Wyścigi samochodów seryjnych -Stock car racing

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Wyścigi samochodów seryjnych
NASCAR praktyka.jpg
Najwyższy organ zarządzający NASCAR
Charakterystyka
Kontakt TAk
Członkowie drużyny TAk
Mieszaniec TAk
Rodzaj Na wolnym powietrzu
Mice wydarzenia Wszystkie rodzaje torów owalnych i torów drogowych

Wyścigi samochodów seryjnych to forma wyścigów samochodowych prowadzonych na owalnych torach i torach drogowych o długości około 0,25 do 2,66 mil (0,4 do 4,3 km). Pierwotnie używał samochodów seryjnych, stąd nazwa „samochód fabryczny”, ale obecnie jest prowadzony przy użyciu samochodów specjalnie zbudowanych do wyścigów. Pochodzi ze Stanów Zjednoczonych i Kanady; największym na świecie organem zarządzającym jest amerykański NASCAR . Jego seria NASCAR Cup to wiodąca seria profesjonalnych wyścigów samochodowych na najwyższym poziomie. Australia, Nowa Zelandia, Meksyk, Brazylia i Wielka Brytania również mają formy wyścigów samochodów seryjnych. Wyścigi na najwyższym poziomie zazwyczaj mają długość od 200 do 600 mil (322 do 966 km).

Samochody z najwyższej półki przekraczają 322 km/h na torach żużlowych i na torach superspeedway, takich jak Daytona International Speedway i Talladega Superspeedway . Współczesne samochody najwyższej klasy w specyfikacji NASCAR wytwarzają maksymalną moc 860–900 KM z wolnossących silników V8 . W październiku 2007 r. amerykański kierowca wyścigowy Russ Wicks ustanowił rekord prędkości wśród samochodów seryjnych w Dodge Charger w sezonie 2007 zbudowanym zgodnie ze specyfikacjami NASCAR, osiągając maksymalną prędkość 394,1 km/h na torze Bonneville Speedway . W 2015 NASCAR Cup Series moc wyjściowa konkurencyjnych samochodów wahała się od 750 do 800 KM (560 do 600 kW).

Historia

1934 Samochód wyścigowy Forda ze wzmocnieniem z przodu

Wczesne lata

W latach dwudziestych bimbrownicy w czasach prohibicji często musieli wyprzedzać władze. Aby to zrobić, musieli ulepszyć swoje pojazdy – pozostawiając je zwyczajnie, aby nie przyciągać uwagi. W końcu biegacze zaczęli spotykać się z innymi biegaczami i wspólnie biegać. Wyzywali się nawzajem i ostatecznie przeszli do zorganizowanych wydarzeń na początku lat 30. XX wieku. Głównym problemem, z jakim borykał się wyścig, był brak jednolitego zestawu zasad na różnych torach. Kiedy Bill France Sr. dostrzegł ten problem, zorganizował spotkanie w Streamline Hotel, aby stworzyć organizację, która ujednolici zasady.

Kiedy NASCAR został po raz pierwszy utworzony przez Francję w 1948 roku w celu uregulowania wyścigów samochodów seryjnych w USA, istniał wymóg, aby każdy wprowadzony samochód był wykonany w całości z części dostępnych dla ogółu społeczeństwa za pośrednictwem dealerów samochodowych. Dodatkowo samochody musiały być modelami, które sprzedały publiczności ponad 500 sztuk. Nazywa się to „ homologacją ”. We wczesnych latach NASCAR samochody były tak „towarowe”, że kierowcy często jeździli na zawody samochodem, w którym mieli startować w wyścigu. Podczas gdy technologia silników samochodowych pozostawała dość stagnacja w czasie II wojny światowej, zaawansowany rozwój silników tłokowych do samolotów dostarczył wielu dostępnych danych, a NASCAR powstał, gdy niektóre z ulepszonych technologii miały być dostępne w samochodach seryjnych. Aż do pojawienia się serii Trans-Am w 1967 roku, samochody z homologacją NASCAR były najbardziej zbliżone do samochodów, które można było kupić, a które w rzeczywistości były bardzo podobne do samochodów, które wygrywały krajowe wyścigi.

Oldsmobile Rocket V-8 z 1949 r. o pojemności skokowej 303 cali sześciennych (5,0 l) jest powszechnie uznawany za pierwszy powojenny nowoczesny silnik górnozaworowy (OHV), który stał się dostępny dla publiczności. Oldsmobile odniósł natychmiastowy sukces w latach 1949 i 1950, a wszyscy producenci samochodów nie mogli nie zauważyć wyższej sprzedaży Oldsmobile 88 wśród kupujących. Mottem dnia było „wygraj w niedzielę, sprzedaj w poniedziałek”. Jednak pomimo faktu, że kilka konkurencyjnych silników było bardziej zaawansowanych, aerodynamiczny i nisko zawieszony Hudson Hornet zdołał wygrać w 1951, 1952 i 1953 z sześciocylindrowym rzędowym silnikiem o pojemności 308 cu w (5,0 l), który wykorzystywał stary w stylu płaskiego silnika, udowadniając, że w wygranej było coś więcej niż tylko mocnizy silnik.

W tamtym czasie, zanim nowy projekt nadwozia lub silnika trafił do produkcji i był dostępny dla wyścigów NASCAR, zajęło to zwykle trzy lata. Większość samochodów sprzedawanych publicznie nie miała szerokiego wyboru silników, a większość kupujących w tym czasie nie była zainteresowana opcjami silników o dużej pojemności skokowej, które wkrótce staną się popularne. Jednak koniec wojny koreańskiej w 1953 r. zapoczątkował boom gospodarczy, a nabywcy samochodów natychmiast zaczęli domagać się mocnizych silników.

Również w 1953 r. NASCAR zalecił kierowcom dodanie pałąków zabezpieczających, ale ich nie wymagał.

