniczość i dyskryminacja ze względu na płeć nadal przenikają proces edukacyjny w wielu środowiskach. Na przykład w procesie nauczania i uczenia się, w tym zróżnicowane zaangażowanie, oczekiwania i interakcje nauczycieli z uczniami płci męskiej i żeńskiej, a także stereotypy płci w podręcznikach i materiałach do nauki. Brakowało odpowiednich zasobów i infrastruktury, aby zapewnić bezpieczne i sprzyjające środowisko do nauki, a także niewystarczające ramy polityczne, prawne i planistyczne, które szanują, chronią i wypełniają prawo do edukacji .

Moda

Ludwik XV jako chłopiec ubrany w różową sukienkę.
Ludwik XV w 1712 r., chłopiec w różowej sukience
Chinka pokazuje skutki związania stopy na jej stopach.
Chinka pokazuje efekt wiązania stóp

Feministki twierdzą, że moda na odzież i obuwie była dla kobiet uciążliwa, ograniczała ich ruchy, zwiększała ich wrażliwość i zagrażała ich zdrowiu. Wykorzystywanie szczupłych modelek w branży modowej sprzyjało rozwojowi bulimii i anoreksji, a także blokowało konsumentki w fałszywych tożsamościach kobiecych.

Przyporządkowanie ubranek dla niemowląt dostosowanych do płci może zaszczepić u dzieci przekonanie o negatywnych stereotypach związanych z płcią. Jednym z przykładów jest przypisanie w niektórych krajach koloru różowego dziewczętom i niebieskiego chłopcom. Moda jest nowa. Na początku XX wieku trend był odwrotny: niebieski dla dziewczynek i różowy dla chłopców. Na początku XX wieku The Women's Journal napisał, że „różowy, który jest bardziej zdecydowanym i mocnizym kolorem, jest bardziej odpowiedni dla chłopca, podczas gdy niebieski, który jest delikatnizy i bardziej delikatny, jest ładnizy dla dziewczynki”. Magazyn DressMaker wyjaśnił również, że „preferował kolor, w jaki ubierali młodych chłopców, różowy. Niebieski jest zarezerwowany dla dziewcząt, ponieważ jest uważany za jaśnizy i bardziej delikatny z dwóch kolorów, a różowy jest uważany za mocnizy (podobny do czerwony)". Obecnie w wielu krajach uważa się, że chłopcy nie powinni nosić sukienek i spódnic, ale jest to również stosunkowo nowy pogląd. Od połowy XVI wieku do końca XIX lub na początku XX wieku młodzi chłopcy w świecie zachodnim byli nienapięci i nosili suknie lub sukienki do wieku od dwóch do ośmiu lat.

Prawa określające sposób ubierania się kobiet są postrzegane przez wiele międzynarodowych organizacji praw człowieka, takich jak Amnesty International, jako dyskryminacja ze względu na płeć. W wielu krajach kobiety spotykają się z przemocą z powodu nieprzestrzegania pewnych zasad ubioru, czy to ze strony władz (takich jak policja religijna ), członków rodziny czy społeczności. Amnesty International stwierdza:

Interpretacje religii, kultury czy tradycji nie mogą usprawiedliwiać narzucania reguł dotyczących ubioru tym, którzy decydują się ubierać inaczej. Państwa powinny podjąć środki w celu ochrony jednostek przed zmuszaniem ich do ubierania się w określony sposób przez członków rodziny, społeczności, grupy religijne lub przywódców.}}

Proces produkcji spotyka się również z krytyką praktyk seksistowskich. W przemyśle odzieżowym około 80 procent pracowników to kobiety. Duża część produkcji odzieży jest zlokalizowana w Azji ze względu na niskie koszty pracy. Kobiety pracujące w tych fabrykach są molestowane seksualnie przez menedżerów i pracowników płci męskiej, płacą niskie pensje i są dyskryminowane w ciąży .

Pobór do wka

Trzy uzbrojone kobiety-żołnierki
izraelskie kobiety-żołnierze

Pobór do wka, czyli obowiązkowa służba wkowa, był krytykowany jako seksistowski. Przed końcem XX wieku tylko mężczyźni podlegali poborowi, a większość krajów nadal wymaga tylko mężczyzn do służby wkowej.

W swojej książce The Second Sexism: Discrimination Against Men and Boys (2012) filozof David Benatar stwierdza, że ​​„dominuje założenie, że tam, gdzie pobór jest konieczny, to tylko mężczyźni powinni być wcielani do wka i podobnie, że tylko mężczyźni powinny zostać zmuszone do walki”. Uważa, że ​​jest to „seksistowskie założenie”. Antropolożka Ayse Gül Altinay skomentowała, że ​​„przy równych prawach wyborczych nie ma innej praktyki obywatelskiej, która tak radykalnie różnicuje mężczyzn i kobiety, jak obowiązkowy pobór mężczyzn”.

Tylko dziewięć krajów powołuje kobiety do swoich sił zbrojnych: Chiny, Erytrea, Izrael, Libia, Malezja, Korea Północna, Norwegia, Peru i Tajwan. Inne kraje – takie jak Finlandia, Turcja i Singapur – nadal stosują system poboru, który wymaga służby wkowej tylko od mężczyzn, chociaż kobiety mogą służyć dobrowolnie. W 2014 r. Norwegia jako pierwszy kraj NATO wprowadziła obowiązkową służbę wkową dla kobiet jako akt równości płci, a w 2015 r. rząd holenderski zaczął przygotowywać neutralny pod względem płci projekt ustawy. Projekt uwzględniający płeć został zakwestionowany w Stanach Zjednoczonych.

Zobacz też

Źródła

Definicja Wolnych Dóbr Kultury logo notext.svg Ten artykuł zawiera tekst z darmowej pracy z treścią. Na licencji CC BY-SA 3.0 IGO Tekst zaczerpnięty z From access to empowerment: Strategia UNESCO na rzecz równości płci w edukacji i poprzez edukację 2019-2025, UNESCO, UNESCO. UNESCO. Aby dowiedzieć się, jak dodać tekst otwartej licencji do artykułów Wikipedii, zobacz tę stronę z instrukcjami . Aby uzyskać informacje na temat ponownego wykorzystania tekstu z Wikipedii, zapoznaj się z warunkami użytkowania .

Bibliografia

Bibliografia

Zewnętrzne linki