W 1955 Chrysler wyprodukował C-300 z silnikiem Chrysler FirePower 300 KM (220 kW) 303 cu in (5,0 l) OHV, który z łatwością wygrał w 1955 i 1956.

W 1957 wydarzyło się kilka znaczących wydarzeń. Stowarzyszenie Producentów Samochodów (AMA) zabroniło producentom wykorzystywania wygranych wyścigów w reklamach i bezpośredniego wspierania zespołów wyścigowych, ponieważ uważali, że prowadzi to do lekkomyślnych wyścigów ulicznych . To zmusiło producentów do kreatywności w produkcji części wyścigowych, aby pomóc zawodnikom w wygranej. Zespoły wyścigowe często były przyłapane na próbach użycia fabrycznych części wyścigowych, które nie były tak naprawdę dostępne dla publiczności, chociaż wiele części przeszło zbiórkę, oznaczono je jako ciężkie części „policyjne”. Producenci samochodów chcieli wyglądać na zgodnych z zakazem, ale chcieli też wygrać.

Tory NASCAR w tym czasie były głównie tory gruntowe ze skromnymi barierkami, a podczas sezonu 1957 w tłum wpadł Mercury Monterey . Zabiło to wielu widzów i spowodowało poważną zmianę zasad bezpieczeństwa, co z kolei skłoniło do budowy większych, nowocześnizych torów. Również w 1957 r. Chevrolet sprzedał społeczeństwu wystarczającą ilość swoich nowych silników z wtryskiem paliwa, aby udostępnić je do wyścigów (a Ford zaczął sprzedawać opcjonalnie supersprężarki), ale Bill France natychmiast zakazał w NASCAR wtrysku paliwa i sprężarek, zanim będą mogli ścigać się. . Jednak nawet bez oficjalnego wsparcia fabrycznego lub zastosowania wtrysku paliwa, Buck Baker wygrał w 1957 roku, jadąc małym blokiem V-8 Chevrolet Bel Air .

W 1961 roku Ford zaprezentował F1 390 w Galaxie „Starliner” o niskim oporze, ale mistrzostwa w latach 1960 i '61 wygrali kierowcy Chevroleta Impala z silnikiem 409 .

Pontiac wprowadził model „Super Duty” 421 w Catalinas, który wykorzystywał wiele aluminiowych części nadwozia, aby zmnizyć wagę, a Pontiacs łatwo wygrał w 1962 roku.

Szczyt

Pragnienie ze strony fanów i producentów samochodów o wyższych osiągach w ramach ograniczeń homologacyjnych spowodowało, że producenci samochodów rozpoczęli produkcję limitowanej produkcji samochodów „edycji specjalnej” w oparciu o modele bazowe o wysokiej produkcji. Stało się również jasne, że producenci byli skłonni produkować coraz większe silniki, aby zachować konkurencyjność (Ford opracował 483, w którym mieli nadzieję ścigać się). W sezonie 1963 silniki NASCAR ograniczono do maksymalnej pojemności skokowej 7,0 litrów (427 cali sześciennych) i tylko dwóch zaworów na cylinder.

Ponadto, nawet w przypadku ciężkich edycji specjalnych sprzedawanych publicznie w celach homologacyjnych, przepisy dotyczące samochodów wyścigowych zostały dalej zmodyfikowane, głównie w celu zapewnienia bezpieczeństwa. Dzieje się tak dlatego, że kierowcy wyścigowi i ich samochody w tej epoce byli poddawani siłom niespotykanym w ruchu ulicznym i wymagają znacznie wyższego poziomu ochrony niż normalnie zapewniany przez prawdziwie „fabryczne” nadwozia samochodowe.

W 1963 roku Ford sprzedał publiczności wystarczająco dużo aerodynamicznych wersji Galaxies ze „sportowym dachem”, aby zakwalifikować je jako seryjne, a gdy wytrzymały blok FE znudził się i dobił do nowego limitu 427, wszystkie pięć najlepszych finiszerów to Fordy. . Chrysler znudził się swoim 413, aby stworzyć „Max Wedge” 426, ale nadal nie mógł konkurować z Fordami. Centrala General Motors naprawdę próbowała przestrzegać zakazu z 1957 r., ale ich oddział Chevroleta również nieustannie próbował go obejść, ponieważ inni producenci otwarcie obchodzili zakaz. W 1963 roku GM poddał się i otwarcie zrezygnował ze zgodności i Chevroletowi pozwolono wyprodukować ZO6 427, ale nie od razu odniósł on sukces.

Następnie, w 1964 roku nowy silnik Chryslera 426 Hemi zdominował serię w Plymouth Belvedere „Sport Fury”, zasady homologacji zostały zmienione tak, że 1000 silników i samochodów musiało zostać sprzedanych publicznie, aby zakwalifikować się jako część magazynowa. zamiast zaledwie 500. To sprawiło, że 426 Hemi był niedostępny w sezonie 1965.

W 1965 roku Ford zaadaptował dwie pojedyncze krzywki do swojego modelu FE 427 V8, aby umożliwić mu pracę na wyższych obrotach (nazywany Ford 427 Cammer ). Ford zaczął sprzedawać publicznie „cammery” w celu uzyskania homologacji (głównie sponsorowanym przez dealera prywatnym kierowcom wyścigowym), ale NASCAR zmienił zasady, aby określić, że wszystkie silniki NASCAR muszą używać jednego bloku krzywki w bloku . Ale nawet bez kamery, Ford FE 427 wygrał w 1965 roku.

W 1966 roku Chrysler sprzedał wystarczająco dużo 426 Hemis, aby ponownie go udostępnić, i umieścili go w swoim nowym Dodge Chargerze, który miał tylną szybę o niskim oporze, która była radykalnie pochylona. Nazywano go „szybkim tyłem” iz tego powodu David Pearson był mistrzem serii w tym roku, a Richard Petty dominował w 1967 roku, wygrywając 27 z 48 wyścigów (w tym 10 z rzędu) w bokserskim Plymouth Belvedere.

W sezonie 1969 pojawił się Torino Cobra lub Torino „Talladega”, który miał wystarczająco dużo ulepszeń aerodynamicznych, że dał mu wyższą prędkość niż Torino z 1968 roku, bez żadnych innych zmian. Cobra, z wydłużonym nosem i zmienionymi rockerami, została przemianowana na Talladega w połowie sezonu 1969, kiedy Boss 429 zastąpił 427. Począwszy od 1963 do tego momentu, Ford wygrał sześć mistrzostw producenta z rzędu, a do końca 1969 sezon Ford zrobiłby to siedem z rzędu. Richard Petty był zmęczony wygrywaniem wyścigów, ale przegrywaniem mistrzostw, więc po prywatnym obejrzeniu nowego silnika Forda Talladega i Boss 429 podpisał lukratywny kontrakt z Fordem.

Przed pierwszym wyścigiem w Daytona 500, Ford Torino Cobra Davida Pearsona z silnikiem 427 ustanowił nowy rekord NASCAR, będąc pierwszym, który przekroczył 190 mil na godzinę (310 km/h), kiedy zakwalifikował się z prędkością 190,029 mil na godzinę (305,822 km/h). Na początku wyścigu Torino Donniego Allisona prowadził większość wyścigu (84 okrążenia). Pod koniec wyścigu Torino LeeRoya Yarbrougha ścigał Dodge'a Charliego Glotzbacha, który miał 11 sekund przewagi. To była pierwsza wygrana Daytona 500 na ostatnim okrążeniu. Sprawy pogorszyły się z Dodgem, gdy NASCAR, kilka miesięcy później, w końcu pozwolił Fordowi uruchomić jego półgłowy silnik Boss 429.

Gdy Ford wygrywał większość wyścigów, Dodge był zmuszony opracować lepszy samochód na własną rękę. Używając ładowarki 500 jako podstawy, dodali spiczasty nos. Ten nos był prawie kopią nosa prototypu Forda Mustanga I z 1962 roku. Ten radykalny kształt nadwozia wymagał, aby skrzydło pozostawało stabilne przy prędkościach powyżej 290 km/h. Nazwali go Dodge Daytona po wyścigu, który mieli nadzieję wygrać. Mimo że nigdy nie wygrał wyścigu Daytona 500, był to znaczący postęp w stosunku do swojego poprzednika, Dodge’a Chargera 500.

NASCAR obawiał się, że te rosnące prędkości znacznie przekroczyły możliwości ówczesnej technologii opon i niewątpliwie zwiększyłyby liczbę makabrycznych wraków, które miały mice. W rezultacie przepisy homologacji z 1970 r. zostały zmienione tak, że jeden samochód na każdych dwóch amerykańskich dealerów musiał być zbudowany na sprzedaż publiczną, aby się zakwalifikować, mając nadzieję na opóźnienie użycia nadwozi lotniczych do czasu, gdy opony będą mogły ulec poprawie.

W sezonie 1970 Dodge ścigał się modelem Daytona z 1969 roku, ale Plymouth zdołał zbudować ponad 1920 Plymouth Superbirds, które były podobnie wyposażone jak Daytona. Petty wrócił do Plymouth w Superbird 200 mph (320 km/h), a Bobby Isaac wygrał sezonowe mistrzostwo w Daytonie. NASCAR ograniczył wszystkie „samochody lotnicze”, w tym Ford Talladega, Mercury Spoiler II, Charger 500, Dodge Daytona i Plymouth Superbird, do maksymalnej pojemności skokowej silnika 305 cu in (5,0 l) w 1971 roku. Prawie wszystkie zespoły przeszły na nadwozie inne niż aero . NASCAR ostatecznie przyjął płytkę ograniczającą, aby ograniczyć maksymalne prędkości silnika 7,0 l, gdy zespoły przeszły na małe silniki 358 cu w (5,9 l).

Fani, kierowcy i producenci domagali się całkowitej zmiany przepisów. NASCAR zareagował w sposób, który mieli nadzieję, że samochody będą bezpiecznize i bardziej wyrównane, więc seria wyścigów będzie bardziej testem kierowców niż testem technologii samochodowej.

Era zakończyła się w latach 70. XX wieku. Rok 1972 przyniósł tak wiele zmian w przepisach, że skłonił wielu do uznania tego roku za początek współczesnej ery wyścigów NASCAR. Ponadto RJ Reynolds (konglomerat tytoniowy) przejął rolę głównego sponsora wyścigów NASCAR (zmieniając nazwę na „Puchar Winstona”) i wniósł znacznie większy wkład finansowy niż poprzedni sponsorzy. Osobisty sponsoring Richarda Petty'ego z firmą STP ustanowił również nowe, wyższe standardy nagród finansowych dla zespołów prowadzących. Nagły napływ zauważalnie większych sum pieniędzy zmienił cały charakter tego sportu.

Kryzys naftowy z 1973 r . spowodował, że auta homologacyjne wszystkich marek o dużej pojemności skokowej nagle stały się niesprzedane. Od lat 70. do 1992 r. fabryczna blacha fabryczna nad ramą wyścigową oznaczała, że ​​samochody wyglądały bardzo podobnie do swoich odpowiedników w wersji ulicznej. Można powiedzieć, że rok 1993, wraz z dodaniem spojlerów typu wrap-around z efektem ziemi, był początkiem dla blach nie będących w magazynie i od tego momentu samochody seryjne szybko zaczęły znacznie różnić się od wszystkich dostępnych publicznie. Nowoczesne samochody wyścigowe „stock” są dostępne tylko z nazwy, przy użyciu szablonu nadwozia, który jest niejasno wzorowany na obecnie dostępnych samochodach. Podwozie, układ jezdny i inne wyposażenie nie mają prawie nic wspólnego ze zwykłymi samochodami. NASCAR i producenci samochodów zdali sobie z tego sprawę i na rok 2013 każda marka ( Chevrolet, Dodge, Ford i Toyota ) przeprojektowała swoje wyścigowe blachy, aby bardziej przypominały uliczne modele swoich samochodów.

Rodzaje samochodów

Konkurujące samochody z serii NASCAR Cup
Samochód ASA Late Model Series na torze asfaltowym

Samochód fabryczny, w pierwotnym znaczeniu tego terminu, to samochód, który nie został zmodyfikowany w stosunku do oryginalnej konfiguracji fabrycznej. Później termin „ samochód seryjny” zaczął oznaczać każdy samochód produkcyjny używany w wyścigach. Termin ten jest używany do odróżnienia takiego samochodu od „ samochodu wyścigowego ”, specjalnego, robionego na zamówienie samochodu zaprojektowanego wyłącznie do celów wyścigowych.

Stopień, w jakim samochody są zgodne ze standardowymi specyfikacjami modeli, zmieniał się na przestrzeni lat i różni się w zależności od kraju. Obecnie większość amerykańskich samochodów seryjnych może powierzchownie przypominać standardowe amerykańskie rodzinne sedany, ale w rzeczywistości są samochodami sylwetkowymi : specjalnie skonstruowanymi maszynami wyścigowymi zbudowanymi zgodnie ze ścisłym zestawem przepisów regulujących projekt samochodu, zapewniającymi, że podwozie, zawieszenie, silnik itp. są architektonicznie identyczne z te w pojazdach seryjnych. Na przykład pojazdy wyścigowe NASCAR Cup Series wymagają teraz wtrysku paliwa . W Wielkiej Brytanii i Nowej Zelandii istnieje formuła wyścigowa zwana samochodami seryjnymi, ale samochody te znacznie różnią się od samochodów drogowych. W Australii istniała formuła dość podobna do NASCAR o nazwie AUSCAR .

Seria Racecar-Euro rozpoczęła się w 2009 roku i została usankcjonowana przez NASCAR jako seria touringowa w 2012 roku, obecnie działająca jako NASCAR Whelen Euro Series .

Towary uliczne i czyste akcje

„Prawdziwe” wyścigi samochodowe, na które składają się wyłącznie pojazdy uliczne, które można kupić ogółowi społeczeństwa, są teraz czasami nazywane „towarami ulicznymi”, „czystym towarem”, „towarem hobbystycznym”, „towarem wystawowym” lub „U- samochód wyścigowy. W 1972 r. SCCA rozpoczęła swoją pierwszą serię wyścigów samochodowych w salonach, z pułapem cenowym samochodów wynoszącym 3000 USD. Niektóre nowoczesne wyścigi w salonach umożliwiają modyfikacje bezpieczeństwa dokonywane w samochodach z salonów.

Super magazyn

Klasy super zapasów są podobne do zapasów ulicznych, ale pozwalają na więcej modyfikacji silnika. Moc wyjściowa zwykle mieści się w zakresie 500-550 koni mechanicznych (373-410 kilowatów ). Szerokość opony jest zwykle ograniczona do 8 cali (200 mm).

Niektóre klasy dla początkujących nazywane są „towarami ulicznymi” i są podobne do tego, co często nazywa się „ wyścigami bangerów ” w Anglii.

Zmodyfikowane

Zmodyfikowane samochody fabryczne przypominają hybrydę samochodów z otwartymi kołami i samochodów seryjnych. Tylne koła są osłonięte błotnikami, ale przednie koła i silnik pozostają odsłonięte. Pierwszy popularny w Stanach Zjednoczonych po II wojnie światowej, ten rodzaj wyścigów wcześnie charakteryzował się modyfikacją przez uczestników samochodów osobowych w dążeniu do wyższych prędkości, stąd nazwa. W wielu regionach, szczególnie na wschodnim wybrzeżu, zmodyfikowane wyścigi są uważane za najwyższą klasę samochodów seryjnych w lokalnych wyścigach.

Późne modele

Późny model samochodu na polnej drodze

W wielu rejonach kraju Późne modele są zazwyczaj najwyższą klasą samochodów seryjnych w lokalnych wyścigach. Zasady budowy późnego modelu samochodu różnią się w zależności od regionu, a nawet toru wyścigowego. Najczęstsze odmiany (na torach utwardzonych) obejmują bardzo późne modele (SLM), późne modele fabryczne (LMSC) i ograniczone późne modele (LLM). Późnym modelem może być maszyna zbudowana na zamówienie lub mocno zmodyfikowany tramwaj. Poszczególne organy nakładające sankcje (takie jak NASCAR, ACT, PASS, UARA, CRA itp.) prowadzą własne księgi przepisów z późnych modeli, a nawet poszczególne tory wyścigowe mogą prowadzić własne księgi przepisów, co oznacza, że ​​późny model jest legalny w jednej serii lub w jednej utwór może nie być legalny na innym bez modyfikacji. Krajowa seria touringowa, NASCAR Late Model Sportsman Division, wywodzi się z lokalnych wyścigów późnych modeli na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych. Dywizja ta została później nazwana „Busch Series”, „Nationwide Series”, a obecnie „Xfinity Series” jako zmienił sponsora tytularnego .

Stany Zjednoczone

Ford Cup Series w pit-garażu
Ford Fusion Matta Kensetha
2009 NASCAR Ford Fusion
2010 NASCAR Ford Fusion
Dodge NASCAR
Wyścigi NASCAR na torze Las Vegas Motor Speedway w 2012 r.
Dale Earnhardt Jr. Ford Mustang

NASCAR

NASCAR jest obecnie największym organem zarządzającym wyścigami samochodowymi na świecie. Podczas gdy NASCAR sankcjonuje wiele serii, ma trzy krajowe serie touringowe, które są powszechnie określane jako seria „najlepszych 3”. Oprócz trzech najlepszych serii, NASCAR sankcjonuje również wiele serii regionalnych i lokalnych. NASCAR sankcjonuje również trzy międzynarodowe serie wyścigów w Kanadzie, Meksyku i Europie .

Seria pucharów NASCAR

Tony Stewart na torze Infineon Raceway (obecnie Sonoma Raceway ) w 2005 r .

Najbardziej znanymi mistrzostwami w wyścigach samochodów seryjnych jest seria NASCAR Cup . Jest to najpopularniza seria wyścigowa w Stanach Zjednoczonych, która w 1997 roku przyciągnęła ponad 6 milionów widzów, a na każdy wyścig przypada średnio ponad 190 000 widzów na żywo.

Najbardziej znanym wydarzeniem w serii jest Daytona 500, coroczny wyścig na 500 mil (800 km) na torze Daytona International Speedway . Drugim co do wielkości wydarzeniem w serii jest prawdopodobnie The Brickyard 400, coroczny wyścig na 400 mil (640 km) rozgrywany na Indianapolis Motor Speedway, legendarnej siedzibie Indianapolis 500, wyścigu na otwartych kołach . Impreza została jednak wykluczona z harmonogramu 2021 na rzecz wyścigu na torze drogowym. Razem Cup Series i Xfinity Series przyciągnęły 8 milionów widzów w 1997 roku, w porównaniu do 4 milionów dla obu amerykańskich serii open-wheel ( CART i IRL ), które połączyły się w 2008 roku pod szyldem IRL. W 2002 roku 17 z 20 najważnizych wydarzeń sportowych w USA pod względem frekwencji to wyścigi samochodów seryjnych. Tylko piłka nożna przyciągnęła w tym roku więcej telewidzów.

Seria NASCAR Xfinity

Seria NASCAR Xfinity to druga seria w Stanach Zjednoczonych. Służy jako główna seria podajników do serii Cup, podobnie jak Formuła 2 dla Formuły 1 i Indy Lights dla Indy Car . Wyścigi są powszechnie organizowane jako wyścig wspierający imprezy Cup Series. Wielu obecnych kierowców serii Cup wcześniej rywalizowało w serii, zanim przeszło do rywalizacji w pełnym wymiarze godzin w serii pucharowej.

Seria Xfinity zazwyczaj obejmuje wielu zawodników z serii Cup, którzy rywalizują z pełnoetatowymi kierowcami Xfinity. Pojawiły się pewne kontrowersje, ponieważ kierowcy serii Cup odnosili większe sukcesy niż pełnoetatowi kierowcy Xfinity. Kierowcy pucharowi nie mogą zdobywać punktów w serii Xfinity i są ograniczeni do liczby wyścigów, w których mogą ścigać się w serii.

NASCAR Camping World Truck Series

Ciężarówka Ford F-150 Camping World Truck Series

Począwszy od 1995 roku, seria samochodów ciężarowych NASCAR jest trzecią pod względem rankingu serią samochodów seryjnych w Stanach Zjednoczonych. Seria była pomysłem ówczesnego dyrektora NASCAR West Coast, Kena Clappa, który zainspirował się wyścigami ciężarówek terenowych. W przeciwieństwie do dwóch pozostałych narodowych serii NASCAR, nadwozie w stylu pickupa Truck Series jest nadal uważane za serie samochodów seryjnych ze względu na swoje podobieństwo. Podobnie jak seria Xfinity, seria samochodów ciężarowych często zawiera kierowców serii Cup rywalizujących o część sezonu.

Inne serie

Poza NASCAR istnieje wiele innych krajowych lub regionalnych organów sankcjonujących samochody towarowe w Stanach Zjednoczonych. Istnieje kilka organizacji, które obsługują te lokalne krótkie utwory . Automobile Racing Club of America ( ARCA), American Speed ​​Association (ASA), Champion Racing Association (CRA), International Motor Contest Association (IMCA), United Auto Racing Association (UARA), Championship Auto Racing Series (CARS) oraz Wszystkie Superstar Racing Experience (SRX) sankcjonują własne formy wyścigów samochodów seryjnych, na różnych typach torów i na różnym poziomie relacji w mediach. Seria International Race of Champions (IROC) używała samochodów seryjnych, ale zwykle jest postrzegana jako spoza zwykłej sceny wyścigów samochodów seryjnych ze względu na swój „All-Star” projekt.

Nowa Zelandia

Superstocki wyścigi

Wyścigi samochodów seryjnych rozpoczęły się w Nowej Zelandii w latach 50. XX wieku, pierwszy wyścig odbył się na torze Aranui Speedway 27 listopada 1954 r. Samochód został sprowadzony do Nowej Zelandii po tym, jak nowozelandzcy żużlowcy byli świadkami ogromnych tłumów, które oglądały wyścigi w Wielkiej Brytanii na początku tego roku. Podobnie jak w Wielkiej Brytanii, wyścigi samochodów Stock w Nowej Zelandii są zupełnie inną formą wyścigów niż w USA. W Nowej Zelandii wyścigi samochodów seryjnych są sportem w pełnym kontakcie: zgodnie z regulaminem „kontakt jest nie tylko dozwolony, ale wręcz zachęcany”. Samochody mają niezwykle sztywną konstrukcję i są wyposażone w mocne stalowe osłony wokół prawie całego samochodu. „Stockcars” są podzielone na trzy klasy: Superstocks, Stock cars, Ministocks (Ministocks to głównie bezkontaktowa klasa młodzieżowa). Superstocki są najwyższej klasy i są zazwyczaj napędzane silnikami V8 o pojemności do 4,1 litra (248 cali sześciennych), które mogą wytwarzać ponad 370 kilowatów (500 KM). Większość wyścigów ma charakter indywidualny, jednak unikalny dla wyścigów samochodów seryjnych w Nowej Zelandii jest format wyścigów zespołowych. Zazwyczaj wyścigi zespołów składają się z dwóch zespołów składających się z czterech samochodów każdy, które współpracują ze sobą, aby wygrać wyścig. Drużyny zwykle chronią swoich „biegaczy” podczas próby wyeliminowania drużyny przeciwnej, wyścigi mogą być rozstrzygane na podstawie formatu punktów lub jako pierwszy przekroczyć linię mety.

Klasy najbardziej przypominające północnoamerykańską formę wyścigów samochodów seryjnych znane są jako samochody sedan. Super limuzyny są podobne do późnych modeli brudnych, a główne różnice polegają na tym, że nadwozia bardziej przypominają samochody produkcyjne, wykorzystują żelazne silniki o pojemności do 7,1 litra (434 cali sześciennych) bez tylnego przesunięcia i mają znacznie większe opony sprint z tyłu.

Australia

Wyścigi samochodów seryjnych w formacji NASCAR (AUSCAR) miały zwolenników w Australii w połowie lat 80. i przez lata 90., ale wraz z nadejściem Mistrzostw Supercars, które objęły większość konkurentów, oferowane były również dolary od sponsorów jako główny czas telewizyjny, australki serial Superspeedway został zamknięty po 2001 roku.

Większość wyścigów NASCAR i AUSCAR w Australii odbyła się na 1801 km (1,119 mil), wysoko położonym (24°) Calder Park Thunderdome w Melbourne . Thunderdome, który został otwarty w 1987 roku i został zbudowany przez multimilionera, sprzedawcę opon Bob Jane, kosztem 54 milionów AUD, był wzorowany na pomnizonej wersji słynnego Charlotte Motor Speedway . Inne używane tory obejmowały 12 mile (805 metrów) Speedway Super Bowl na torze wyścigowym Adelaide International Raceway (również należącym do Jane, był to jedyny utwardzony owalny tor w Australii poza Thunderdome, choć z przechyleniem tylko 7° na zakrętach była to bardziej tradycyjna płaska trasa), a także tory drogowe, takie jak Surfers Paradise Street Circuit (gdzie samochody jeździły jako kategoria wsparcia do Grand Prix Gold Coast IndyCar ), Oran Park w Sydney i słynna Mount Panorama Obwód .

Zjednoczone Królestwo

W Wielkiej Brytanii (i Europie) zapasy samochodów, które wydają się być podobne do konwencjonalnych pojazdów drogowych, są reprezentowane przez samochody turystyczne .

Termin „samochody fabryczne” w Wielkiej Brytanii odnosi się do wyspecjalizowanej formy wyścigów, która w niewielkim stopniu przypomina jakikolwiek samochód drogowy.

Wyścigi samochodów seryjnych zostały sprowadzone do Wielkiej Brytanii w 1954 roku. Samochody odbywały się na istniejących torach wyścigów chartów lub żużlowych, a samochody były w większości „fabularnymi” samochodami z lat 30. z zablokowanymi dyferencjałami tylnej osi i dodatkowym opancerzeniem. Po pierwszych kilku latach zaczęły pojawiać się „specjalne” w końcu nazwa samochodu „standardowego” nieco myląca. Od początków wyścigów samochodowych w Wielkiej Brytanii sport ten rozwinął się w wiele różnych klas, od niszczycielskich kategorii „Banger” po bardzo wyrafinowane National Hot Rods. Jednak nazwa „samochód seryjny” jest zwykle zarezerwowana dla tej klasy wyścigowej, której korzenie sięgają wczesnych lat pięćdziesiątych, BriSCA F1 Stock Cars, które wcześniej były znane jako „The Seniors” lub „Senior Stock Cars”. Pomimo fizycznych wymagań tego sportu pełnego kontaktu, wielu zawodników ściga się od 20, a nawet 30 lat. Przez pierwsze 10 lat istnienia sportu samochody fabryczne były albo adaptowane z samochodów drogowych, albo miały rozpoznawalną karoserię samochodów drogowych. W latach 70. podwozie i karoseria przekształciły się w bardzo wyspecjalizowane formy.

Nowoczesne samochody wyścigowe BriSCA Formuły 1 to wysoce wyrafinowany samochód wyścigowy z wyścigowymi silnikami V-8 o mocy 480 kW (650 KM), szybko wymiennymi osiami i skrzyniami biegów oraz skośnym i naprzemiennym podwoziem i hamulcami ustawionymi na ciągłe skręcanie w lewo. Jednak duże zderzaki były obowiązkowe, a kontakt bardzo zachęcał do usuwania przeciwników. Ten sport można oglądać w micach w całej Wielkiej Brytanii i Europie kontynentalnej. Dużą popularnością cieszą się również pomnizone wersje BriSCA Formula 1 Stock Cars, mnize BriSCA Formula 2 Stock Cars, znane wcześniej jako „Juniorowie” lub „Junior Stock Cars”. samochody te są napędzane 2-litrowym silnikiem Forda „Pinto”. Istnieje również wiele innych formuł biegających na owalnych torach przez cały sezon, który zaczyna się około marca/Wielkanoc i trwa do października/listopada.

W światowym finale 2008, który odbył się w Ipswich, Andy Smith ścigał się po zwycięstwo, stając się po raz drugi w swojej karierze mistrzem świata BriSCA F1 Stock Car, odbierając koronę bratu Stuartowi Smithowi Jnr. W 2009 roku Andy Smith ponownie wygrał, tym razem na Kings Lynns Norfolk Arena. W 2010 roku Andy Smith wygrał po raz trzeci z rzędu w Coventry, tym samym micu, co jego pierwsze zwycięstwo w 2006 roku. Mistrzostwa Świata 2011 odbyły się w Northampton 10 września z 2 Paulem Harrisonem, który wygrał Złoty Dach. Mistrzostwa Świata 2012, które odbyły się w Skegness, wygrało 217 Lee Fairhurst. Mistrzostwa Świata 2013 odbędą się w King's Lynn w sobotę 21 września.

W 2008 r. Ian Thompson Jr. został pierwszym kierowcą z Irlandii Północnej, który zdobył tytuł Brisca F2 Stock Car World od 1972 r., kiedy to zdobył wyróżnienie w Bristolu w 2008 r. Jednak stało się to w kontrowersyjnych okolicznościach po tym, jak pierwszy przekroczył linię Gordon Moodie ( Szwagier Thomsona Jr) został zdyskwalifikowany z wyścigu po stwierdzeniu nieprawidłowości w gaźniku podczas badania kontrolnego po wyścigu. Ta nieprawidłowość okazała się być błędem produkcyjnym w kontroli kierowcy, ale organ zarządzający odmówił przywrócenia Gordona Moodie jako zwycięzcy w księgach rekordów. W 2009 roku zwycięzcą Mistrzostw Świata został Micky Brennan, aw 2010 roku zwycięzcą Mistrzostw Świata został John Fortune. Finał Mistrzostw Świata 2011 odbył się w Kings Lynns Norfolk Arena w sobotę 17 września z 871 zdobywcą Złotego Dachu Marka Simpsona. W 2012 roku mistrzostwo świata ponownie wygrał 968 Micky Brennan, tym razem w Barford. Weekend Mistrzostw Świata 2013 odbędzie się w ciągu 2 dni wyścigów w dniach 14-15 września w Smeatharpe niedaleko Honiton w Devon.

Inną formułą samochodu z otwartym kołem, który ściga się w Wielkiej Brytanii, jest Spedeworth Superstox . Licencjonowane przez Spedeworth, w przeciwieństwie do BriSCA, Superstox są podobne do Formuły 2 Stock Cars, a główną różnicą wizualną jest mnize skrzydło na dachu. Te samochody są również napędzane 2-litrowym silnikiem Ford „Pinto”. Finał Mistrzostw Świata 2010, który odbył się w Ipswich, wygrał Colin Aylward. Finał Mistrzostw Świata 2011 odbył się na londyńskim stadionie Wimbledon w niedzielę 23 października i wygrał 151 Nick Smith. Mistrzostwa Świata 2012 ponownie odbyły się w Ipswich i wygrał je Scot 177 Stuart Gilchrist. Mistrzostwa Świata 2013 odbędą się w Lochgelly w Fife w Szkocji z datą do potwierdzenia.

Inną formą wyścigów samochodów seryjnych w Wielkiej Brytanii jest Saloon Stock Cars, regulowany przez stowarzyszenie Saloon Stock Car Association. Formuła ta oparta jest na mocno opancerzonych samochodach Ford Sierra, Ford Mondeo, Vauxhall Vectra, specjalnie zrekonstruowanych dla tej klasy z pełnym kontaktem. Mistrzostwa Świata 2011 odbyły się w Skegness w sierpniu, a 677 Eddie Darby został zwycięzcą Złotego Dachu na kolejne 12 miesięcy. Finał Mistrzostw Świata 2012 odbył się na torze Smeatharpe Raceway w pobliżu Honiton w Devon w sierpniu 2012 roku i ponownie wygrał 677 Eddie Darby. Inne podobne klasy Stock Car to 2-litrowe Stock Cars licencjonowane przez Spedeworth i 1300 Stock Cars licencjonowane przez kilku różnych promotorów, z których każdy ma nieco inne zasady, chociaż obecnie podejmowane są kroki w celu ujednolicenia specyfikacji, aby uczynić ją klasą krajową. Mistrzostwa Świata 2012 wygrał 79 Barry Radcliffe w Ipswich. Mistrzostwa Świata 2013 odbędą się w King's Lynn w sobotę 17 sierpnia.

Stock Car Speed ​​Association ASCAR lub Days of Thunder to seria wyścigów w stylu NASCAR z siedzibą w Rockingham w Wielkiej Brytanii, chociaż seria ścigała się również na Lausitzring w Niemczech.

Inne regiony

Na arenie międzynarodowej wyścigi samochodów seryjnych nie odniosły takiego sukcesu, jak w Stanach Zjednoczonych. Seria NASCAR Pinty's cieszy się ogólnie dużą liczbą samochodów, wykorzystując bazę tego sportu w Kanadzie (krótki owalny region południowego Ontario ). Brazylia ma również udaną serię wyścigów samochodów seryjnych, w której startuje 30 lub więcej samochodów, a rywalizują ze sobą dwie marki: Chevrolet i Toyota . Brazilian Stock Car ma również dwie rozwijające się serie. Wbrew nazwie brazylkie wyścigi samochodów seryjnych nie odbywają się na owalnych torach, przez co bardziej przypominają wyścigi samochodów turystycznych niż wyścigi samochodów seryjnych. To samo można powiedzieć o popularnej argentyńskiej serii samochodów seryjnych o nazwie Turismo Carretera . Nieudane wysiłki zostały podjęte również w Australii, Afryce Południowej i Japonii .

Ścieżki kariery

Kierowcy NASCAR podążają różnymi ścieżkami do najwyższych dywizji samochodów seryjnych. Niektórzy zaczynają ścigać się na nawierzchniach gruntowych, ale wszyscy kończą ściganiem się na nawierzchniach asfaltowych w miarę postępów w swojej karierze. Często startują w kartingu lub w samochodach, które są całkowicie fabryczne, z wyjątkiem modyfikacji bezpieczeństwa. Zwykle przechodzą przez pośrednie lub zaawansowane podziały na poziomie lokalnym. Najwyższy lokalny oddział, asfaltowe wyścigi późnych modeli, jest ogólnie uważany za wymóg przejścia do następnego etapu, regionalnych i krajowych serii turystycznych.

Kierowcy na drogach gruntowych podążają tą samą ogólną ścieżką. Ich najwyższe dywizje to mniej znane krajowe serie późnych modeli touringowych, takie jak World of Outlaws Late Model Series i regionalne serie touringowe.

Sterowniki zwrotnicy

Niektórzy kierowcy rozpoczęli wyścigi samochodów seryjnych po rozpoczęciu zupełnie innej ścieżki kariery. Najbardziej znanym może być Mario Andretti, jedyny kierowca, który kiedykolwiek wygrał Indianapolis 500 (1969), Daytona 500 NASCAR (1967) i Mistrzostwa Świata Formuły 1 (1978). Juan Pablo Montoya jest jedynym innym kierowcą, który wygrał we wszystkich trzech seriach, z dwoma zwycięstwami w Indy 500 (2000 i 2015), siedmioma zwycięstwami w Formule 1 i dwoma zwycięstwami w Sprint Cup (2007 i 2010). AJ Foyt, z czterema zwycięstwami w Indianapolis 500, siedmioma mistrzostwami IndyCar i zwycięstwem w 24-godzinnym wyścigu Le Mans w swoim CV, wygrał także Daytona 500 w 1972 roku. Johnny Rutherford, trzykrotny zwycięzca w Indy, ma rzadkie wyróżnienie wygrania swojego pierwszego startu w NASCAR, wyścigu kwalifikacyjnego do wyścigu Daytona 500 z 1963 roku. Dan Gurney, czołowy kierowca Formuły 1 z lat 60., a później jeden z najbardziej utytułowanych konstruktorów samochodów Indy (a także pilot Foyta w Le Mans), wyróżniał się w wyścigach drogowych NASCAR, wygrywając w Riverside pięć razy w latach 1963-1968. Godną uwagi osobliwością crossoverów jest jednowyścigowa kariera w NASCAR barwnej Formuły 1 i kierowcy samochodu sportowego Innes Ireland : po przejściu na emeryturę pod koniec sezonu 1966, został zaproszony przez cara NASCAR Billa France do rywalizacji w Daytona, gdzie biegł w pierwszej dziesiątce, gdy jego silnik wybuchł na 126. z 200 okrążeń.

Montoya początkowo zaskoczył społeczność wyścigów samochodowych, opuszczając F1, ale szybko poszli za nim inni kierowcy. Gwiazdy otwartego koła, takie jak Sam Hornish Jr., Patrick Carpentier, Dario Franchitti, Jacques Villeneuve, AJ Allmendinger i Danica Patrick – wszyscy przenieśli się do serii Monster Energy Cup, z różnym powodzeniem. Dwukrotny mistrz Australii Supercars, Marcos Ambrose, brał udział w Monster Energy Cup Series od 2007 do 2014 roku, wygrywając dwa wyścigi.

Inni kierowcy często rywalizują w wyścigach samochodów seryjnych, ale są dobrze znani ze swoich sukcesów w innych micach. Ron Fellows i Boris Said są mistrzami wyścigów szosowych i często są sprowadzani przez zespoły wyłącznie po to, aby wziąć udział w wyścigach szosowych NASCAR, tytuł znany jako zawodnicy na torze szosowym . Robby Gordon był jednym z nielicznych pozostałych właścicieli-kierowców NASCAR, ale najbardziej znany jest z licznych mistrzostw terenowych i trzech zwycięstw w Baja 1000 .

Utwory

Wyścigi samochodów seryjnych odbywają się głównie na owalnych torach 3 lub 4 zakrętów, ze wszystkimi zakrętami w lewo. Tory owalne są klasyfikowane jako tor krótki (mniej niż 1 mila), średni lub żużlowy (od 1 do 2 mil) lub superspeedway (powyżej 2 mil). Trasy drogowe to dowolne tory, które mają skręty zarówno w lewo, jak i w prawo. W zależności od toru, typowe prędkości wyścigowe mogą wahać się od 90 mil na godzinę (140 km/h) w Martinsville do ponad 200 mil na godzinę (320 km/h) w Talladega . W 1987 roku Bill Elliott uzyskał czas kwalifikacyjny 212.809 mil na godzinę (342,483 km/h) na torze Talladega, co spowodowało zmianę na superszybkich drogach (Daytona i Talladega). Tak duże prędkości i samochód Bobby'ego Allisona wlatujący w powietrze w stronę ogrodzenia i raniący wentylatory zmusiły NASCAR do wdrożenia środków zmnizających moc, z których jednym było obowiązkowe wprowadzenie płytek ograniczających gaźnik . To później stało się znane jako wyścigi płyt ograniczających .

Owalne tory różnią się od nierównego terenu i ostrych zakrętów rajdowych oraz skomplikowanych zakrętów i zakrętów torów Formuły 1, które wywierają na ciało kierowcy nacisk poziomy do 5 lub 6 g . Samochody fabryczne są znacznie cięższe niż samochody Formuły 1, przez co są generalnie wolnize. Dodatkowo nie mogą wytwarzać sił g samochodu z otwartymi kołami. Słabe prowadzenie samochodu fabrycznego przy dużej mocy wyjściowej kładzie większy nacisk na kontrolę nad samochodem.

Taktyka

W przeciwieństwie do większości form wyścigów, drobny kontakt między samochodami jest ogólnie akceptowany w wyścigach samochodów seryjnych. Może to nastąpić w formie zepchnięcia innego pojazdu z drogi lub popchnięcia konkurencyjnego pojazdu do przodu dla obopólnych korzyści. Samochody fabryczne są generalnie zbudowane tak, aby tolerowały powierzchowne uszkodzenia karoserii, podczas gdy konstrukcje z otwartymi kołami mogą doświadczać poważnego spadku osiągów nawet przy niewielkim uszkodzeniu spojlera. Na torach pośrednich i superszybkich szkicowanie służy do zmnizania ogólnego efektu oporu. Kierowca osiąga to, umieszczając pojazd blisko pojazdu poprzedzającego, aby skorzystać z strumienia aerodynamicznego drugiego. Rysowanie zostało „odkryte” przez Juniora Johnsona podczas jego zwycięskiego występu w 1960 Daytona 500 .

Zobacz też

Bibliografia

Zewnętrzne linki